Το MusicHeaven διοργανώνει για 2η φορά Διαγωνισμό Τραγουδιού.
Είτε έχετε μουσικό σχήμα, είτε είστε απλά ένας μοναχικός καλλιτέχνης ή δημιουργός, το MusicHeaven περιμένει τα τραγούδια σας.
Προθεσμία υποβολής τραγουδιού: 16 Δεκεμβρίου 2009
Κόστος συμμετοχής: ΜΗΔΕΝ
Χορηγοί: FNAC, Rehearsal Studio, Vocal Studio, Sofita Studios
Αιτήσεις συμμετοχής και όλες οι λεπτομέρειες (προϋποθέσεις συμμετοχής, όροι, βραβεία) στη σελίδα του Διαγωνισμού:
www.contest.musicheaven.gr
90 κοντεύουνε να γίνουν τα χρόνια.
Για κάποιους είναι πολλά, ... αμέτρητα. Περισσότερα κι από τα χιλιάδες χρόνια.
Τα π.Ε. (προ Εγώ) και τα μ.Ε. (μετά Εγώ) δεν μετράνε ποτέ για κάποιους...
Βλέπεις, μετράνε την μνήμη μόνο με την δική τους ύπαρξη στην ζωή.
Δεν μπορούνε ν' αφουγκραστούνε τις μνήμες των παλιών,
δεν ενδιαφέρονται ν΄αγναντέψουν το μέλλον των παιδιών τους.
Η πέραση του σήμερα μονάχα...στον μικροσκοπικό τους βιότοπο.
90 χρόνια δεν φτιάχνουν καν ένα κόμπο στην αλυσίδα της συλλογικής μνήμης..
Μνήμη!
Όχι εκδίκηση, όχι αιματηρά "πάλι δικά μας θα ΄ναι".
Αλλά
Μεταφορά της Πραγματικότητας και της Παράδοσης.
- Γιατί τις φοβούνται τόσο αλήθεια; -
Γνώση.
Σεβασμός.
Συγχώρεση.
Μέλλον.
Αρκετά μετά τα μεσάνυχτα.
Η παλιά Λευκωσία - η εντός των τειχών πόλη-στα πιο όμορφα της. Νυχτερινό αεράκι, γιασεμιά σπαρμένα σε μεγάλες πλαστικές γλάστρες, σιωπή ανάκατη με παγκόσμια μουσικά ξεσπάσματα από διάφορα ανοιχτά παράθυρα. Αστέρια με αιώνα κρυμμένα μυστικά ουρανών κι ανθρώπων.
Σταματημένες οι εποχές, γονατίζουν προστατευτικά μέσα από τα ενετικά τείχη, να φυλάξουν όσα ξεχάσανε οι άνθρωποι.
Σε στενοσόκκακο της παλιάς Λευκωσίας -το μέτρο πλάτους ήταν ένα φορτωμένο γαϊδούρι, περνάει κι ένα αυτοκίνητο ρουφώντας την κοιλιά του - δεν θα ξέρετε πως είναι αυτή η περιοχή...χμ...είναι μαγική θα έλεγα μα πώς να το νιώσετε όσοι δεν περπατήσατε ανάμεσα στα εγκατελειμμένα νεοκλασσικά σπίτια; - τα σπίτια από πουρόπετρα,χωρίς φως στα μέσα τους, σκύβουν ξεθωριασμένα ξύλινα παντζούρια ν' αγκαλιάσουν το ψυχρό φως της Ηλεκτρικής. Χρόνια εγκατεστημένες εκεί, γατίσιες συμμορίες, άντε και λίγα μόρτικα σπουργίτια...ή παράνομα ζευγαράκια περιστεριών. Μαζί τους και κάποια άστεγα φιλιά της εφηβείας. Εφήβων τεσσάρων δεκαετιών. Γλυκές σκιές, αγαπημένοι απόηχοι, σε μια περιοχή κατάμεστη στις εκκλησίες των παλιών βέρων Λευκωσιατών αλλά και του μιναρέ, αντίκρυ από το ανακαινισμένο πλέον, χαμάμ.
Είχα ξεκινήσει για το αυτοκίνητο. Καληνύχτισα.
- Εγέμισεν η περιοχή περίεργους μαύρους, κάτσε να έρτω μαζί σου, εν επικίνδυνα.
Ναι, πλέον, ανάμεσα στα χαλάσματα, φτιάχτηκαν μερικά στέκια...Το "πλέον", είναι σχετικό δηλαδή. Τα τελευταία δέκα και κάτι χρόνια. Όμως, ανάμεσα στα χαλάσματα και στα στέκια, ανάμεσα στο στοιχειωμένο παρελθόν του κέντρου και το πιωμένο παρόν της νεολαίας, πηγαινοέρχεται μια στρατιά φαντασμάτων από τους παράνομους και μη, εργάτες, που χρειαζόμαστε τις μέρες για τις δουλειές που σιχαινόμαστε να κάνουμε αλλά τη νύχτα, προτιμάμε να τους κλείνουμε στο ξεχασμένο κέντρο, μαζί με τα αγριόχορτα, τις τριμμένες πουρόπετρες των χαλασμάτων, τις αλυσίδες που ξεμείνανε στις γλυμμένες εισόδους.
Δεν είναι επικίνδυνα. Δεν φοβάμαι ποτέ τους ανθρώπους, τη νύχτα. Καμιά φορά όμως ίσως παρεξηγούν το χαμόγελο και τη μοναξιά σου. Ειδικά αν είσαι κορίτσι. Τα ίδια δεν κάνουνε όμως και οι ντόπιοι;
Δέχτηκα να με συνοδέψει μέχρι το αυτοκίνητο. Είμαι στο περίπου ερωτευμένη μαζί του. Δεν το γνωρίζει, δεν το αισθάνεται καν. Γνωριζόμαστε πάνω από τη μισή ζωή μας. Στο περίπου φίλοι, στο περίπου γνωστοί. Δεν μιλάμε συχνά. Βρισκόμαστε σπάνια, πάντα με τους κολλητούς μας παρόντες. Τις εκάστοτε σχέσεις του, επίσης παρούσες και ξανθιές. Τους συμπεριφέρεται άσχημα, το ξέρει, δεν τον ενδιαφέρει όμως αφού το δέχονται. Εμένα με προσέχει. Πρώτη φορά το συνειδητοποίησα. Υποσυνείδητα και μη, δεν γνώρισε ποτέ τις δικές μου σχέσεις. Πρώτη φορά το επισήμανε. Δεν ρώτησε γιατί όμως. Ευτυχώς. Δεν ξέρω την απάντηση. Ουσιαστικά, έτυχε.
- Πάμε Πολωνία;
- Δεν θα μπορώ, άσε.
- Κάποια φάση πρέπει να πάμε οι δυο μας σε Ευρωμπάσκετ, κανόνισε!
- Στο φάιναλ φορ του Βερολίνου εν ήρτες όμως, κύριε!
- ΕΝ ΕΙΜΑΙ ΒΑΖΕΛΟΣ!
- Περαστικά σου, σκουλήκαρε! :Ρ
"πάρε με από το χέρι πάρε με από το χέρι πάρε με από το χέρι πάρε με από το χέρι!!!τί φωνή εν τούτη στα μέσα μου; Γιατί άναψαν άξαφνα όλα τα φώτα; Απαναγία μου, επάθαμεν την!"
Πατημένο πέρασε το αμάξι. Με έσπρωξε διακριτικά στον τοίχο, η μόνη λύση διάσωσης σε αυτά τα δρομάκια με τα πεζοδρομιάκια πλάτους μιας γάτας.
- Να σου πω, μπες στο αυτοκίνητο. Εννά πάμε μαζί ως τα τείχη και θα έρτω πίσω μετά. Εν αστειεύονται τούτοι. Πώς να οδηγήσεις μόνη σου;
- Δεν είναι ανάγκη.
- Εγώ πάλι λέω σου πως είναι.
Υπάκουσα. Περίεργο πράγμα.
Οδήγησα μέχρι την έξοδο στα τείχη. Καληνύχτισε. Νορμάλ. Όπως πάντα.
Ούτε φιλί, ούτε λέξεις,ούτε χειρονομίες.
Μονάχα την διαδρομή για ν' αποφύγω το άλκοτεστ. Καινούριο το "Στείλε ςμς ότι έφτασες καλά."
Δεν έστειλα ςμς. Φοβήθηκα τις λέξεις ανάμεσα στα χικ και τις καρδούλες.
Πουσου: οι φώτος είναι παρμένες από το διαδύχτιο αφού οι δικές μου έσβησαν στην φωτογραφική με την αστραπιαία κίνηση της ατσαλίας.
Σ,
Χάθηκε η φωνή σου στον αντίλαλο μιας ερώτησης.
Δεν ξέρεις πώς, αλλά κάποια στιγμή, το κορμί σου εξατμίζει όποιο ρούχο του φορτώσεις.
Ξυρίζει τα μαλλιά σου ο αέρας.
Το μυαλό σου τρέχει να προλάβει τους ρυθμούς της ψυχής σου, που πάλι κάτι πόθησε χωρίς να το ρωτήσει.
Απομένουν μονάχα τα μάτια σου. Σαν το τελευταίο σκουροπράσινο φύλλο, που δεν πέφτει από το κλαδί που το γέννησε κι ας κοιμάται και ο Νιόμβρης.
Μένει ηχηρό μονάχα το χαμόγελό σου. Σαν ξεχασμένο άγριο τριαντάφυλλο, στην καρδιά του χιονιού.
Κάποιες αράδες ανατολίτικες, συμβουλεύουν:
Δεν πήγα. Το άκουσα.
Στο πανηγύρι της γειτονιάς μας, σε μια μικρή και πανάρχαια εκκλησία.
Πετάχτηκε για προσκύνημα και λουκουμάδες (ναι ναι, και σιάμιση) ο αδερφός με τη θεία μας.
Το εκκλησάκι στέκεται για αιώνες σε ένα βράχο, που πρόσφατα (για τα χρόνια των βράχων και του βυζαντινού κοσμήματος) λαξεύτηκε για να ανθίσει ένα μικρό (και ακαλαίσθητο αλλά δεν έχει σημασία) αμφιθέατρο.
Δώσαμε την μισή παιδική μας ηλικία προσπαθώντας να κερδίσουμε εκείνα τα βράχια. Ύψη, που φάνταζαν ολύμπια. Τα σκαρφαλώναμε, φουσκώναμε από περηφάνεια μα δεν ψάχναμε για σημαία να καρφώσουμε ...πού να την καρφώναμε; στα βράχια; ή πάνω στα δέντρα; Μας ένοιαζε κιόλας να χαράξουμε τη γη με οποιοδήποτε σύμβολο των μεγάλων;
-Τα δέντρα γέρικα εδώ και μια δεκαετία (και κάτι), έτυχαν ευθανασίας μαζί με την σπηλιά,κατά την ανακαίνιση του χώρου. -
Είχαμε μαζευτεί τα παιδιά της γειτονιάς λίγο πριν την ευθανασία. Να δεθούμε πάνω στον κορμό. Άλλα να προστατέψουν τις σπηλιές. Είχαμε κάνει και πρόγραμμα σκοπιάς. Κι αν χάναμε τη μάχη, θα φυτεύαμε άλλα πελώρια δέντρα, θα φέρναμε θάλασσα να ξανασμιλέψει τον βράχο. Οι γονείς, ο ιερέας, ο δήμαρχος, ακόμα και ο διευθυντής του σχολείου μιλούσανε για ανάπλαση της περιοχής. Ίσως και να είχαν δίκαιο οι μεγάλοι. Θα είχαν, αν το αποτέλεσμα ήταν πιο αέρινο. Ενώ η ανακαίνιση ουσιαστικά μοιάζει σα να βίασε την αγριότητα του χώρου. Χωρίς να την δαμάσει. Τόσα χρόνια μετά, ακόμα ξένες μοιάζουν οι προσθήκες. Ίσως επειδή ακόμα θυμάμαι το κλάμα όλων των παιδιών της γειτονιάς, ενώ ακούγαμε τους λυγμούς της ευκαλύπτειας νύμφης και τον παιάνα του ηλεκτρικού πριονιού. Είχαμε χάσει τον πόλεμο. Όχι μόνο την μάχη. Στο μεταξύ όμως γινήκαμε κι εμείς,μεγάλοι. Χρόνος, ο πιο γνήσιος θριαμβευτής. (μάχεται ο άνθρωπος να τον κερδίσει, να τον φάει, κι αυτός γελάει γιατί μπορεί να τρώγεται και να τελειώνει για τον ένα μα ξαναγεννιέται για άλλους)
Επιστροφή λοιπόν στο θεατράκι. Στο πανηγύρι, που συνεχίζει ακόμα ακρωτηριασμένο λόγω εποχών και ανθρώπων.
Στο δαντελένιο εκκλησάκι η λειτουργία παραμένει αιθέρια μα κατανυκτική. Φορτισμένη από τα φωτεινά βλέμματα των λίγων Αγίων, που μπορεί να απαιτούν σοβαρότητα, αγκαλιάζουν όμως με αγάπη τους ύμνους και τους πιστούς. Οι τελευταίοι αψηφώντας την αυγουστιάτικη ζέστη στριμώχνουν τα κορμιά στον μικρό χώρο για να απλώσουν οι καρδιές-άδειες και γεμάτες- στην αγάπη του Κυρίου. Κάθε χρόνο σε κάθε βδομάδα διακοπών.
Έξω στο θεατράκι, χθες,
Είχε στηθεί χορός και τραγούδι.
Σε κάποια φάση, πήρε το μικρόφωνο η "Μαρούα". Γνωστή στην γειτονιά μας. Στις δυόμιση δεκαετίες που την γνωρίζουμε,ο χρόνος την άφησε ήσυχη. Ίδια κι απαράλλαχτη. Μαυρομαλλούσα, μεσογειακή κοπελίτσα. Μικροκαμωμένη με αργές σκέψεις και γρήγορο βάδισμα. Αθώα μα όχι αφελής όσο θα ήθελαν κάποιοι. Υπό την προστασία του ιερέα μας. Και μετά την κοίμησή του, όλων μας. Την κοινωνικότητά της θα ζήλευαν χίλιοι μύριοι πιαράδες διεθνών προδιαγραφών. . Την αυτοπεποίθησή της, εκατομμύρια καλλονές του πλανήτη.
Πήρε λοιπόν το μικρόφωνο η Μαρούα.
"Ξύπνα καημένε μου ραγιά"
- γιατί αυτό; δεν ξέρω. Αυτό επέλεξε να πει. Ίσως σαν όλα τα αερικά, να βλέπει και η Μαρούα πράγματα που οι υπέρθνητοι δεν βλέπουμε. Ίσως επειδή απλά έτσι-αυτό να της αρέσει. Γιατί να ψάχνουμε πάντα για βαθύτερους λόγους; -
"Παράφωνα και με συναίσθημα", λέει ο αδερφός μου.
Πολλοί ήταν αυτοί που κορόιδεψαν. Την επιλογή του τραγουδιού αλλά και την ίδια. "Ποιός της είπε τώρα αυτής να βγει; Να την στείλουμε και στα Παρατράγουδα!"
Κακός που ναι ο κόσμος.
Και κοιμισμένος...τον ύπνο τον αιώνιο κι ας μην είναι καν δίκαιος...
Ραγιάδες φάντασαν όλοι αυτοί. Ραγιάδες, που δεν ξύπνησαν ποτέ να δουν την λευτεριά.
Ακάθικτη η Μαρούα, συνέχισε το τραγούδι με δυνατή φωνή. Τα κακά σχόλια άρχισαν να θρυμματίζονται. Ο κόσμος που ίσως να επέλεξε ο Θεός να την προστατεύει, άρχισε να τραγουδάει μαζί της. Λευτερωμένος από κάθε αίσθηση υπεροχής. Απλά την αγκάλιασε.
Δεν ήμουν εκεί φέτος. Ήμουν άλλες χρονιές. Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Ραγιάδες πολλοί. Λεύτεροι, έστω και για κάποιες στιγμές ανάγκης, περισσότεροι.
Αγάπη μπόλικη στην Μεσόγειο. Και όπου αλλού υπάρχει ανθρωπιά.
Δηλαδή παντού.
Το κοριτσάκι ήθελε τη νύχτα αγκαλίτσα. Και όχι μόνο.
Το αγόρι ήθελε φιλιά. Και όχι μόνο.
Νόμιζαν πως υπήρχε ταυτοφωνία, τουλάχιστον στο "και όχι μόνο".
Λάθος...ουψ και ουφ και ααχ, τί πάθαμε!
Όμορφη η νύχτα, καλοκαιρινή και μωβ.
Ιδρώτας η αγκαλιά του - την έπνιγε μαζί με τα "Σ΄αγαπώ!" του.
Στο σώμα της ανύπαρκτος ο αντίλαλος αγάπης - Τον άγχωσε.
Έσταζε μέλι το φιλί του,
γλυκό σαν τις λεξούλες που έγδυνε η αναπνοή του.
Διψούσε για χάδι
μα αυτή του πρόσφερε κρασί σε κρύσταλλο,
που θύμιζε το βλέμμα της - εύθραυστο, διάφανο και άηχο.
Τουλάχιστον ήταν κόκκινο και ξηρό...το κρασί.
Μισός έρωτας, αυτή με πόθο, αυτός με πάθος.
Το σώμα της τραγουδούσε η ψυχή του.
Σα να έπαιζε η Σελήνη με τα σύννεφα, κρυφτό.
Ξημέρωσε. Τα σώματα κοιμόντουσαν αποκαμωμένα του έρωτα.
- Το ίδιο και η Σελήνη. Νάνι τάιμ.-
Οι ψυχές σαν τα σύννεφα ταξιδεύουν αλλού, στα πραγματικά τους "θέλω".
Αυτός ονειρεύται την αγάπη της.
Αυτή ονειρεύται πως σίγουρα κάπου αλλού θα υπάρχει ο Αγάπης της..
Όνειρα,
που σαν τελειώσει ο ύπνος γίνονται βροχή ν΄ αναστήσουν το χώμα.
Σαν τα σύννεφα.
Μακάρια η ανακύκλωση της Φύσης και του Ονείρου.
Δεν το ξέρει ακόμα.Αυτός.
Θα περάσουν αρκετές νύχτες.
Θα τον αφήσει με το ίδιο παράπονο. Αυτή.
Μα έχει ήσυχη τη συνείδησή της. Ό,τι έχει, του το δίνει.
Χαμόγελο και νάζι. Φροντίδα κι αγκαλιά.
Κι αυτός εξάλλου αν την αγαπάει πραγματικά, μπορεί να μετατραπεί στον Αγαπη, που περιμένει.
