μοναξιά

Μέρες τώρα προσπαθεί να χαράξει την σκιά της. Ζωγραφίζει δεκάδες λέξεις: επίθετα δυνατά, ουσιαστικά με ψυχή, ρήματα σκοτεινά...Τίποτα.
Ό,τι κι αν έχει καταφέρει να γράψει με το μολύβι, φθήνει. Μοιάζει σαν πνοή σε παγωμένο γυαλί. Το ζεσταίνει, το θαμπώνει και μετά... φεύγει, εξαφανίζεται.
Ολοένα της λένε πως ζει απόμακρα, μοναχικά. Κανονικά θα έπρεπε να ξέρει πως μοιάζει αυτή η θεά, ποιά αύρα ντύνει το κορμί της, σε ποιά οκτάβα κινείται η φωνή της πιο άνετα...

Σίγουρα δεν είναι σε παύση, όπως νομίζουν πολλοί! Απεναντίας, γελάει δυνατά, κάποτε βαθειά κάποτε τσιριχτά!
Ίσως να εντοπίσει το χρώμα της... ή έστω, μια απόχρωση...
Νύχτα μαζεύει λίγο νερό της θάλασσας, από αυτό που γδέρνει τα βράχια.
Τρυπάει το δάκτυλο, μαζεύει λίγες σταγόνες αίμα.
Στο θαλασσινό νερό, διαλύει μαζί με το αίμα και λίγες σταγόνες ελαιόλαδο. Προσθέτει και πέταλα λευκά, από γιασεμί.
Επιτέλους, άρχισε να θυμίζει κάτι από χρώμα Μοναξιάς...

ίσως και το άρωμά της...