αποχρωσεις ηχων

Περιμένοντας

2012-01-27T12:57:00.000+01:00

Κι ενώ όλοι αριστεροδεξιοπισωμπροσταδιαγώνια μου είναι χαρούμενοι που ήρθε επιτέλους η Παρασκευή- αλήθεια τί λέει η τόσο μεγάλη μας χαρά για τα Σαββατοκύριακα;- εγώ βρίσκομαι σε κατάσταση αναμονής.

Όχι για κάτι το ουάο,αυτά προς το παρόν τελείωσαν, τα επόμενα από Μάρτη και αν.
Μικρά κι ασήμαντα.

Κατ΄αρχα΄ς περιμένω ...Τα χιόνια!- Ακόμη να χιονίσει,Μάνα!!!! :((((((((((((((((((((((((((((((((
Με ηλιόλουστη παγωνιά χτες και προχτές με γκρίζο ουρανό σήμερα. Η θερμοκρασία ολοένα και κατεβαίνει, τα χιόνια όμως δεν έρχονται.
Τραγικό να είμαστε στη Λουκανικούπολη και να υπάρχουν χιόνια στην νότια Ελλάδα και στην Κύπρο ενώ εδώ όχι.
... υπομονή.
Θα έρθει άσπρη μέρα και για μας! :)))))))))))))))))))))))

Περιμένω κι ένα γκριλ για σάντουιτς.
Λατρεύω να φτιάχνω σάντουιτς στο τηγάνι-χωρίς βούτυρο,μη νομίζεις-αλλά το 15λεπτο που χρειάζομαι για 2 σάντουιτς κάθε πρωί,υπερβολικό χάσιμο χρόνου. Παρ΄όλο που έχει πλάκα να βλέπεις τον Μάρσαλ Καγκουρό και Τραμπολίνο μαζί για να φτάσει τα τυριά και τα λαχανικά.
Μετά από βόλτες στα ηλεκτρονικά καταστήματα και την Αμαζόνα,αποφασίσαμε να το παραγγείλουμε από την δεύτερη. Είχε αυτό που ψάχναμε,τί να κάνουμε τις πολυμηχανές για βάφλες/σάντουιτς/φιλέτα/ντόνατς που υπάρχουν στα ράφια των καταστημάτων; -Απλά πράγματα γιοκ,τς τς τς...
Συνηθισμένη στην πάντα ευγενική με το χρόνο μας Αμαζόνα, εκπλήσσομαι που βρισκόμαστε στις 3 μέρες αργοπορίας. Και με την τεχνολογία, γνωρίζεις πως όντως εδώ και 3 μέρες το πακέτο σου κάνει βόλτες στα περίχωρα της Λουκανικούπολης. Με αυτό το κρύο... :/

Κι ανυπομονώ για την αυριανή παράσταση της ελληνογερμανικής Αϊντα.
Προσαρμοσμένη στα σύγχρονα δεδομένα, περισσότερο περίεργη είμαι να δω αν θα είναι φιλική προς την πραγματικότητα και την ελληνική μας ευθυμία ή αν θα προτιμήσει την παγοχωρίτικη γκρίνια.

Και γενικά, περιμένω τον κολλητό μου να έρθει επιτέλους επίσκεψη! :))))

Εσείς περιμένετε κάτι αυτόν τον καιρό/αυτές τις μέρες;

2012-01-25T10:25:00.001+01:00

Η είδηση του τραυματισμού του Θεόδωρου Αγγελόπουλου σόκαρε χθες την παρέα.
Μέχρι να περάσει μια ώρα, ο Παγοχωρίτης Ποιητής μου τηλεφώνησε για να μου πει πως έφυγε.
- Αποκλείεται!

Ναι, έφυγε.

Γέμισε το ΦΜ με το ίδιο Νέο. Αποχαιρετισμούς. Γνήσιους και μη...
Τα ξανάπαμε,δεν ξέρω πως και πότε είναι ο χαμός ενός Δημιουργού άδικος. Μπορεί και να θεωρηθεί "ευλογημένος" αν έφυγε κάνοντας αυτό που αγαπούσε περισσότερο.

Γεγονός είναι πως ο κόσμος πενθεί. Όχι μόνο ο Ελληνισμός που αγαπάει πραγματικά την Τέχνη.

Οι πληροφορίες όμως, αυτές οι πληροφορίες. Οι ειδήσεις!
Θέλω χρόνο. Να τις μελετήσω,να τις ζυγίσω,να τις επεξεργαστώ και αν αληθεύουν να τις κάνω κομμάτι της πραγματικότητάς μας.
Αντί αυτού, μάθανε όλοι, να τις αφήνουνε να τρέχουν στις οθόνες τους. Επιφανειακές,μικροσκοπικές. Να μην προλάβουνε να μας αγγίξουν.
"Καλό Ταξίδι,Καλό Ταξίδι,Καλό Ταξίδι,Καλό Ταξίδι (...)"
αναπαραγωγή ψιθυρων σαν θρόισμα.

Μπορεί για αυτό να επιμένω μακρυά από έξυπνα τηλέφωνα και μικροσκοπικές οθόνες. Θέλω να διαβάζω τις ειδήσεις σε χαρτί,να τις αγγίζω, να τις νιώθω πραγματικές.

Όπως και μια ταινία. Να την παρακολουθήσω ξανά και ξανά, με σκοπό να αφουγκραστώ την ψυχή των δημιουργών της.

Δεν τα καταφέρνω πάντα. Ειδικά σε βδομάδες άγχους.

Και τώρα, η Ελλάδα που βάλλεται από παντού, ίσως να σκεφτόταν ανάμεσα στους τόνους των καταστροφών, να σταματήσει για μια μέρα. Παύση από τούρκικα σήριαλς και ξανθιές εκπομπές.

Για το αυτονόητο: Εθνικό Πένθος.

Μήπως ξαναβρούμε το Μήλο της Δημιουργίας. Να το δαγκώσουν οι πιο ταλαντούχοι και ευαίσθητοι από μας.

Καιρός δεν είναι;

Καταγγελία και Ίσιωμα

2012-01-12T16:30:00.000+01:00

Εκείνο το συμβούλιο Ισιώματος Κυπραίων,υπάρχει τελικά;

Θέλω να καταγγείλω αλυσίδα φούρνων στη Λάρνακα, η οποία (φυσικά) διαθέτει και κουζίνα.
Οι υπάλληλοι δεν δικαιούνται να πάρουν φαγητό στο σπίτι τους ή έστω να γευματίσουν εκεί. Τα φαγητά που περισσεύουν-και είναι μπόλικα- καταλήγουν στα σκουπίδια.
Μια τέτοια πράξη από ανέκαθεν εγκληματική,στις μέρες μας πρέπει να τιμωρείται.

Το να μην αγοράζουμε προϊόντα από τα καταστήματα αυτού του Φούρνου είναι βέβαια μια κίνηση διαμαρτυρίας αλλά θα κινδυνεύσουν μ΄απόλυση οι υπαλληλοι.

Η Πολιτεία - ο Δήμος- δεν μπορεί να απαγορεύσει την κατάληξη φαγητού στα σκουπίδια; Ας γίνει μια συμφωνία στο κάτω κάτω, είτε να δίνονται τα φαγητά σε τοπικά Ιδρύματα είτε να προσφέρονται σε οικογένειες που τα έχουν ανάγκη.
Στην Κύπρο δεν ακούσαμε ακόμη τίποτα για τις Κοινωνικές Τράπεζες Τροφίμων και τα Κοινωνικά Μπακάλικα;

Τζαι άμαν έρτουν Φώτα και ξιππαστεί ο Σάντα...

2012-01-06T22:26:00.001+01:00

...

Santa Claus Cooki Lollipops-Hungry Happeningst.com

τρέχει να προλάβει, να μεν του μείνει κανένα παιδάκι παραπονεμένο.
Ευτυχώς που δεν έχει την έγνοια των αερικών και των καλικαντζάρων αλλά μόνο του Ρούντολφ και της παρέας που εν ψιλοκουρασμένοι που τα ταξίδια-λαλείς ναν που την βαρεμάρα που αποκτούν κέρατα οι τάρανδοι;- και δεν πολυτραβούν το έλκυθρο με κέφι.Αν τους έδινε τα μισά μπισκότα από αυτά που κατέβαζε σε κάθε σπίτι; Ουψ,νεξτ γίαρ...

Εψές έδωσε τους λίγη (καλά,μπόλικη) κουμανδαρία για να φέρουν το νου τους,να πιάσουν τα σωστά μίλλια ώστε να προλάβουν τα δώρα της Ιταλίας και να πετακτούν σήμερα στην Κύπρο για ένα τελευταίο δώρο για μια κορού που κυκλοφορά στο μπλογκσποτ σαν Ξιππασμένη.

Για να πω την αλήθεια,ήξερα την Ξιππασμένη μόνο ως αδερφή της Πρασινάδας. Το μπλογκ της δεν το είχα διαβάσει ποτέ. Βέβαια,γράφει αραιά και πού καμιά κουβέντα της προκοπής και χάνεται.
Δεν συμπαθεί το λεμόνι-την αυγολέμονη χωρίς λεμόνι πάντως θέλω πολλά να τη δοκιμάσω. Πώς μπορεί να μην σου αρέσει το λεμόνι και να είσαι από Κύπρο; Έμπειράζει,παραπάνω λεμόνια για μας :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
Σάζει το σπίτι της γιαγιάς της για να το κάμει δικό της, και για αυτό κτυπάει συναγερμούς εκτίμησης. Τα παλιά σπίτια με λίγη φροντίδα και σωστή ανακαίνηση,γίνονται ξανά κουκλάκια. Στη γειτονιά μας εχαλάσαν τα πλείστα, και μετατρέπονται σε πολυκατοικίες. Πιάνει με η ψυχή μου όποτε περάσω που το δρόμο του πατρικού του παπά μου. Αλόπως το "δικό μας" εν που τις τελευταίες μονοκατοικίες που έμειναν,σαν ποστκαρντ από τη δεκαετία του πενήντα.Σε επόμενο κείμενο όμως. Τέσπα, διαβάζοντας την Ξιππασμένη, μόνο ξιππασμένη δεν τη βρήκα.

Το πρώτο δώρο που της είχα ετοιμάσει ήταν ένας Σπέσιαλ Γύρος της Αμερικής. Από ένα μέχρι τρία εισιτήρια για να πάει με τις αδερφές της ή άλλα δύο αγαπημένα πρόσωπα,που λατρεύουν τις σειρές όσο η ίδια.
Νέα Υόρκη και Καλιφόρνια με Δωρεάν Είσοδο στα Γυρίσματα όποιας Τηλεοπτικής Σειράς παρακολουθεί: Στη Ν.Υόρκη για τα γυρίσματα του Law and Order:SVU, σε διάφορα σημεία της Καλιφόρνια για να δει από κοντά το CRIMINAL MINDS...

http://www.pumpupyourbook.com/wp-content/uploads/2010/11/I-Am-Santa-III.JPG

Κρατάς το πρώτο δώρο μα πιάνεις και δεύτερο:
Τί θα έλεγες για ... συμμετοχή ως γκεστ σταρ σε ένα από τα επεισόδια; Διάλεξε όποια σειρά θέλεις, μίλησα με τους παραγωγούς και μπορείς να λάβεις μέρος, σαν μέλος του εργαστηρίου!Όχι σαν κομπάρσος αλλά θα έχεις και μερικά λογάκια! :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))
Εν θα ένιωθες όμορφα να δεις στη λίστα των γκεστ σταρς: Ξιππασμένη Πρασινόπουλου;
Ελπίζω πως ναι! :))))))))))))))))))))))
Απολογούμαι που δεν σε έβαλα σε σειρά του Χριστόφορου,εν για το καλό σου όμως,μπιλίβ γιου μι.

Κι αν σε πιάσει κόλλημα- πιάνουν μας κι εμάς εδώ- να θέλεις να παρακολουθείς όλα αυτά τα επεισόδια ξανά και ξανά, πανεύκολο: Ένα πακέτο με όλα τα ντιβιντις όλων των σειρών που αγαπάς, συν εγγραφή με λογαριασμό για Ν χρόνια σε κάποιες από τις διαδυχτιακές βιντεοθήκες,για βραδιές που θα κόψεις εκτός σπιτιού.

Τέλος,
διότι είχαμε και Φώτα σήμερα,
ένα δίσκο ξηροτήγανα, έτσι για τη μέρα.
Πλουμιστρίνα;
εμ... Ο καλός ο Σάντα δε φέρνει ποτέ λεφτά. Εκτός αν τον καλέσουμε σε κυπριακό γάμο και τον ποτίσουμε ζιβανία.

Μερικοί Σάντας καταφέρνουν να φκουν τα Φώτα για βόλτα

2012-01-06T15:12:00.000+01:00

...επειδή φοβούνται τα αερικά,τους καλικάντζαρους, τα στοιχειά.

Άλλοι επειδή, είπαν να περάσουν τις γιορτές στα νοσοκομεία και στις κλινικές.

Συμβουλή δώρο για όλους τους Σίκρετ Σάντας και όχι μόνο: Αν νιώσετε πως κάτι πάει λάθος-όχι θανατηφόρο αλλά ίσως σοβαρό- μην το αφήσετε για αύριο,μεθαύριο,την άλλη βδομάδα,τον άλλο μήνα.
Κι αν είστε στις 22 επιτέλους σπίτι για γιορτές,μην κάνετε την παλαβομάρα να πάτε στον γιατρό-ακόμη κι αν έχετε όλους τους αγαπημένους να σας πατούν στο σβέρκο,λέγε το και ζυνίσχι (ναι,χάλια το γράψιμο της συγκεκριμένης λέξης).
Κι αν πάτε στον γιατρό,μην δεκτείτε να κάνετε τις εξετάσεις την ίδια ώρα. Άτε, τις κάνατε και βγήκαν τα αποτελέσματα θετικά- αρνητικά δηλαδή όμως αυτά είναι ιατρολογοπαίγνια για να μας κοροϊδεύουν τη διάθεση- συζητείστε το με τον γιατρό. Να σας αφήσει να φάτε ένα γλυκό,ένα πιάτο φαγητό από τα χεράκια και την αγάπη της μάμμας, να πάτε πρώτα σε ένα τραπέζι,να βγείτε με τους φίλους για ένα ποτό.
Μην νιώσετε φόβο από τις ανησυχίες του "πρέπει να χειρουργηθείς άμεσα", "να δούμε με τί έχουμε να κάνουμε!" κλπ...
Τέσπα, όσο μπορείτε μην επιτρέψετε ποτέ στον εαυτό σας να περάσει Γιορτές σε Νοσοκομείο ή Κλινική. Όσο καλόκαρδοι και να είναι οι νοσοκόμοι, όσο ευγενικός να είναι ο Ιατρός, η νερόσουπα δεν ονομάζεται με τίποτα κρέμα κάστανο, και η έγνοια των γονιών δεν μεταμφιέζεται ποτέ στο αυθεντικό πνεύμα των Χριστουγέννων.
Το μόνο καλό είναι πως έχεις χρόνο για ύπνο-Τί ύπνος!-και για διάβασμα. Βλέπεις όλους τους φίλους σου χωρίς να έχεις την κίνηση της Λευκωσίας και της Λεμεσού στη μέση.
Ανακαλύπτεις τί είναι σημαντικό; Δεν ξέρω.
Σίγουρα μαθαίνεις να μην κάνεις ποτέ ευχές που μπορεί να τις παραποιήσει ένα κακό τζίνι του λαϊκού σύμπαντος,λέγε το και κοελίοκο.
...

Ναι,δεν μπορώ να επεξεργαστώ ακόμη αυτό που συνέβη. Το ανέβαλα για αργότερα.
Κλάμα; Ούτε η πρώτη είμαι ούτε η τελευταία. Φτάνανε τα μάτια των άλλων,δεν θα γέμιζα και τα δικά μου με άδικο δάκρυ. Να κλαις γιατί σου συμβαίνει κάτι που μπορεί να συμβεί στους πολλούς; Μα κι εσύ ένας από τους πολλούς είσαι, θνητή.Χώμα το σώμα,πιθανώς αχρείαστο για τις επόμενες φάσεις.
Ομολογώ πως δεν περίμενα μια τέτοια αντίδραση μου. Ευσυγκίνητη από πάντα, τώρα πώς βγήκα Καναδός παίχτης άισχόκεϊ μόνο ο Θεός ξέρει. 2-3 δόντια έχασα τα βέβαια,για να ακριβολογούμε,έτσι γίνεται συνήθως όταν τρίβεσαι πάνω στον κίνδυνο.
Φώτα και δεν το πήραμε χαμπάρι. Εδώ είναι των Τριών Μάγων,θα χρειαστεί η πληροφορία στην επόμενη ανάρτηση της μέρας,με τα δώρα της Ξιππασμένης. (όχι δεν σε ξέχασα!)
- Να ήμασταν στην Κύπρο και να τρώγαμε ξεροτήγανα της γιαγιάς. Ασίροπα για τον θείο και μένα, που τους προσθέταμε κανέλα και μέλι.
ουσιαστικά,
- Να μην μεγαλώναμε ποτέ. Αλλά και η μακαρίτισσα η γιαγιά μου,κάποτε δεν ήταν κοριτσάκι; Αν δεν μεγαλώνεις,δεν υπάρχει ροή, ζωή, χρόνος,μαθήματα,ό,τι θέλεις πες το.
Κι όσο κι αν αγαπώ τον Μάρσαλ μας, αναθεωρώ: ο Πόνος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
(η Αγάπη εν η απόλυτη μας Φύση και όχι Φίλος μας).

2012

2012-01-02T13:21:00.000+01:00

"thalassamov" asked me to tell you she will be back as soon as possible.
She is in the hospital and will come home in two days. Everything is good.She apologies for the games,which you understand better than me.
Happy 2012!

Κρύο με ζεστό Κρασόμελο για δύο (ή περισσότερους) :)

2011-12-15T11:11:00.001+01:00

Επειδή σας το έταξα! :))))) Κι επειδή κατάφερα επιτέλους να το φτιάξω-χρόνος και όλα τα υλικά στο σπίτι, γιεεεεεεεεεεεεεεεεεεεες!!!

Η συνταγή του Γκλιού(γκλουγκλουγκλουχικ)βαϊν είναι απλή.
Χρειαζόμαστε κρασί. Ναι, το κόκκινο είναι πιο διαδεδομένο, μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε και λευκό. Προσωπικά, αγαπώ το κόκκινο για αυτό και η συνταγή που ακολουθεί είναι με κόκκινο κρασί.

Μπορούμε να επιλέξουμε όποιο κρασί θέλουμε. Προτιμήστε όμως κάποιο φθηνό κρασί, το ακριβό εξάλλου το απολαμβάνουμε χωρίς μπαχαρικά κι έπειτα, παραδοσιακά, το κρασόμελο ετοιμαζόταν από κακής ποιότητας κρασί, που ο μόνος τρόπος να καταναλωθεί ήταν αυτή η σμίξη με μέλι και μπαχαρικά. Είχα στο σπίτι ...χμ....ιταλικό αφρώδες κόκκινο κάπως γλυκό-ό,τι χειρότερο μπορείς εσύ ο μπιρόβιος να βρεις στα ράφια του σούπερμαρκετ και να το πάρεις δώρο σε οινογνώστες (αυτοί είμαστε εμείς τρομάρα μου! :Ρ ) Ευτυχώς που το είχαμε να λες και δεν χρειάστηκε θυσία κάποιου άλλου μπουκαλιού.

Φροντίστε να έχετε στο σπίτι : λεμόνι,πορτοκάλι, αστεροειδής γλυκάνισο, γαρύφαλλα, κανέλα (προτιμότερο σε ξυλάκια αλλά μας κάνει και η σκόνη),μέλι ή ζάχαρη ή λικέρ, μαύρο τσάι.

Το μαύρο τσάι μπορεί να είναι χύμα, άρα θα ρίξετε φυλλαράκια με τ' ακροδάχτυλα ή θα χρησιμοποιήσετε 1-2 φακελλάκια.

Σπιτικό Κρασόμελο:

Υλικά:
1 λ Κρασί
1 πορτοκάλι
1 λεμόνι
μαύρο τσάι
2 ξυλάκια κανέλα ή 1 κουταλάκι
3-4 γαρύφαλλα
2-3 αστεροειδής γλυκάνισους
2 κουταλιές μέλι (η δόση μελιού και ζάχαρης είναι σχετική με το πόσο γλυκό θέλετε το γκλιούβαϊν σας)

Ετοιμασία:
Πλένουμε πορτοκάλι και λεμόνι.
Σε ένα κατσαρολάκι, δίνουμε το ένα λίτρο κρασί.
Ζεσταίνουμε το κρασί μας σε χαμηλή μέχρι μέτρια θερμοκρασία, σαν αφέψημα. ΔΕΝ το βράζουμε σε δυνατή φωτιά σα να βιαζόμαστε να βράσουμε νερό για μακαρόνια! Σημαντικό στεπ,το τονίζει και ο Σεφ στο βίντεο.
Δίνουμε τα μπαχαρικά και το τσάι μέσα στο κρασί, όχι σαν στο βίντεο-ένα κατσαρολάκι=λιγότερο πλύσιμο :Ρ :)
Στοίβουμε μισό λεμόνι και μισό ή ολόκληρο το πορτοκάλι. Δίνουμε 1-2 ροδέλες στο κρασί.
Προσθέτουμε ζάχαρη ή μέλι. Προτιμούμε το μέλι για το άρωμα και τη γεύση που χαρίζει στο γκλιούβαϊν μας. (αν θέλουμε βέβαια μπορούμε να παραλείψουμε ζάχαρη/μέλι προσθέτωντας κάποιο λικέρ).
Αφήνουμε το γκλιουβαϊν μας να ζεσταθεί,φτάνοντας στη θερμοκρασία που θέλουμε.

Επειδή είμαστε "Θκιοππαλλιές" (τσακμπαμ;), δεν χρησιμοποιούμε σουρωτήρια και ειδικά υφάσματα τελευταίας νανοτεχνολογίας. Παίρνουμε το σουρωτηράκι,που χρησιμοποιούμε για το τσάι, το τοποθετούμε πάνω στο φλυτζάνι που σερβίρουμε και βουαλά το κρασόμελο μας! :))))))

Τόλμησα να το σερβίρω σε κάποια γυάλινα ποτήρια που έχουμε, μια χαρά!
Επίσης, αντί να ρίξω τις ροδέλες εσπεριδοειδών στο κρασί, προτίμησα να να τις κρατήσω για διακόσμηση στο σερβίρισμα,λέγε το και γαρνιτούρα... :)
Μισή / μία ροδέλα στο κάθε φλυτζάνι/ποτήρι.
Το μαύρο τσάι δεν είναι απαραίτητο όμως ναι,ναι, ναι ...δίνει αυτό το κάτι -που θέλω- στο Glühwein.

Το βίντεο για να δείτε τα βήματα αν βαριέστε να διαβάστε τη συνταγή...
:)))))))))))))
Ελπίζω να το απολαύσετε!

Το φως στο τούνελ

2011-12-13T13:31:00.001+01:00

Είδαμε φως στο τούνελ,

καλά δεν ήταν τούνελ, ο διάδρομος που οδηγούσε στο διαμέρισμα μας ήταν.

Όμως στο σκοτάδι του γκρίζου δεκεμβριανού Σαββάτου, έμοιαζε με τούνελ.

Και το φως ερχόταν από το διαμέρισμα μας.

- Λάβη μου, αφήσαμε την πόρτα ανοιχτή;
- Όχι, την έκλεισα.
- Σίγουρος;
-Ναι!
-Είναι ανοιχτή!!! Θυμήθηκες να την κλειδώσεις;
-Όχι! $*^@#*!!!

Μπορώ να πω ότι οι καρδιές μας συντονίστηκαν σε τρελλό μπητ για μερικά δευτερόλεπτα. Είχαμε πεταχτεί στο διπλανό σούπερμαρκετ για λιγότερο από 20 λεπτά.

Μπήκαν κλέφτες και μας ρήμαξαν;

Ο Μάρσαλ είναι καλά;

Τί να σήκωσαν άραγε;

Γιατί δεν κλειδώσαμε; Γ4μ8τ0!!!!! @#$&@#$@ %@*γκρρρρρρρρρρ!!!!!!

Ο Μάρσαλ ήταν πολύ καλά. Καθόταν στην πόρτα και παρακολουθούσε τον διάδρομο.
Η πόρτα προφανώς τον ενοχλούσε,έτσι είπε να την ανοίξει.
ΟΚ,την άνοιξε γιατί μπορεί και να πίστευε πως βρισκόμασταν στην άλλη μεριά της. Όταν δεν μας είδε, κάθισε στο πάτωμα κι επέβλεπε τους γείτονες που περνούσαν με προορισμό την έξοδο της πολυκατοικίας. Δεν γάβγισε σε κανένα,πάντως.

Μας το διαβεβαίωσε την Κυριακή η γριά Παγοχωρίτισσα γειτόνισσα,που πέρασε για να μας πει ότι ο Μάρσαλ καθόταν στην είσοδο μας και παρακολουθούσε τους περαστικούς.

Ότι ανοίγει τις πόρτες, το ξέρουμε από καιρό. Μέχρι το Σάββατο όμως,δεν είχε τολμήσει να ανοίξει την πόρτα της εισόδου. Νομίζω. Ελπίζω...εύχομαι...

Κι άντε την άνοιξε, το ότι έμεινε στο σπίτι αντί να μας ακολουθήσει, το βρίσκω πολύ ...κουλ! :)

πειράζει;

από τότε,την διπλοκλειδώνουμε. Την πόρτα της εισόδου.

και ναι,τα πράγματα μας ήταν όλα στη θέση τους. :)

Ο Αη Βασίλης με το δηλητήριο

2011-12-12T17:30:00.000+01:00

http://www.guy-sports.com/fun_pictures/santa_poison.jpg

Πανικός στην Λουκανικούπολη :

Δηλητήριο στα ποτά του Χριστουγεννιάτικου παζαριού

Κόπηκαν τα πόδια μας, εδώ έχουμε αδειάσει 10 τουλάχιστον ποτήρια γκλούβαϊν έκαστος.Μην πω για την ζεστή σοκολάτα Ιρλανδίας/Ρωσσίας/ΜιξΧικ!

Ψυχραιμία,Ψυχραιμία!!!
...
Ευτυχώς για μας, δυστυχώς για μερικούς, το δηλητήριο δεν προέρχεται από τους "πανηγυριώτες" αλλά από περιφερόμενο ...Άγιο Βασίλη.

Άγνωστος μεσήλικας γυρνάει τα Χριστουγεννιάτικα παζαράκια της Λουκανικούπολης και κερνάει ποτά σε ανυποψίαστους επισκέπτες. Πρώτα τους παραμυθιάζει για τη νεογέννητη κόρη του,ακολούθως τους κερνάει ατομικά μπουκαλάκια με αλκοόλ.

Κι ερωτώ: τί σόι μυαλό κουβαλάς για να δεκτείς κερασμένο μπουκαλάκι αλκοόλ από την τσέπη ενός αγνώστου; Που είναι ντυμένος Άγιος Βασίλης;
Κι αν κάποιο από τα θύματα είναι όντως 15 χρονών,εσύ είσαι 24,26,31,33 και η λίστα συνεχίζεται.

Αν ήταν Άγγλοι να πω εντάξει,μπέρδεψαν το Δώρο με το γερμανικό Γκιφτ,που θα πει δηλητήριο. Μα είναι ντόπιοι. Και προφανώς όχι, οι Αρκούδες δεν φοβούνται τους Δαναούς με τα δώρα τους.
Αλλά ... Criminal Minds δεν παρακολουθεί κανείς;

ο κυστημένος τύπος της Αγγλίας

2011-12-09T14:15:00.001+01:00

Ο βρεττανικός τύπος κάνει λόγο για απομόνωση της Μ.Βρεττανίας από την Ε.Ε.

Μάλιστα. Στην Κύπρο θα τον αποκαλούσαμε κυστημένο. Αγκρισμένο.
Τον Τύπο εννοώ.

Κυστημένοι που δεν επινόησαν αυτοί την Ευρωπαϊκή Ενωση. Κυστημένοι, που τουλάχιστον εντός της Ε.Ε. δεν παίζουν στην ίδια λίγκα με την Γερμανία και την Γαλλία. Μην βάζετε ένα λάμβδα μόνο στην Γαλλία. Την μετατρέπετε τόσο σε γαλοπούλα όσο και σε γάτα. Που της πάνε περίφημα,δεν λέω αλλά πάλι.

Αγκρισμένοι που τώρα δεν λαμβάνονται τα αιτήματα τους στα σοβαρά.

Μα συγγνώμη:

Τόσο καιρό, ο βρεττανικός τύπος κορινθιάζεται με τον αμερικάνικο για την έκπτωση του ευρώ.
Διάβαζα ξανά και ξανά για τον ερχομό της δραχμής στην Ελλάδα, για την επιστροφή των εθνικών νομισμάτων από τον Ιανουάριο του 2012.
Κι έρεε η μπίρα άφθονη για την αυτοκρατορική αγγλική στερλίνα! :Ρ

Στο πρώτο μου ταξίδι με ευρωπαϊκή κυπριακή ταυτότητα στο Η.Β. έπρεπε να μπω στην αναμονή, μην εμποδίσω ή καθυστερήσω τους νόμιμους πολίτες της Ε.Ε. Μου ζήτησαν διαβατήριο. Δεν είχα. Εντός της Ε.Ε. δεν χρειάζεται...ή όχι;
Η ΤΤι προφορά μου και το ανασηκωμένο φρύδι τους έστειλε στον έλεγχο. Ήρθε ο προϊστάμενος. Μου ζήτησαν πάλι διαβατήριο, αγέρωχη η Μωβ,να τους ρωτάω γιατί να χρειάζομαι διαβατήριο στην Ευρώπη της ελεύθερης διακίνησης. Εννοείται πως μου επιτράπηκε η είσοδος στην χώρα,με απολογία μάλιστα. Να είναι καλά τα ΤΤι. :Ρ
Και σε κάθε ταξίδι,τα ίδια. Αρνούμαι να φέρω διαβατήριο. Ξεπεράστε το επιτέλους!

Και τέλος αγαπημένη μου,αλησμόνητη ιστορία: Τα πρωτοσέλιδα του βρεττανικού τύπου ενώ στον υπόλοιπο κόσμο εορταζόταν η Έναρξη του Μουντιάλ στην Γερμανία: Φόρμουλα 1 στο Σίλβερστοουν.

Κυστημένος,γελοίος βρεττανικός τύπος.

Σε βλέπω με μια μπίρα στην Αγία Νάπα και λυπάμαι το χώμα που λερώνεις με τον εμετό σου.

Κρίμα γιατί σε θαυμάζω για τόσα άλλα!...

"το ξέρει κι αυτός που τον έξυπνο κάνει"

2011-12-08T16:24:00.001+01:00

Δεν στολίσαμε το δέντρο μας τελικά... Ο Λάβης πήγε για μπίρες κι εγώ για 1 γκλούβαϊν. Ναι,ένα μόνο. Αν το στολίσουμε απόψε,θα καταφέρω να φτιάξω και γκλούβαϊν άραγε; χμ...

Μου τηλεφώνησε η κοπέλα που θα φυλάει τον Μάρσαλ όσο θα λείπουμε.

- Η σκυλίτσα μου θα περιοδεύει ακριβώς τις μέρες που θα μου φέρετε τον Μάρσαλ.Τον έχετε στειρώσει;
- Εμ,όχι! (Μόνο αν τον πάει κρυφά στην κτηνίατρο ο Λάβης θα μου τον στειρώσετε κακούργοι!! Άκου να στειρώσετε το σκυλάκι!) Αλλά ... ούτε οκτώ μηνών δεν είναι.Πότε ωριμάζουν αρκετά τα αρσενικά σκυλιά;
- Νομίζω όταν συμπληρώσουν τους 12 μήνες.
-Εμ...τότε είμαστε οκ.
-Ναι,ευτυχώς. Όλα καλά, λοιπόν. Θα σας δούμε στις ....

Ερώτηση προς συμπλόγκερς: Είμαστε εντάξει ή θα μου γίνει παπάκης από τόσος δα;

Στο εξώφυλλο του "The Marriage Plot" το όνομα του συγγραφέα πιάνει περισσότερο χώρο από τον τίτλο του βιβλίου. Μόνο στον σύγχρονο κόσμο η λογοτεχνία σφάζεται από τον εμπορικισμό; Πόσο καιρό θα συνδέεται με το Μίντολσεξ; Σε κάθε νέο του έργο εξάλλου,ο συγγραφέας καλείται να βελτιώσει το μελάνι του και ο Ευγενίδης το έχει καταφέρει. Ας του δείξει περισσότερη εμπιστοσύνη λοιπόν ο εκδότης του.

http://media.dav-medien.de/29738001Z.jpg

Διαβάζετε ποίηση μια φορά την ημέρα. Κάνει καλό στην ψυχή,ηρεμεί και το μυαλό χωρίς να το σιδερώνει.
Για την συνεργασία των Φριντζήλα-Σκανδάμη ενημερώθηκα (φυσικά) από το μπλογκ του Μπόσκο. Στο γιουτιούμπ βρήκα μερικά τραγούδια. Ο σεβασμός μου για την Μάρθα Φριντζήλα ολοένα και μεγαλώνει. Κόντρα στο χριστουγεννιάτικο ραδιόφωνο (αν και ο ίδιος ο δίσκος θα είναι ένα πολύ καλό χριστουγεννιάτικο δώρο) ένα αξιόλογο τραγούδι που δίκαια κερδίζει μια θέση στην (καλή) ελληνική λαϊκή μουσική:

in the Grace of your love

2011-12-07T13:39:00.000+01:00

Με τον Λάβη δεν θα βρεθούμε ποτέ μουσικά. Χμ..αναληθές το στέιτμεντ.
Βρισκόμαστε από τότε που καταδέκτηκε την τζαζ και μερικές ροκ μπαλάντες.

Δεν συναντώμαστε όμως στα αγαπημένα άκρα της μουσικής. Ακόμη κι αυτά που στην ουσία είναι σχεδόν μέινστρημ.

Περαστικά.

Απόψε,δεν θα βάλουμε αυτό το τέλειο τραγούδι αλλά χριστουγεννιάτικες μελωδίες. Μου έλειψαν. Ναι,ναι,αποφεύγω το ραδιόφωνο :Ρ :)

Βρεθήκαμε στην απόφαση να στολίσουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ένα σκοπό έχει κι αυτό, να βγει από την αποθήκη, να λιαστεί και να στολιστεί, μια φορά τον χρόνο μονάχα,για λίγες μέρες.Το λυπάμαι να μείνει στο πακέτο του. Αν δεν το παίζουν μετά τα άλλα τα δεντράκια; Και τα στολίδια; κρίμα δεν είναι κι αυτά; ...ναι,είμαι από τα άτομα που αλλάζουν θέσεις στα στολίδια ώστε να βγούνε όλα μπροστά στην "σκηνή",λυπάμαι αυτά που τοποθετήσαμε στα πίσω κλαδιά...ξέρω,δεν είναι έμψυχα. Όμως εμείς δεν δίνουμε ψυχή σε ό,τι κι αν δημιουργούμε ή φτιάχνουμε ή στολίζουμε; ε; ε;

Θα κρατήσουμε παρέα στο χριστουγεννιάτικο δεντράκι μας κατά το μεγαλύτερο μέρος της εορταστικής περιόδου και θα το προσέχουμε από τις εξερευνήσεις του Μάρσαλ. Ελπίζω να μην σκαρφαλώσει στον τοίχο σαν τον Γκρούνι. Το ότι είναι ψεύτικο,ελπίζω να το σώσει...αχβαχ ...μπορεί και να προτιμήσει την αποθήκη από τα δόντια του Μάρσαλ τώρα που το σκέφτομαι...χμ...
Για δέκα μέρες βέβαια,θα είναι μόνο του να προσέχει το διαμέρισμα.
Και να μυρίζει Χριστούγεννα, ακόμη και σε άδειους χώρους.

Προς το παρόν,
Απολαύστε το τραγούδι από το τελευταίο,ομώνυμο άλμπουμ των the Rapture.

Ένας καημένος κλέφτης και δύο γκλούβαιν

2011-12-06T06:05:00.001+01:00

χριστουγεννιάτικο πανηγύρι 2010

Κυριακή σε κεντρική πλατεία της Λουκανικούπολης. Αγοράσαμε το πρώτο χριστουγεννιάτικο δώρο και μικροπράγματα που χρειαζόταν ο Λάβης.Μια ξαφνική βροχή μας περιόρισε στο υπερκατάστημα δίνοντας μας αρκετό χρόνο για εξερευνήσεις στην κάβα και στο τετράγωνο με τις σοκολάτες.
Ασφυκτικά γεμάτο το κατάστημα, ο κόσμος εδώ ψωνίζει χωρίς να ενδιαφέρεται για την οικονομική κατάσταση των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών. Φυσικά,ξεχώριζες και πολλούς τουρίστες, άκουσα στο χιλιόμετρο (που το μίλι) και μια παρέα κυπρίων τουριστών. Σχολίαζαν τον "ψόφο". Άδικοι (μα ως τουρίστες δικαιολογημένοι) καθώς ο φετινός χειμώνας είναι σχετικά ζεστός. Πέρσι δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε από το πολύ χιόνι,στις πλατείες φοβόσουνα πως η επόμενη γλύστρα θα ήταν η δική σου. Γυψοπόδαροι με πατερίτσες παντού,μια εικόνα που συνήθως συναντάς μετά τα Χριστούγεννα και ειδικά μέσα στον Φεβράρη,που τελειώνουν οι μεγάλες διακοπές του σκι. Φέτος, λίγος αέρας,ανακάτεμα μαλλιών,άντε και μια σταγόνα βροχής.
Βγήκαμε εν τέλει στην πλατεία, ο Λάβης γκρίνιαζε. " Μη φάμε δέκα ώρες να διαλέγεις στολίδια τώρα!" Χμ...ναι,σίγουρα! :Ρ
Σαρδελοποιημένοι μέσα στον κόσμο, άκουσα τον Λάβη να λέει "Θα πάω σπίτι!Δεν αντέχω!" και φυσικά, δεν έδωσα σημασία. Ούτε μισό λεπτό αργότερα,είχε εξαφανιστεί.
Απελπισία στιγμιαία, γύρισμα κεφαλιού σε όλες τις κατευθύνσεις. Πουθενά ο Λάβης. Στη σκέψη πως όντως έφυγε για το σπίτι, εκνευρίστηκα τόσο που έφυγα από το παζαράκι, μη μολυνθεί το ψευδοχριστουγεννιάτικο πνεύμα της πλατείας από τον θυμό μου.
Χωρίς κινητά,είχαμε αποφασίσει να μην τα φέρουμε αφού σε τόσο κόσμο δεν κάνει να μιλάς στο τηλέφωνο.
Μισή ώρα αργότερα,βρεθήκαμε.
-Πού χάθηκες;

- Εγώ; Εσύ εξαφανίστηκες! Αλήθεια,τί έγινε;

Τελικά,κάποιος είχε κλέψει τη τσάντα με τα ψώνια. Την τράβηξε από το χέρι του Λάβη, ο οποίος φυσικά και έτρεξε πίσω του, τον πρόλαβε και μόνο από οίκτο δεν τον έσυρε στην αστυνομία του διπλανού σταθμού. Ο καημένος ο κλέφτης, σε όλη την πλατεία έκλεψε τα ψώνια από τον μοναδικό νηφάλιο 30άρη που είναι τόσο αθλητικός και γυμνασμένος που ναι ναι ναι,τρέχει πιο γρήγορα κι από τους τσαντάκηδες.
Αργότερα, συνειδητοποίησα γιατί: όλοι μα όλοι φέραμε τις τσάντες περασμένες στον καρπό μας, σαν βραχιόλια. Ο Λάβης σαν τρίχρονο,την κρατούσε χαλαρά,σχεδόν από τα δάκτυλα. Του το επεσήμανα. Χαμογέλασε: " Το σήμα έπεσε, δεν υπάρχει περίπτωση να με ξαναπλησιάσει κλέφτης σε αυτή την πλατεία!Πίστεψέ με!"
Τρου στόρι.

Και ναι, πεινασμένη, ζαλίζεσαι στο δεύτερο γκλουβαϊν.

Κεράσματα Ανδρέικα

2011-11-30T17:14:00.000+01:00

μπακλαβάς της μάμμας μου,το αγαπημένο του γλυκό

:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Γιορτή ο παπάκης μου, ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου.
Η μάμμα μου φουλ στις ετοιμασίες, καθαρίσματα και γλυκά. Το σπίτι ανοικτό για όλους σήμερα.

καρυδόπιττα της μαμάς

Κεραστικό για τους μπλόγκερς-κι αν υπάρχει Ανδρέας,Ανδριάνα,Άνδρεα,Αντρέας,Άντρεα,Άντρια,Άντρος,Αντρικκής,Αντρικκούλα,Ανδρούλα κλπ...
Χρόνια σας Πολλά!!!

mini cheesecakes

mini capuccino cheesecakes

strawberry pie

Μισή Κύπρος, να ζήσεις!!! Χρόνια Πολλά,ό,τι ποθείς!

Brownies Chocolate Cake Fusion

Salted Plantain Chips

Papa μου,αγαπώ σε πολλά πολλά πολλά,κι ας μεν το λαλώ συχνά!
Υγεία και Σοφία μπαμπάκα μου. Σωκράτης Σούπερ Σταρ. :Ρ :))))))))))))))))))

ο Παπανδρέου ο Γάμμα

2011-11-30T09:27:00.000+01:00

Μουσείο ΓΑΠ,
του ΚΥΡ βεβαίως βεβαίως...

Αποχαιρέτα την Κύπρο σου που χάνεις

2011-11-29T01:40:00.000+01:00

Όσο περνάει ο καιρός βλέπω την Κύπρο να ξωμακραίνει.

Από Μεγαλόνησος γίνεται νησάκι, η απόσταση μεγαλώνει. Πλέον,είναι νησίδα. Συνωστισμός. Μια ανθρώπινη πολυκατοικία κρατάει το μεγαλύτερο μέρος της. Και βαβούρα. Απίστευτη βαβούρα.
Δίπλα από την ανθρώπινη πολυκατοικία βρίσκονται αγκαλιές. Της γιαγιάς της Καλοφωνάρισσας και του παπάκη μου, της μάμμας και του μπρο1. Οι θείες,οι θείοι. Ο κολλητός β.
Πίσω πίσω,ένα μικρό νεκροταφείο. Οι σταυροί που σημαδεύουν τον χρόνο τους στη γη. Η γιαγιά η Μωβού, ο παππούς ο Άγγελος και ο παππούς ο Τζέντζλεμαν.-απίστευτο πως ο παππούς ο Τζέντζλεμαν δεν είναι πλέον μαζί μας,δεν περνά μέρα που να μην τον πεθυμώ- και ακόμα πιο πίσω,άλλοι αγαπημένοι.

Δεν βλέπω πια ούτε μια από τις φίλες μου τις παλιές σ΄αυτή τη ξερονησίδα πια. Έχουν απορροφηθεί από την ανθρώπινη πολυκατοικία. Δεν τις αναγνωρίζω,δυσκολεύομαι.

Τις βαριέμαι. Τα κορίτσια που άλλοτε ξεχείλιζαν όνειρα και φιλοδοξίες, τώρα μου τηλεφωνούν για να γκρινιάξουν για τη νυχού και την κομμώτρια τους. Η δουλειά τους ναι,είναι εντάξει. Η σχέση,εντάξει. Στα πλαίσια,ξέρεις. Το όνειρο τους τώρα είναι να παντρευτούν επιτέλους (τριανταρίζεις,χαλλόου!) κτίσουν το σπίτι. Για πολιτική,οικονομία,όχι. Κανένα σχέδιο,καμιά ιδέα. Έχουν πλήρη εμπιστοσύνη στην Τύχη,λεφτά θα βρεθούν. Κάτι είπε ο σύζυγος/ο φίλος αλλά δεν δίνουν σημασία. Διαλέγουν παπούτσια και φορέματα. Κάθε δεύτερη βδομάδα.

Κι έπειτα είναι οι φίλες που σταμάτησαν να τηλεφωνούν γιατί δεν μπορώ να σχολιάσω τους Τάδε και τους Μερόπουλους. Τους Πανωμέρηδες και τους Κατωζάμπηδες. Αφού δεν τους ξέρω! Κι αν τους ήξερα,τί θα με ενδιεφέρε αν αυτοί έχουν το τάδε μαγαζί ή την μισή Κύπρο; Νόμιζα πως η Τουρκία και η Αγγλία κατέχουν την μισή (καλά,λιγότερη) Κύπρο!
Η μάμμα μου εκνευρίζεται όταν μου λέει για τον Τάδε και τον Ταδόπουλο και δεν γνωρίζω ποιοί είναι. Οι γνωστοί μου απορούσαν που δεν ήξερα ποτέ πως η Χαλλουματζού είναι η τάδε και έχει τα τάδε χρήματα. Ή που οι Κατωμέρηδες έχουν την τάδε εταιρεία και χαλόου, πρόσεχε να κερδίσεις την συμπάθεια τους!

Ο κολλητός που δεν είναι στην Κύπρο,σαν κι εμένα,άσχετος με τα Κουσκουδέικα που σου κτίζουνε Επαφές και σου ανοίγουνε Πόρτες.
Τώρα τελευταία,άρχισε να μοιράζεται κι αυτός την εικόνα της Νησίδας με τα δικά μας ορόσημα,που ολοένα και λιγοστεύουν.

Στο τέλος τέλος, φοβάμαι πως δεν θα υπάρχει τίποτα παρά από ένα απέραντο νεκροταφείο και πάνω του η ξεχαρβαλωμένη ανθρώπινη πολυκατοικία.
Και πάμπολλες φωτογραφίες από την Κύπρο που αγαπούμε...

Γνήσια Αντίγραφα

2011-11-24T19:05:00.000+01:00

Τόσο νωρίς το απόγευμα,άδειος ο κινηματογράφος,εννοείται! :)

Φλαςμπακ:
Τρίτη απόγευμα, αφήσαμε τους Ιταλούς μας να μπουν στο δημοφιλέστερο Μουσείο- το οποίο έχω δει δεκάδες φορές και παραφράζοντας την γνωστή καρβουνιασμένη φράση σε ...ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΜΑΡΜΑΡΟ!-και μεις το σκάσαμε για το κοντινότερο σινεμά. Διώροφος κινηματογράφος στεγασμένος στον 3ο όροφο και τη σοφίτα ενός αριστουργηματικού κτιρίου του 18ου αιώνα. Ταινίες από όλο τον κόσμο. Ταξίδια. Ποιά να διαλέξουμε; Μα είμαστε στις 3 το απόγευμα στο σινεμά; Σε καθημερινή; Γουάο!!! Ένας παππούλης μπροστά από μας προσπαθεί να κτίσει το πρόγραμμα του. Τρεις συνεχόμενες ταινίες. Θα προλάβει να κάνει και διάλειμμα για καπνό; Ναι, αν μπορεί ν΄ανεβοκατεβεί γρήγορα γρήγορα τρεις ορόφους.
Με το που έφυγε,μας λέει η Ταμίας: "Κουλ ο παππούς! Δεν είναι κουλ; Έρχεται συχνά για τέτοια απογεύματα.Δεν του αρέσει να ριζώνει στον καναπέ,κάθε μέρα κι άλλο χόμπι.Σήμερα,κινηματογράφος και πάντα διαλέγει ταινίες με υπότιτλους!"
Αν σκεφτείς πόσο δυσάρεστα είναι τα έργα με υπότιτλους για τους πλείστους Παγοχωρίτες,ναι,ο παππούλης είναι πολύ κουλ. Αν σκεφτείς πως στα 80πόσα του,ανεβοκατεβαίνει και 3 ορόφους...Ρισπέκτ!

Αγοράσαμε τα εισιτήρια μας και μπήκαμε στην μικροσκοπική αίθουσα για να δούμε την ταινία του ιρανού σκηνοθέτη Abbas Kiarostami με την ιέρεια Juliette Binoche και τον βρεττανό βαρύτονο William Shimell στον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο.
Η ταινία παίχτηκε πέρσι στους κινηματογράφους της Ευρώπης και χάρισε στην Μπινός το Πρώτο Βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών.

Γνήσια Αντίγραφα

Ένα παιχνίδι λέξεων,μια στοιχομυθία μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας ή της εξέλιξης της πραγματικότητας; Διάλογος στα ιταλικά,στα γαλλικά και στα αγγλικά. Τί όμορφα που το έργο δεν περιορίστηκε στα αγγλικά μα άφησαν την ιστορία να εξελιχτεί στην γλωσσολογική πραγματικότητα της ζωής στην Ευρώπη. Αυθεντικότητα! Το στοιχείο που ζητώ σε ταινίες που διαδραματίζονται στην Ευρώπη,μα όλοι μιλάνε στα αγγλλικά,αφαιρώντας έτσι την ορθή μελωδία από την ατμόσφαιρα.

Το έργο ξεκινάει ουσιαστικά με την παρουσίαση βιβλίου Βρεττανού συγγραφέα στην Τοσκάνη,με θέμα την Αυθεντικότητα και τις Κόπιες στον χώρο της Τέχνης.
Στον χώρο μου γνωρίζω πως η Κόπια δεν έχει την αξία της Ρέπλικας,που κι αυτή με τη σειρά της δεν αγγίζει την τιμή του Αυθεντικού.Πάντα όμως αναρωτιόμουνα πως είναι δυνατόν ένα χειροποίητο κομμάτι να μην αποκτά την αξία του αυθεντικού; Ο καλλιτέχνης αντιγραφέας που πρόσφατα φυλακίστηκε,δεν είναι ιδιοφυής αφού για δεκατίες πείστηκαν δεκάδες εικαστικοί και συλλέκτες για την αυθεντικότητα των έργων (του);

Στην πορεία, οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές μετατρέπονται σε Γλυπτά, για τον Δεσμό των οποίων,ο σκηνοθέτης δεν μας επιτρέπει να γνωρίζουμε με σιγουριά αν είναι Αυθεντικός ή όχι.
Ποιά σχέση μένει ίδια; Είναι ο πρώτος έρωτας και το γαμήλιο πάρτυ,καρικατούρες της αλήθειας που θα επέλθει κατά την ωρίμανση; Ή η τελευταία είναι το γνήσιο αντίγραφο; Και το βράδυ της συντροφικότητας, ποιά Αλήθεια το πλάθει;
Ποιός είναι ίδιος με τον εαυτό του πριν 10 χρόνια; Πόσους ρόλους αλλάζουμε για να προσαρμοστούμε στα δεδομένα της ζωής μας; Με πόσους συνανθρώπους μας μπορούμε να ταυτιστούμε πλήρως ώστε να φορέσουμε τον χαρακτήρα τους και να μπούμε στη ζωή τους απαρατήτηροι;

Εννοείται πως φύγαμε από την ταινία πεπεισμένοι για εντελώς διαφορές εκδοχές της αλήθειας.
Δεν το συζητήσαμε περισσότερο απ΄ότι επέτρεπε ο χρόνος. Βιαζόμασταν να συναντήσουμε τους Ιταλούς έξω από το Νέο Μουσείο και να προχωρήσουμε τη ξενάγηση. Δανεισμένος αέρας διακοπών,καθόλου πραγματικός.

Δίπλα από το επόμενο αξιοθέατο,βρήκαμε το πρώτο Χριστουγεννιάτικο πανηγύρι. Ήπιαμε το πρώτο ζεστό κρασόμελο του χειμώνα,με τον Αγαπούλη να ενθουσιάζεται με την πίστα παγογλύστρας και μια καμηλοπάρδαλη από λέγκο..Γνήσια τα λέγκο,η καμηλοπάρδαλη αντίγραφο των πραγματικών. Το μικρό μας όμως,δεν ενδιαφερόταν για αυτό. Μονάχα για το παιχνίδι ανναρίχησης.

Η ταινία,αξίζει πραγματικά!
Μπορεί πάλι να φτάιει που είμαι φαν της Μπινός, που ξετρελλάθηκα με τον Γουίλλιαμ (νέος θα ήτανε ΚΟΥΚΛΟΣ!)...

Η Μούσα σε Συνέντευξη στο Βήμα

Λευκός γάμος

2011-11-22T16:09:00.000+01:00

Η Ν είναι πτυχιούχος μηχαλόγος. Δουλεύει στην εταιρεία Χ. κερδίζοντας ένα πολύ καλό μισθό. Ζει με τον σύντροφο της. Όλα καλά. Μέχρι που αντιλαμβάνεται πως η Χώρα της επιμηκύνει την άδεια παραμονής για ένα χρόνο-αντί τα δύο,που κέρδιζε ως φοιτήτρια. Δεν πληρεί όλα τα κριτήρια για άμεση αίτηση υπηκοότητας. Και οι αρχές της μύνησαν πως ναι,αυτή είναι και η τελευταία φορά που ανανεώνεται η άδεια παραμονής της.

Σε αντίθεση με πολλούς μετανάστες που ζουν σε γκέτο,δεν γνωρίζουν λέξη της τοπικής γλώσσας και δεν ενδιαφέρονται για την τοπική κουλτούρα, η Ν είναι ενταγμένο μέλος της κοινωνίας.
Παρ΄όλα αυτά, οι πρώτοι έχουν ήδη την τοπική ταυτότητα ενώ η Ν όχι.

Θα την βοηθούσατε με λευκό γάμο και γιατί; Κι αν όχι,γιατί όχι;
Αν γνωρίζατε για κάποιο λευκό γάμο,θα τον καταγγέλατε; Κι αν όντως τον καταγγέλατε,γιατί;

Φοβία και ξεσπίτωμα

2011-11-17T19:35:00.001+01:00

Σάββατο απόγευμα (είπαμε ήμασταν τεζέ αλλά όχι να μην πάμε τον καθιερωμένο μας περίπατο!), στο καφέ του βιβλιοπωλείου κι ενώ προσπαθούσα να συγκεντρωθώ στην ανάγνωση διηγήματος μουσουλμάνου βρεττανού συγγραφέα,το όνομα του οποίου μου διαφεύγει, ο Λάβης μου απέγγελε αποσπάσματα από την εφημερίδα με την οποία βρίσκονταν σε πολύ παράξενη στάση εναγκαλιασμού.
-Κλοπή στη λεωφόρο μας στο φαρμακείο.
-Πότε;
-Χθες,τάδε ώρα.
-Μα ήμουν εκεί. Δεν είδα τίποτα; τςτςτς Νομίζω πως μπέρδεψαν τα φαρμακεία.

Προσπαθώ να διαβάσω. Με ξαναδιακόπτει λίγα λεπτά αργότερα για απαγγελία κλοπής βενζινάδικου,επίσης στη γειτονιά μας. Στο βενζινάδικο μας,για την ακρίβεια.

Η 3η διακοπή λαμβάνει χώρα πέντε λεπτά αργότερα. Παρόμοιο έγκλημα,ίδια γειτονιά.

Παίρνω το βιβλίο μου κι αλλάζω γειτονιά. Φεύγω από το καφέ και πάω στις κόκκινες δερμάτινες απλώστρες ανάγνωσης. Ε,μα έλεος!!

Κυριακή,στον καναπέ μας. Ο Λάβης με την ενισχυμένη μιξ Κυριακάτικη εφημερίδα της Λουκανικούπολης-την οποία υποτιμώ προτιμώντας τις πανπαγοχωρίτικες- και εγώ προσπαθώ να απαντήσω στο Βιβλίο " Πόσο καλά κατέχετε τα παγοχωρίτικα;"...

Ο Λάβης ξανακτυπά: Βιασμός και ξυλοδαρμός στην πλατεία τάδε,την τάδε μέρα την τάδε ώρα. Ήμασταν ακριβώς εκεί,την συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Βέβαια η συγκεκριμένη πλατεία είναι γνωστή ως φλί μάρκετ ναρκωτικών, αν μείνεις περισσότερο από μισή ώρα θα το διαπιστώσεις. Αλλά βιασμός! Ο κόσμος θα μαζευόταν να βοηθήσει. Πώς γίνεται να μην είδαμε τίποτα;
Κλοπή στο τάδε κατάστημα, βανδαλισμός στο τάδε σχολείο,ναρκωτικά εκεί,παιδική πορνεία εδώ, εμπρησμός εδώ,εμπρησμός εκεί, ξυλοδαρμός εδώ,καβγάς εκεί.Φεύγει η αστυνόμευση από τα σχολεία δια παντός.

Και όλα αυτά τα εδώ κι εκεί, στην περιοχή μας. Ίσως όχι όλα στη γειτονιά μας αλλά σίγουρα στον δήμο μας. Τα μισά από αυτά,ψέμματα. (ελέγξαμε) Στο βενζινάδικο και στο φαρμακείο δεν έγινε ποτέ κάτι τέτοιο ενώ ο εμπρησμός στο διπλανό μας κτήριο (!!!) ήταν ατύχημα. Μικρή φωτιά στην κουζίνα,που δεν κατέστρεψε καν την ίδια την κουζίνα, να είναι καλά οι πυροσβέστες. Κι αν για αυτά είμαστε σίγουροι,δεν ξέρω πόσα άλλα είναι ελεύθερη φαντασία και σίγουρα όχι δημοσιογραφία.

Μπλέκουμε σε μια συζήτηση συνωμοσίας. Μήπως πληρώνονται οι εφημερίδες για δυσφήμιση της περιοχής ώστε να φύγουν οι κάτοικοι,να αναλάβουν δράση οι κτηματομεσητικές και σε λίγα χρόνια να την έχουν αποικήσει Σπάγγονοτιοπαγοχωρίτες και ελιτέρε ντόιτσε; Μπρρρρρ...Όσο περνάνε οι μέρες, αυτή η πιθανότητα μου φαίνεται λογική.
Όταν κλείσαμε το διαμέρισμα, κάποιοι συνάδελφοι,παλιοί Λουκανικοπολίτες, μας είπαν ότι η γειτονιά μας σε λίγα χρόνια θα ανήκει στα φιλέτα των μεγαλοεπιχειρηματιών. Ε, τώρα ζούμε την προεργασία προφανώς.
Στη φθηνή σε σχέση με άλλες μητροπόλεις Λουκανικούπολη, οι αγορές ακινήτων από πολυεθνικές έχουν θεριέψει-κι όσο προλαβαίνουν πριν ανέβουν κι άλλο οι τιμές. Γραφεία,αποθήκες ή διαμερίσματα δεν έχει σημασία.
Η σπιτονοικοκυρά εταιρεία μας, κατέχει τα κτήρια όλης της περιοχής-συν άλλα σε διαφορετικούς δήμους της Λουκανικούπολης. Κι αγοράζει κτήρια συνεχώς, σύμφωνα με την εφημερίδα της. Τον Γενάρη αρχίζει ανάπλαση της πλατείας και των δρόμων μεταξύ των κτηρίων της. Μετά από 30 χρόνια,πρώτη φορά θα γίνει ένα τέτοιο μεγάλο σχέδιο.Ιδιωτικό πρότζεκτ και όχι χρηματοδοτούμενο από την Ε.Ε. ή το Δημαρχείο.Χμ...
Τα ενοίκια ανεβαίνουν ολοένα.
Πολλοί παγοχωρίτες συνάδελφοι ντρέπονται να ομολογήσουν πως ζουν στον συγκεκριμένο δήμο,τους βλέπουμε όμως στο μετρό καθημερινά.Να κρύβεται ο ένας από τον άλλον. Τα πανηλίθια!
Κι όλα αυτά χάρη στις τοπικές εφημερίδες.
Η γειτονιά μας κατοικείται σε μεγάλο βαθμό από ξένους,ναι.
Ξένοι με διαφορετικούς ηθικούς κώδικες. Πολλούς τους ασπάζομαι ευχαρίστως ενάντια σε αυτήν την παχοχωρίτικη απάθεια,την εξοργιστική αδιαφορία τους.
Μετανάστες.Οι περισσότεροι δουλεύουν σκληρά, και απαιτούν από τα παιδιά τους προκοπή. Αυστηροί με τα μαθήματα,το σχολείο. Οι γονείς κάνουν τα πάντα,προσφέρουν τα πάντα. Το βλέπω καθημερινά. Και πικραίνομαι που ο τύπος τους παρουσιάζει σαν βρωμιά και εγκληματικότητα. Που παραμορφώνει τις γεμάτες παιδιά σε παιχνίδια πλατειούλες σε εστίες κινδύνου και θανάτου.
Διάδοση φόβου. Φόβος να κυκλοφορήσεις,φόβος να πιστέψεις τα μάτια σου. Φόβος και τυφλή εμπιστοσύνη στις παραπληροφορίες να εξουσιάζουν ακόμη και το πού δικαιούσαι να ζεις και πού όχι.
Ντροπή.

ΥΓ: Όχι,δεν ξεχνάμε το Πολυτεχνείο. Ντρέπομαι όμως όταν στην Ευρώπη η δείψα για Άμεση Δημοκρατία μετατράπηκε σε Διορισμού Κυβερνήσεως από .... από ποιόν αλήθεια;
Και όσοι αντιδρούν,σκεπάζονται δυστυχώς από τους κακοποιούς που βανδαλίζουν τις περιουσίες και τον κόπο συμπολιτών τους. Με την ίδια καταστροφικότητα που χρησιμοποιούν και οι Παντοδυναμίτες.

Λουκανικούπολη κουπεπέ

2011-11-14T16:20:00.001+01:00

Τόσες μέρες στην Λουκανικούπολη,γνωρίζαμε ξανά την πόλη μας με ένα παιδικό καροτσάκι, που έπρεπε να σύρουμε,να σπρώξουμε,να ανεβοκατεβάσουμε στις στάσεις του Μετρό που ο τουρισμός δεν αγγίζει άρα δεν διαθέτουν ανελκυστήρα ή έστω κυλιόμενες σκάλες. Ο σεβασμός μου για τις μητέρες,τεράστιος!

Τα βήματά μας,που συνήθως είναι γρήγορα,σπαστικά παγοχωρίτικα,έπρεπε να κατέβουν στο ρυθμό που κάνουν τα βηματάκια ενός μωρού 21 μηνών. Χμ...όχι όχι,τα βηματάκια του ήταν τόσο γρήγορα που μας κούραζαν όσες φορές τον αφήναμε ελεύθερο,στο Ζωολογικό Κήπο, στο Πάρκο,στο Μουσείο. Αλλά οι νεογονείς είναι υπερπροστατευτικοί,έρμαιοι στο κλάμα και στις διαθέσεις του πρωτότοκού τους. Του πρώτου τους αντίγραφου. Και να τον κανακέψουν,να τον βγάλουν από το αμαξάκι του για να τραβήξουμε φωτογραφίες σε όλα τα στεγνά συντριβάνια,σε όλες τις πλατείες,σε όλα τα αξιοθέατα της Λουκανικούπολης. Και ξέρεις,είναι πολλά.Κι ο μικρός Αγαπούλης δεν θέλει να σταθεί χαμογελαστός και χαριτωμένος για φωτογραφίες. Θέλει να τρέξει,να παίξει,να εξερευνήσει.Να είναι ο ξέγνοιαστος, μωρουδέ εαυτός του! Όχι η χαριτωμένη και φρόνιμη ρέπλικα που χρειάζονται οι γονείς του για τις κορνίζες και τις χριστουγεννιάτικες κάρτες τους.

Μάθαμε κι ένα σωρό πράγματα!!!
Μάθαμε πως τα πλείστα ταξί στην Λουκανικούπολη δεν είναι εξοπλισμένα με παιδικό κάθισμα. Το ταξί που παρέγγειλα για να παραλάβει τους Ιταλούς της Οικογένειας από το Αεροδρόμιο,έφυγε μόλις αντιλήφθηκε πως είχαν μαζί τους μωρό αλλά όχι κάθισμα. Τσακωθήκαμε με την τηλεφωνήτρια της εταιρείας ταξί που ζητούσε να πληρώσουμε την κούρσα που δεν έγινε ποτέ γιατί δεν τους πληροφόρησα πως οι επιβάτες δεν θα είχαν μαζί τους το κάθισμα του μωρού!!!
Δεν το ήξερα. Θεώρησα όμως λογικό πως από τη στιγμή που στην παραγγελία σου δηλώσω "ένα νεαρό ζευγάρι με ένα μωρό 20 μηνών που έρχονται από το εξωτερικό" θα εξοπλίσεις το ταξί με το ανάλογο κάθισμα. Δεν θα περιμένεις το ζευγάρι να κουβαλήσει το παιδικό κάθισμα μαζί του,σε τρένα,αεροπλάνα (βαπόρι δεν χρειάστηκαν) και ταξί. Κι απολογούμαι που δεν κατέχω τις λεπτομέρειες αφού τελευταία στιγμή ήρθε η αναποδιά και δεν θα τους παραλαμβάναμε οι ίδιοι από το αεροδρόμιο!
Τα παιδιά χρειάστηκαν μισή ώρα για να βρουν ταξί στο αεροδρόμιο. Όχι,δεν έψαχναν τις πιάτσες με τα ταξί, ταξί με παιδικό κάθισμα για μωρά 2 χρονών έψαχναν. 30 ταξιτζήδες τους φώναξαν "Νόου Κιντς!Νόου Μπέιμπις!"
Βρέθηκε στο τέλος ένας Τούρκος ταξιτζής που είχε το κάθισμα του μωρού του στον χώρο των αποσκευών. Να είναι καλά ο άνθρωπος!
Εννοείται πως οι Ιταλοί μας πληγώθηκαν,ειδικά όταν πρόσεξαν πως στα ταξί έμπαιναν επιβάτες με τα σκυλιά τους! :Ρ :)
Ναι, ναι ναι...

Βέβαια,πήραν το αίμα τους πίσω όταν μάθαμε πως ...στον Ζωολογικό Κήπο,δεν επιτρέπεται η Είσοδος στους σκύλους... Ντόιγκ Μπόιγκ χα; Πρώτη φορά στον Ζωολογικό Κήπο, όπου τα Ευρωπαιδάκια γνωρίζουν τα άγρια ζώα από κοντά. Ως συνήθως, το μούδιασμα: Πώς επιτρέπει ο Πολιτισμός τον εγκλωβισμό της Φύσης;

Τα πλείστα ζώα σε κατάθλιψη,σχεδόν βουβά,σχεδόν ψεύτικα ακίνητα. Μονάχα ένας τίγρης σε ποσταγκρέσιβ φάση, τσακωνόταν με ένα γιγάντιο κόμπο που κρεμμόταν από το ταβάνι του κλουβιού του. Τα παιδάκια στρίγγλιζαν ενώ οι πολικές αρκούδες προσπαθούσαν να κοιμηθούν.Κάθε μερικά λεπτά,νόμιζα πως βρίσκομαι στο Τζάμπο. Τα παιδικά τσιριχτά ίδια,είτε από εμπορικό τραγουδάκι είτε τρισδιαστατα σε μορφή ενθουσιασμού για τη συνάντηση με τους Καναδέζικους Λύκους και τους Χιμπατζήδες. Τα ίδια μπροστά και από το μωρό του Κήπου,το μωρό Ιπποπόταμο που γεννήθηκε πριν μερικές μέρες. Τσιριχτά, τσιριχτά,κλάματα και περισσότερα τσιριχτά. Μηγονείς σε απόγνωση! Νομίζω χρειάζεται ένα τέτοιο έκθεμα σε κάθε ζωολογικό κήπο. Μηγονείς σε απόγνωση στο κλουβί. Να μας φέρνετε ωτοασπίδες αντί για μπανάνες,ευχαριστώ!
Ο Αγαπούλης στο μεταξύ είχε τεζάρει μέσα στο αμαξάκι του ενώ ο Λάβης ονειρευόταν πως η Δευτέρα θα μετατρεπόταν μαγικά σε Κυριακή! :Ρ :)

Μετά από απίστευτες ώρες γραφείου και πεζοπορείας, έχω και να μαγειρέψω. Γυρνάμε στο σπίτι και μπαίνω ολοταχώς στην κουζίνα. Θέλω να βγάλω τα ρούχα μου μα οι κανόνες στοιχειώδους κοινωνικής συμπεριφοράς δεν μου το επιτρέπουν. Απλώς μπαίνω στην κουζίνα κι αρχίζω το μαγείρεμα. Τους λαχανοντολμάδες/κουπέπια αυγολέμονο τους ετοίμαζα 3 νύχτες. Μια τη γέμιση,μια το τύλιγμα,μια το ψήσιμο. Να σου πω την αλήθεια όμως; Δεν με κούραζε αυτό,γιατί ξέφευγα. Κι ας ετοίμαζα σούπερμεγκαλίσιους πρωινά για 5, και εξωτικά δείπνα για 6 (εμ τί; τον Μάρσαλ τον ξεχάσαμε;) λιχούδικα πηρούνια.
Που αγαπώ πολύ. Ο Αγαπούλης θέλει να τον κρατώ στην αγκαλιά μου ενώ πλάθω ψωμοκεφτέδες. Τον καθίζω στον πάγκο, η Νεομαμά θυμώνει, ο Μάρσαλ ζηλεύει. Κι εγώ μαθαίνω να πλάθω ψωμοκεφτέδες με ένα χέρι. Στο μεταξύ Λάβης και Νεομπαμπάς,στρώνουν το τραπέζι. Στο οποίο θα σερβιριστούν παγοχωρίτικες σπεσιαλιτέ.Ναι,υπάρχουν και είναι νόστιμες.
Η Νεομαμά καταφέρνει να ξεκολλήσει τον Αγαπούλη από πάνω μου. Τα τσιριχτά του Τζάμπο επιστρέφουν θριαμβευτικά! Ο Μάρσαλ ηρέμησε και μου γλύφει τις μπότες. Σε λίγο, ο Αγαπούλης τρέχει στα πόδια μου και γίνεται πανικός. Ο Μάρσαλ δεν ξεκολλάει από δίπλα μου ενώ υπομένει τον Αγαπούλη που τσιρίζει και του τραβάει τα αφτάκια! Σηκώνω πάλι τον μικρό στον πάγκο. Με κοιτάει με το πιο αθώο ύφος στον κόσμο! Και αγκαλιά φορτίσσιμη! "Σία σία σία σία ίίίίίιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιαααααααααααα απώ σε!!" και φιλιά στα μάγουλα,ενώ στον Λάβη που είναι και θείος εξ αίματος, περιορίζεται στο "Αλό! Αλόοοου!" Α, ναι, στον Αγαπούλη μιλάω περισσότερο ελληνικά παρά οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Τόσες βραδιές στο σκάιπ άρχισαν να πληρώνονται σε " Απώ σε!" από τη φωνούλα του μωρού :)))))))))))))))))))))))))))))))

Αιώνια αγάπη με τον μικρό. Βέβαια, έμαθα από τον Νεομπαμπά, μπορείς να εξασφαλίσεις την Αιώνια Αγάπη, αν την κλειδώσεις σε μια Γέφυρα. Κάτι που προφανώς γνωρίζουν πολλοί ποπ μύστες. Αλλιώς πώς να εξηγήσεις τις κλειδαριές στις γέφυρες; Κλειδαριές,στις οποίες αναγράφονται τα ονόματα των Εραστών,που λόγω Ηλικίας ή Πάθους πιστεύουν πως αν όντως πράξουν το συγκεκριμένο, θα είναι για πάντα μαζί.

Θα ήθελα να βρισκόμουν ξανά σε αυτήν την ηλικία και να πίστευα ότι ισχύει κι ας έχει γεννηθεί η ιδέα από συγγραφέα εφηβικών μυθιστορημάτων...
Προς το παρόν μου αρκεί αγκαλιά φορτίσσιμη από τον Λάβη.

Σόλων! Σόλων!Σόλων!

2011-10-26T16:49:00.001+02:00

"Σόλων!Σόλων!Σόλων!"

Ξεραλυγγιάστηκε ο Κροίσος, συνειδητοποιώντας τη σοφία του Σόλωνα και την σημασία της πραγματικής ευτυχίας.
Τί να σου κάνει η χλιδή και η δόξα αν θα καταλήξεις ψητός με λαχανικά (δεν υπήρχαν πατάτες τότε στη Μ.Ασία) στα κάρβουνα;

Τρεμόπαιζε η φράση όλο αυτό τον καιρό. Αν βλέπαμε ειδήσεις,πεταγόταν και με ξεκούφαινε. Μα άντε να πεις σε τρίτους πως όποτε βλέπεις τις ειδήσεις για την Αραβική Άνοιξη, πετάγεται η ιστορία του Κροίσου στο κεφάλι σου.

"Σόλων!Σόλων!Σόλων!"

Ο Καντάφι στα χέρια των επαναστατών. Μέχρι τότε ήθελα να πιστεύω πως οι επαναστάτες διαθέτουν ευγένεια, ήθος,περηφάνεια. Όμως αυτοί εδώ δεν ήταν άνθρωποι,ήταν τέρατα. Πληροφορίες βασανισμού,που δεν θα ξεχάσουμε εύκολα. Ήταν σα να έβλεπες μια γερασμένη γαζέλα στα νύχια ύαινων.Αρρωστημένων,σαδιστικών ύαινων. Να την ξεκοιλιάζουν,να την βασανίζουν,και πριν το φαγητό, να φωτογραφίζονται μαζί της. Άθλια όντα!

Ήταν δικτάτορας; Ήταν ο ίδιος αρχισαδιστής; Δεν έχει πια σημασία. Από τη στιγμή που κάποιος γίνεται ένα κουβάρι βαμβάκι στα χέρια των πολλών, παύει να υπάρχει η προηγούμενη του μορφή. Οι αγανακτισμένοι Άραβες μετατράπηκαν αστραπιαία σε καρικατούρες της Ασχήμιας που γεννάει η Εξουσία. Σαπισμένοι Άνθρωποι.

Και όλα γίνονται προς τί; Για Ανάπτυξη; Ή για εδραίωση του Ισλαμικού Συντάγματος; Στην Τυνησία έχουμε ήδη ερχομό των Ισλαμιστών στην Εξουσία.
Το κέρδος της Γαλλίας από όλα αυτά ποιό είναι;
Η ανάπτυξη στις τηλεπικοινωνίες ήρθε στην Αφρική μέσω του Καντάφι. Μέχρι τότε, οι αφρικανικές χώρες είχαν την ανάγκη του Παρισιού. Αυτό του το αναγνώρισε κανείς ή γίναμε όλοι πάλι έρμαιο των γαλλικών πρακτορείων παραπληροφόρησης;

Σόλων! Σόλων! Σόλων!

Έρχεται και στα μέρη μας η Δικαιοσύνη.
Οι παραγκούπολεις και τα γκέτο που γνωρίζουμε από τις μεγαλουπόλεις της Ασίας και της Νοτίου Αμερικής, θα γίνουν σιγά σιγά μια εικόνα που συναντάται και στην Ευρώπη.Εκτός αν το σταματήσουμε.
Αλλά πώς;
Εδώ η Ευρώπη δεν γνωρίζει τί και πώς και πότε.
Αγριογκρινιάζει μονάχα στα "προβληματικά μέλη" της και φωνάζει "Κίνα!Κίνα!Κίνα!" σάμπως η τελευταία, ενδιαφέρεται να μας βοηθήσει χωρίς βαριά ανταλλάγματα.

Ο κόσμος όμως; Πόσο ακόμη θα δεχόμαστε τον ταϊσμό των τραπεζών,δανεισμένο αίμα των παιδιών μας, ενώ ταυτόχρονα θα χάνουμε το σπίτι μας αφού οι καλοταϊσμενες τράπεζες προχωράνε σε ασυνείδητους πληστειριασμούς και ανήθικες δημεύσεις περιουσίας; Ως πότε μπορούμε να δεκτούμε πως οι κυβερνήσεις,που εμείς ψηφίζουμε και κτίζουμε,θα στρέφονται εναντίον μας;
Θα είναι πολιτικοί ή οικονομικοί παράγοντες που θα φωνάζουν τον Σόλωνα;

Προς το παρόν,τον θυμάται μόνο το μεσαίο στρώμα, αυτό που με κόπο σπούδασε και δούλεψε για να σπουδάσει τα παιδιά του. Ο σκοπός ήταν ένα καλύτερο μέλλον. Η πραγματικότητα είναι μορφωμένοι και καλλιεργημένοι δούλοι σε τιμές ευκαιρίας.
Κι εμείς δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιό είναι το καλύτερο μέλλον. Για αυτό χαθήκαμε στο δρόμο.

Κρύο έλα ξανά! :)

2011-10-24T16:48:00.000+02:00

Η διαδρομη από το αυτοκίνητο,σε μέρα καλοκαιρινή

Χθες πρωί πρωί,αποχαιρετήσαμε οριστικά το καλοκαίρι,κάνοντας την τελειωτική κίνηση της σεζόν: αποθηκεύσαμε τα καλοκαιρινά ρούχα και βγάλαμε τα χειμερινά στην πίστα.
Ο Λάβης,βλέποντας τα λευκά λινά και τα μπεζοχακί παντελόνια του,γκρίνιαξε πως ζήτημα αν φόρεσε έστω κι ένα από αυτά,έστω για μια μέρα. Εγώ βέβαια,ως θερμό μεσογειακό κορίτσι που αγαπάει το κρύο,φόρεσα και τα σορτς μου και τα λινά μου, ενώ χαίρομαι να καλωσορίσω στην ντουλάπα,τ΄αγαπημένα μου τζινς!
Μέχρι την ολοκληρωτική εγκατάσταση στα ράφια ή στη βαλίτσα, γεμίσαμε και μια μεγάλη σακκούλα με ρούχα που δεν χρειαζόμαστε πια. Αποφάσισα ν΄αποχωριστώ τις βράκες μια και καλή. Να το πω στη Μάμμαμωβ και στην Θείαμωβ που όλο με πείραζαν πως τους θυμίζω τον παππού τους. Στη σακκούλα μπήκαν και μερικά χειμερινά ρούχα,που για κάποιο λόγο δεν τα χαρίσαμε νωρίτερα. Όπως ένα πανέμορφο φόρεμα,που αγαπώ κι όμως δεν θα ξαναφορέσω ή ένα παλιό σακκάκι του Λάβη. Απλώς έμειναν στη βαλίτσα λίγο περισσότερο.
Με την ανακατάταξη,διαπίστωσα πως τελικά 5 ρούχα φοράω, τα υπόλοιπα κοσμούν τη ντουλάπα περιμένοντας να φορεθούν σε καμιά βραδιά ουάο ή στην Κύπρο,όπου τα ρούχα Παγόχωρας δεν θεωρούνται ...αξιοπρεπή για εμφάνιση μέρας ή νύχτας. Τέλοσπάντων. Μια πολύχρωμη ντουλάπα αργότερα,θύμησε με ν΄αγοράσω μάλλινες κάλτσες και ένα ζευγάρι μαύρες μπότες αφού ξέμεινα με ένα ζευγάρι καφέ μπότες. Ανετες μπότες παρακαλώ. Οι κομψές μπορούνε να περιμένουν τις μεταχριστουγεννιάτικες εκπτώσεις.

Κυριακή απομεσήμερο, και με τα χειμερινά ρούχα επιτέλους συγυρισμένα, βλέποντας τον υπέροχο ήλιο, βγήκαμε για περπάτημα. Είπαμε,οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές είναι ηλιοτρόπια του Βορρά!!!
Οδηγήσαμε πρώτα έξω από την Λουκανικούπολη, για ν΄ακολουθήσει περπάτημα ανάμεσα στο δάσος και στην προστατευόμενη πολύχρωμη περιοχή. Φάρμες,που δεν θυμίζουν σε τίποτα τη μυρωδιά στη μέση του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας-Λάρνακας.
Βύσσωνες μινιόν, άλογα, άλογα ράτσας νάνου-όχι,δεν ήταν πόνυ!- γαλοπούλες και χήνες, αγριογούρουνα (πόσο άγρια μπορούν να είναι τα της φάρμας; Ας μας απαντήσει ο Οβελίξ!), πρόββατα κλπ.
Ο Μάρσαλ ελεύθερος να τρέξει στα χορτάρια και μεις στο κέντρο του μονοπατιού. Να συναντάμε κι άλλους Λουκανικοπολίτες που ήρθαν για την βόλτα τους στον καθαρό αέρα.Κρυμμένα τα πρόσωπα στις σάρπες,τα χέρια στις τσέπες ή σε γάντια. Τα παλτά να προστατεύουν όσο γίνεται από τον παγωμένο αέρα. Και ενώ η μύτη πάγωνε, για μερικά λεπτά τρεμόπαιζε ο πονοκέφαλος και τα αφτιά σου διαμαρτύρονταν,ένιωθες ... άνθρωπος! ...Σου είπα πως πρώτη φορά είδα γαλοπούλα από κοντά; Περισσότερη χαρά έκανα εγώ παρά ο Μάρσαλ! :Ρ :)
Τρεις ώρες αργότερα, στην επιστροφή προς το αυτοκίνητο, κάπου σε κάποιο σπίτι,είχανε ανάψει φωτιά. Αν έκλεινα τα μάτια,θα νόμιζα πως ήμουν στον Πρόδρομο, κάμποσα χρόνια νωρίτερα. Ζέσταμα χεριών μπροστά από μια μεγάλη φωτιά, στη μέση της παγωνιάς. Για κάποιο λόγο,μια από τις αγαπημένες μου ...αισθήσεις.

Ο Μάρσαλ μεγαλώνει γρήγορορα (Αχβαχ!)

Αγοράσαμε δύο γενναιόδωρα κομμάτια τούρτας μπράουνις από το καναδέζικο καφέ και ζεστά καπουτσίνο για να πιούμε στο αυτοκίνητο. Ο Μάρσαλ ροχάλιζε στο πίσω κάθισμα,γαλήνιος κι εξαντλημένος.

Μπήκαμε επιτέλους στην εποχή του Κρύου! :)))))))))))))))))))))))))))))))))

οδός χαμόγελου

2011-10-23T15:59:00.000+02:00

Μάνος Χατζηδάκις (23.10.1925-25.6.1994)

Το χαμόγελο της Τζοκόντα(ς)

7 και πάλι

2011-10-21T16:21:00.001+02:00

Ξέχασα το παιχνίδι στο οποίο με προσκάλεσε ο Ινβίκτους και η Έρη; Δεν το ξέχασα, το ανέβαλα για αργότερα.

Αναβλητική, λοιπόν. Εκτός επαγγελματικού χώρου δηλαδή. Ή αν πρόκειται για τους άλλους. Αν είναι να κάνω κάτι για μένα,το αφήνω για το τέλος. Παλεύω να με αλλάξω. Καμιά φορά όμως αναβάλλω για αργότερα κι αυτή την πάλη διότι έρχονται πιο σημαντικά.

Μεγάλωσα διγλωσσικά λόγω της απόφασης των γονιών μου να ζήσουν και να εργαστούν για λίγο στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας στην Κύπρο, η γιαγιά στο χωριό είχε παράπονα.
- Τράβα φέρτην τσαέρα.
Της φέρνω κι εγώ τη τσαγέρα.
Γυρναέι στην κόρη της και μάμμα μου και της κάνει παρατήρηση:
" Μα εν ιντρέπεστε; Στα ξένα εν εμάθετε γρην ελληνικά στα μωρά!!!"
Σκεφτόμουνα πως ελληνικά μιλούμε, αυτή τί μιλούσε;
Πήγα δημοτικό,κι έτσι άρχισα να μαθαίνω και κυπριακά. Η γιαγιά στο χωριό βέβαια,ήταν ο θησαυρός της κυπριακής,τουλάχιστον της που ομιλείτο στο χωριό.
Ο παπάς μου επέμενε να μιλάμε καθαρά. Στα αγγλικά ή στα ελληνικά,όχι ανάμικτα. Προσέχω βέβαια και μέχρι σήμερα,τουλάχιστον εκτός μπλογκ, δεν λαμβάνω μέρος στη μόδα της γενιάς μας,ν΄αναμιγνύει αγγλικά στα ελληνικά. Το βρίσκω στην καλύτερη περίπτωση μπόλιγουντ,στην χειρότερη δήθεν και ξιπασμένο. Και συχνότερα συναντώ απόφοιτους δημοσιων ελληνόφωνων σχολείων με αυτή τη νοοτροπία παρά απόφοιτους αγγλόφωνων σχολών. Ποιός ξέρει γιατί.

Είμαι ο άνθρωπος πληροφορίες διαδρομής. Συχνά καθυστερώ διότι στο δρόμο,όλοι οι τουρίστες με ρωτάνε πού και πώς θα βρουν το τάδε αξιοθέατο ή το τάδε κατάστημα. Και ντρέπομαι να τους προσπεράσω. Κάθομαι και τους δείχνω τον δρόμο. Ποιό λεωφορείο ή μετρό να πάρουν. Στον Αμαζόνιο να με βάλεις, θα βρεθεί ένα άγριο ζώο να με ρωτήσει πώς φτάνει κανείς στο Ρίο. Και θα ξέρω.Διότι...

...Έχω καταπληκτική αίσθηση προσανατολισμού,η οποία μετά από δεκάδες πεζοπορίες στο άγνωστο έχει γίνει κάτι σαν έκτη αίσθηση, κι εκνευρίζομαι όταν συνταξιδεύω με ισχυρογνώμονες που μπερδεύουν το αριστερά από το δεξιά μα επιμένουν να σου δείξουν τον δρόμο. Γνωρίζω πάντα πού βρίσκομαι γεωγραφικά,και πού είναι τί.

Εκτός βέβαια από τα κλειδιά και το κινητό μου,που πάντα χάνονται. Και τις κάλτσες. Και τις πέννες μου. Πρόσεξες την απουσία "μου" στις κάλτσες; Μπράβο. Ο Λάβης γκρινιάζει πως από τότε που συγκατοικήσαμε,χωρίζουν οι κάλτσες του. Εγώ πιστεύω ότι ζευγαρώνουν με τις δικές μου κάπου αλλού,σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Μόνο σε παράλληλο σύμπαν θα έμπλεκα σε πραγματικό καβγά.Δεν καταλαβαίνω πως οι γυναίκες μπορούνε να κάνουν κάτι τέτοιο. Στο δημοτικό μονάχα έδειρα ένα συμμαθητή μου διότι τον βρήκα να κλωτσάει τον αδερφούλη μου,που τότε ήταν μικροσκοπικός κι αδύναμος. Έχω χαστουκίσει 4-5 μακροχέρηδες που στην Παγόχωρα περιφέρονται στα κλαμπς ως λάτρεις των μεσογειακών καμπύλων,κι έβαλα τρικλοποδιά σε μια κοπέλα,που βούτηξε το πορτοφόλι μου μέσα στον φούρνο. Δεν ήθελα να χαθούν ταυτότητες,φωτογραφίες και διάφορες κάρτες για μερικά ευρόπουλα. Πήρα το πορτοφόλι και της έδωσα τα χρήματα, αφού προφανώς τα είχε μεγάλη ανάγκη. Μπορεί και να είχα τύψεις που παρολίγον να σπάσει τα δόντια της έτσι όπως είχε προσγειωθεί στο πάτωμα...

Στο πάτωμα δεν έχω καταλήξει ποτέ από μεθύσι,αφού δεν μέθυσα ποτέ. Αηδιάζω τη σκέψη της επόμενης ώρας,που έχω δει να συμβαίνει στους φίλους μου,απεχθάνομαι τον πονοκέφαλο της επόμενης μέρας.

Η επόμενη μέρα σημαίνει πάντα καινούρια αρχή.Κι ενώ εγώ τώρα παίζω το 7,εσείς αρχίσατε νέα παιχνίδια.

Όμορφη Παρασκευή να πω! :)))))))))))))))))))))

Ταινίες

2011-10-18T15:08:00.002+02:00

Η Ποστ είχε μεγάλο δίκαιο με τον λαμπερό ήλιο του Βορρά.
Ομολογώ πως μου πήρε 5-6 χρονάκια για να συνειδητοποιήσω πως στον Βορρά οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές είναι στην ουσία ηλιοτρόπια.
Κι ενώ το Σαββατοκύριακο ήταν ηλιόλουστο και κρύο, να το απολαύσεις μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας,τα βράδια του ήταν παγάκια μέστο θάλαμο,για αυτό θέλαμε κουβέρτα!

Και φυσικά Καναπέ. Ζεστά Ποτά. Κρύα Ποτά που ζεσταίνουν. Θέρμανση αναμμένη και τον Μάρσαλ να κουλουριάζεται δίπλα μας,κάτω από τη δική του κουβερτούλα.

Καιρός για Ταινίες.

Το αξιολάτρευτο Σοκολά, με τον Τζόνι Ντεπ και την Ζουλιέτ Πινος (σετ!!!! ), που είχε το γαλλογερμανικό κανάλι την προηγούμενη Κυριακή,ο Λάβης δεν το είχε ξαναδεί. Μετά από 2 επαναλήψεις Μπρίτζετ Τζόνους 1+2-το 3 πότε θα βγει είπαμε; - και ένα Βασιλικό Λόγο, έφτιαξα ζεστό Τσάι Λάττε για να απολαύσουμε παρέα το έργο, κι αποτελειώσαμε τις πραλίνες που είχε φέρει ο Λάβης από το τελευταίο του ταξίδι.

Και μετά και μετά;

Σιωπηλός Γάμος

Ρουμάνικο έργο, καθόλου τυπικό της χώρας παραγωγής. Ένας Γάμος που γίνεται με χίλια δυο ζόρια και ο Στάλιν κηδεύεται! Αγάπησα την σκηνοθεσία, μαγική η φωτογραφία,αν και στην αρχή ξεγελαστήκαμε από κυνηγούς του παρανορμάλ. Μάλλον άτσαλος ο τρόπος του σεναριογράφου για να σε μπάσει στο παρελθόν, αλλά όχι χειρότερος της ιστορικής πραγματικότητας των σοβιετικών παρατράγουδων.
Σαν κάθε ταινία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης,που σέβεται τον εαυτό της, είχε χαρμόλυπη. Κωμικοτραγικές εικόνες. Και δυνατά χρώματα. Μερικά λεπτά βουβού κινηματογράφου. Γελοιοποίηση των σταλινικών προββάτων. Παραλληλισμοί και συμβολισμοί,άπειροι. Απίθανα τρυφεροί.
Δεν περίμενα πως θα μου άρεσε τόσο,όταν την αγόραζα. Ούτε πως θα γελούσα τόσο πολύ με το Σεξ.
Ο μόνος λόγος που την αγόρασα ήταν η περιέργεια. Πώς μπορεί ένας Γάμος να είναι σιωπηλός;
Κι αν κλείσουμε το στόμα μας, σιωπάει το σώμα; Σιωπά ποτέ η Φύση;

Με την Ανθρώπινη Φύση, κυριακάτικη ταινία στο γαλλογερμανικό κανάλι και πάλι. Αμερικάνικος κινηματογράφος,εξερευνώντας ποιά στοιχεία συνθέτουν την ανθρώπινη φύση. Πιθηκώδες σεξ, γύμνια και ζούγκλα δάσους ή κοινωνικές αλυσίδες,προδοσία και ψέμα; Είτε σ΄αρέσει είτε όχι το θέμα ή το τέλος, το σίγουρο είναι πως οι καταπληκτικοί Tim Robins και Rhys Ifans,κλέβουν την παράσταση. Ειδικά ο τελευταίος,βεβαίως βεβαίως. :))))))))))))))

Ό,τι πρέπει για να ξεχαστείς από την πραγματικότητα.
Και να εμπεδώσεις πως με την Σιωπή, δίνεις Τροφή στην Σκέψη και στην Δημιουργία.
η Τέχνη ανήκει στην ανθρώπινη φύση, ενώ το χρήμα όχι. Οι ανάγκες,ναι. Όμως όπως μάθαμε να επινοούμε ανάγκες,έτσι μπορούμε ν΄αναπλάσουμε τα θέλω μας.

απεικονίζοντας τη λαογραφία

2011-10-10T14:12:00.000+02:00


Κώστας Μπαλάφας (1920-2011)

Τα παιδιά σκαρφαλώνουν στον ήλιο

2011-10-06T16:05:00.000+02:00

Μερικούς μήνες νωρίτερα στο πάρκο

Όταν δεν είσαι γονιός ή εκπαιδευτικός, δεν ξέρεις πάντα τις σωστές μεθόδους να χειριστείς τις αταξίες ενός παιδιού, πόσο μάλλον μιας ομάδας παιδιών. Και για μερικές μέρες,είχαμε μεγάλο πρόβλημα με τα παιδάκια της γειτονιάς.

Όλα ξεκίνησαν όταν οι κηπουροί της Σπιτονοικοκυράς Εταιρείας εξαφάνισαν τους θάμνους μπροστά από τα μπαλκόνια του πρώτου ορόφου. Ο πρώτος όροφος της πολυκατοικίας μας είναι ουσιαστικά ημιόροφος,και μπροστά από τα μπαλκόνια μας υπάρχουν δόμες,που άδειες,δίνουν εύκολη πρόσβαση στα μπαλκόνια μας.

Γυρναώ το πρώτο απόγευμα, παρατηρώ παιδάκια στο μπαλκόνι του διπλανού διαμερίσματος. Η γειτόνισσα βγαίνει και ωρύεται να φύγουν.Από τις φωνές της,φοβάμαι και θέλω να κρυφτώ μαζί με τα παιδάκια...

Δέκα λεπτά αργότερα τα νιώθω να βρίσκονται στο δικό μας, να παίζουν με τον Μάρσαλ. Τρέχω να προλάβω ατύχημα. Ο Μάρσαλ ενθουσιάζεται με τα παιδάκια ενώ δεν έχει ακόμη την αίσθηση της ζημιάς που μπορεί να προκαλέσει ένα δάγκωμά του.

Αλλά περίμενε, τί θα τους πώ; Πώς θα το χειριστώ χωρίς να γίνω πολύ ενήλικη στα μάτια τους;

Φορώ αυστηρό βλέμμα,που δοκίμασα μ΄επιτυχία σε μια κουτσομπόλα συνάδελφο, και τα ρωτώ τί κάνουν.
Τα παιδάκια παρ' όλο που φοβούνται τους σκύλους και κάθε φορά που ο Μάρσαλ πηδάει για να τ΄αγκαλιάσει αυτά στριγγλίζουν,θέλουν να μείνουν για παιχνίδι με το σκυλάκι. Τα νεύρα μου! Κι άντε, αυτά παιδάκια είναι, αταξίες θα κάνουν. Οι μαμάδες που κάθονται στην παιδική χαρά δίπλα αναίσθητες; Και το χειρότερο: Οι κλέφτες που έχουν εύκολη πρόσβαση στα σπίτια μας πώς θα αποτραπούν;
Σπρώχνω τον Μάρσαλ στο διαμέρισμα, και φέρνω τα παιδάκια μαζί. Να βγουν από την πόρτα κανονικά, μην χτυπήσουν στις δόμες.

Είχαμε επανάληψη της φάσης για μια βδομάδα. Οι μητέρες τους κάθονται αμέριμνες τσακίζοντας πασατέμπο και παγωτά. Θέλω να τις σπάσω στο ξύλο. Ο Λάβης πάει να θυμώσει στα παιδάκια αλλά αντί για αυτό, τα καλοπιάνει. Για ακόμη 2-3 μέρες κλείνω τον Μάρσαλ στο διαμέρισμα αλλά τα παιδάκια έρχονται και κτυπάνε την μπαλκονόπορτα. Κάθε μα κάθε απόγευμα. Δυο και τρεις φορές κάθε μέρα.
Ο Λάβης όμως λείπει στο εξωτερικό για μερικές μέρες. Οι γείτονες προτείνουν να τα απειλήσω πως θα φέρω την αστυνομία. Δεν θέλω όμως να παίξω την κακιά. Ούτε να τα προδώσω στους γονείς τους.

Αυτή τη φορά βρίσκω δέκα παιδάκια στο μπαλκόνι μας και τον Μάρσαλ να τρελλαίνεται από τον ενθουσιασμό. Τον σπρώχνω στο διαμέρισμα και κλείνω την πόρτα. Γυρνώ στα παιδάκια.

- Δεν είπαμε πως αν θέλετε να παίξετε με τον Μάρσαλ να έρθετε να κτυπήσετε το κουδούνι;

-ΝΑΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!! (χορωδία!)

-Και γιατί δεν το κάνατε;

-Διότι οι μαμάδες μας δεν μας αφήνουν να παίζουμε με σκύλους!

- Και σας αφήνουν να σκαρφαλώνετε σε ξένα μπαλκόνια;

-....όοοοοοοοοοοοοοοχι.... (ντροπιασμένο χαμήλωμα ματιών)

- Μάλιστα...ξέρετε πως αν ο Μάρσαλ σας δαγκώσει, θα με βάλει φυλακή η αστυνομία;

-!!! Μα αλήθεια;

-Ναι! Βρίσκετε δίκαιο να μπω εγώ φυλακή διότι εσείς σκαρφαλώνετε στο μπαλκόνι μου;

- Όοοοχι....

- Οκ,για να είμαστε φίλοι. Ελάτε μέσα, έχω μπισκότα να σας κεράσω. Θα μου υποσχεθείτε πως δεν θα ξανάρθετε στο μπαλκόνι, κι εγώ θα έρθω σε λίγο με τον Μάρσαλ έξω να παίξετε. Εντάξει; Υπόσχεση λεβέντικη όμως, όχι ψεύτικη. Σύμφωνοι;

-Σύμφωνοι!

Έκανα και χειραψία με τον "αρχηγό" τους. Σφράγισμα συμφωνίας μαζί με τα μπισκότα.

Έτσι κι έγινε.

Εδώ και μερικές μέρες,βρήκα την ησυχία μου. Την Κυριακή, ήρθαν και μου χτύπησαν το κουδούνι μάλιστα για να βγω να παίξουμε ποδόσφαιρο. Πόσες μαμάδες ξέρουν να κλωστάνε σωστά την μπάλα; χαχα! :))))

πριν μερικές μέρες στον ειδικό χώρο για σκύλους στο πάρκο πρώην αεροδρόμιο

Δεν ξέρω αν νομικά ή ηθικά ήταν σωστά αυτά που τους είπα αλλά δεν ήξερα τί άλλο να κάνω,εκτός από το να θυμώσω και να ρεζιλευτώ στις μαμάδες τους, που συνεχίζουνε να κάθονται αναίσθητες στα παγκάκια και να μασουλάνε πασατέμπο. Για το πασατέμπο, έχουν πρόβλημα με τις Παγοχωρίτισσες. Άλλη ιστορία αυτή όμως...

Οκτωβρούες στο Καστελόριζο

2011-10-01T10:05:00.000+02:00

Γλυκύτατο τραγούδι του Θαλασσινού, όμορφος μήνας ο Οκτώβρης.
Σε μας άρχισε με καλοκαιριά. Ελπίζω να μην χιονίσει μέχρι το τέλος του.

Αν έχετε περίσσευμα ψυχής,στείλτε ένα γράμμα ή πακετάκι στο Καστελόριζο. Το ομορφότερο ελληνικό νησί,που ο Τουρκοκαρχαρίας θέλει να το κάνει χλαπ-διαφημίζεται ήδη ως τουριστικός προορισμός της Τουρκίας!- κι απ΄ότι φαίνεται απ'τα λεγόμενα των κατοίκων, ναι, η Αθήνα το ΄χει ξεγράψει.Πριν μερικούς μήνες, έγινε ξανά έκκληση για αποστολή βιβλίων και γραφικής ύλης,μέσω της ιστοσελίδας 24 Γράμματα.

Συγκινητική έκκληση απηύθυνε η δασκάλα του δημοτικού σχολείου του Καστελόριζου, ζητώντας την αποστολή βιβλίων, καρτών και άλλων γραφικών ειδών μέσω ταχυδρομείου.

Όπως επισήμανε η κ. Γεωργιάδου μέσω μηνύματός της σε ραδιοφωνικό σταθμό, δεν ζητάει αυτά τα είδη επειδή υπάρχει έλλειψη, αλλά για να αναγκαστούν τα πλοία να τα μεταφέρουν στο ακριτικό νησί, δείχνοντας πως δεν είναι ξεχασμένο από την ελληνική κοινωνία και ότι «δεν επιτρέπεται σε κανέναν Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται».Για όσους επιθυμούν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της δασκάλας, η ταχυδρομική διεύθυνση είναι: Δημοτικό Σχολείο Μεγίστης, ΤΚ 851 11, Καστελόριζο, Δωδεκάνησα, Ελλάδα.¨

Φ(ί)λομαρκτ

2011-09-28T11:13:00.000+02:00


http://www.mauerparkmarkt.de/img/front.jpg

" Δεεεεεεν κάνει κρύο στην Παγό(χω)ρα, κρύο που κάνει πάμπολλες φορέεεεεες, Έλα σήμερα τον ήλιο ν΄απολαύσεις,όπως δεν τον απόλαυσες ποτέ!"
Βάλε μουσική Λοκομόντο και αντιηλιακό! Αυτό ήταν επιτέλους το καλοκαιρινό μας Σαββατοκύριακο!!! Στο τέλος του Σεπτέμβρη! :))))))))))))))))

Όλη η Λουκανικούπολη έξω. Λάβης,Μωβ και Μάρσαλ επίσης.Χμ,τον τελευταίο τον αφήσαμε στο σπίτι το Σάββατο το πρωί για να κάνουμε τις δουλειές και τα ψώνια της βδομάδας.Όλες τις υπόλοιπες ώρες όμως,μαζί μας!

Κυριακή,πήγαμε στο Φλομαρκτ του κέντρου, όπου θέλαμε ν΄ανακαλύψουμε φωτογράφο ή ζωγράφο μιας και για το σπίτι μας δεν αξιωθήκαμε ακόμη να βρούμε πίνακα. Εκτός από μια φωτογραφία θαλάσσης, που μεταμορφώθηκε σε πίνακα ώστε τα χρώματα της να φέρνουν λίγο καλοκαίρι στο καθιστικό μας. Και μια φωτογραφία από την παλιά Λευκωσία, που δείχνει ένα πανάρχαιο ποδήλατο ακουμπισμένο σε τσίγκινη πόρτα εργαστηρίου,και δίπλα ένα μπρούντζινο καπνιστήρι.
Όποιος βλέπει τη φωτογραφία σχολιάζει αρνητικά:
" Τί θέλεις ένα παλιοποδήλατο με αγιωμένο τσίγκο μέστο καθιστικό σου;"
Είναι γνώριμη εικόνα της Λευκωσίας μου. Το ποδήλατο μοιάζει σε αυτό που είχε ο παππούς για τον περίπατο του όταν αγωνιζόταν να κόψει το τσιγάρο (και τα κατάφερε). Διηγείται απογευματινές διαδρομές στην παλιά πόλη με την οικογένεια και τον παπάκη μου για ξεναγό. Βραδινούς περιπάτους με την παρέα ή τον έρωτα. Καμιά φορά ξεφυλλίζει και ιστορίες των φαντασμάτων της εντός των τειχών Χώρας ενώ ταυτόχρονα θυμίζει την άπνοια των παλιών επαγγελμάτων της πόλης...
Μια Κύπρο που την αγαπώ και δεν υπάρχει πια.

Τέσπα!

Στη Λεωφόρο,στρίψαμε αριστερά αντί για δεξιά, ακολουθώντας τα ανθρώπινα κύματα. Βρεθήκαμε στο λάθος φλομαρκτ μόνο που το συνειδητοποιήσαμε Δευτέρα πρωί πρωί με την Αγνή. (" Άγκνες" αλλά δεν κάνει ρίμα με την Αυγή:Ρ ). Τέσπα, η Αγνή γελούσε γιατί άλλο είναι το μικρό φλίμαρκετ τέχνης,που είχε προτείνει. Τέχνη μπορεί να μην βρήκαμε,γνωρίσαμε όμως κόσμο! :)
Τον οποίο κόσμο δεν είχαμε υπολογίσει- αφού βρεθήκαμε σε λάθος τόπο! Ο Λάβης κατάφερε να κρατήσει τον Μάρσαλ μόνο για πέντε λεπτά,έτσι τον ανέλαβα τις επόμενες 3 ώρες ανάμεσα στα μονοπατάκια της υπαίθριας αγοράς, να προσέχω μετά γυμναστικής μην τον πατήσουμε τα δίποδα και μην τον δαγκώσουν τα υπόλοιπα τετράποδα που δεινοπαθούσαν παρέα.

Η αγορά θύμιζε Βαβέλ.

Ισπανικά,γιαπωνέζικα,παγοχωρίτικα,ελληνικά,αραβικά,βιετναμέζικα,αγγλικά κλπ κλπ κλπ...ξεχώριζαν στις πυκνές φάλαγγες που κτίζαμε όλοι μας πιεσμένοι ανάμεσα στα κιόσκια.Ζαλίστηκα διότι παντού άκουγα γνώριμες λέξεις και όμως καμιά φράση δεν έβγαζε νόημα αφού αναμιγνύονταν σαν τα νερά διαφορετικων ποταμών που σμίγουν στην θάλασσα.
Σκέφτηκα τη θάλασσα που δεν έχουμε, αγόρασα όμως νερό παγωμένο, ένα παιδί δίπλα μου άκουγε Λοκομόντο. Του χαμογέλασα τόσο πολύ,που κατάλαβε και δυνάμωσε τη μουσική. Έκανε διάλειμμα για να φάει κάτι. Έριξα νερό στη μουσούδα του Μάρσαλ,που το τίναξε στα πόδια των περαστικών. Ανταλλάξαμε στο μεταξύ τηλέφωνα με το παιδί, που μόλις ήρθε στη Λουκανικούπολη με την κοπέλα του.Φίλοι από την πατρίδα,δυσεύρετοι και καλοδεχούμενοι.

Βγήκαμε στο δρόμο και οι πέντε μαζί,για το πλησιέστερο καφέ,με σκιά δέντρου. Το βρήκαμε μια ώρα αργότερα χάρη στο πείσμα του Λάβη. Ναι, προσπεράσαμε τουλάχιστον πενήντα καφές αλλά όχι,δεν του άρεσαν. Είχε όμως δίκαιο. Τα τραπεζάκια βρίσκονταν στα πόδια δέντρων-μη ρωτάς τώρα το είδος- και το αεράκι μας έσωσε από την ηλίαση. Παγωμένος καφές για τους τέσσερεις, κρύο νερό για το σκυλάκι. Και το καρότο του βεβαίως βεβαίως. - Ναι,μετά από τόσα μπισκότα,τόσες λιχουδιές για σκύλους, ο Μάρσαλ επιμένει να το παίζει Μπαγκς Μπάνι.

Μετά από 3 καρρότα,ποζάραμε και για σοβαροφανή φωτογράφηση. Ο γαϊδαράκος του ανήκει πλέον στο παρελθόν.

Αγοράσαμε 3 λιθογραφίες του 19ου αιώνα. Άσχετες μεταξύ τους.
Την Κυριακή θα πάω στο σωστό φλιμαρκετ,παρέα με τα παιδιά. Ελπίζω μέχρι τότε να έρθει και το νεό καλώδιο της φωτογραφικής-τα δόντια του Μάρσαλ το πήρανε για καρότο...

Γκαζώνοντας

2011-09-21T12:14:00.000+02:00

http://2.bp.blogspot.com/_AcTmXgv7FjI/TSAyWRWiBSI/AAAAAAAAA8w/A2n6Jvl8pkw/s1600/plastika%2Bmesogeios.jpg

Χθες για πρώτη φορά στις παγοχωρίτικες τηλεοπτικές ειδήσεις έγινε λόγος για την στάση της Τουρκίας ενάντια στο Ισραήλ και στην Κύπρο.
Μήπως σοβαρεύουν τα πράγματα επικίνδυνα ή η αναφορά στην περιοχή μας έγινε λόγω της Επίσκεψης του Γκιουλ στην Παγόχωρα;

Σήμερα γίνεται αναφορά και στην δυσαρέσκεια του Λιβανου.
Αναρωτιέμαι αν φοβούνται οι γείτονες μήπως ο Μητσόφ καταφέρει να τους ανατινάξει από τη μια στιγμή στην άλλη. Ολόκληρο Κραφτβερκ και δεν το είδε,δεν το ήξερε. Σκέψου ν΄αφήσει το γκάζι ανοιχτό; :Ρ Είναι κι άοσμο κι αόρατο, με τί θα το πάρει είδηση ο καημένος; Άλλη μια Κληρονομιά της Κυβέρνησης Κληρίδη που θα είναι ανίκανος ο Μητσόφ να διαχειριστεί,ειδικά με τον Τουρκοκαρχαρία να τον γυροφέρνει.

Στα σοβαρά:

Να πλουτίσει η Κύπρος,το αμφιβάλλω.

Να μπει σε πόλεμο όμως;Πόσο σοβαρά είναι τα γαβγίσματα της Τουρκίας; Ο Λίβανος γιατί θυμώνει με την Κύπρο αφού συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών έχει υπογραφεί το 2007.
Θα τολμήσει η Τουρκία να τα βάλει με χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Μήπως η Ευρώπη και οι Η.Π.Α. πληρώνουν τώρα την πολιτικοοικονομική ενίσχυση της Τουρκίας; Ο πληθυσμός της εχθρικής χώρας δεν φαίνεται να σκοτίζεται και πολύ για την ένταξη στην Ε.Ε. αφού το τοπικό βιοτικό επίπεδο ανεβαίνει ολοένα.
Πόσο ρεαλιστική είναι μια Αραβοτουρκική συμμαχία;
Δεν είναι αφελής η εμπιστοσύνη (μας) στο παραδοσιακό μίσος που τρέφουν οι Άραβες για τους Τούρκους; Ειδικά με τη νέα πραγματικότητα στην Βόρειο Αφρική, μας περιμένουν εξελίξεις που έχουν ανάγκη ένα διορατικό Πρόεδρο με Κυβέρνηση κι Αντιπολίτευση σε εγρήγορση.

Πόσο ασφαλείς είμαστε τελικά;

Ένας έρωτας παντοτινός :Ρ

2011-09-16T18:05:00.001+02:00

Το ακόλουθο ποστ,δεν θ΄αρέσει στα αγόρια εκτός αν ανήκουν στην ομάδα των πολύ χαρούμενων αγοριών! :Ρ

Όσο κι αν απογοητεύτηκα από την απουσία των Σταρς μας από το φετινό Ευρωμπάσκετ,
όσο κι αν θύμωσα με μερικούς μερικούς,
άλλο τόσο εκτίμησα τον Μπουρούση και την Μπεμποεθνική μας.

Ο Ζήσης βέβαια, παραμένει Έρωτας αλλά αλλά αλλά...

Το παιχνίδι με τη Γαλλία δεν το είδα, έχοντας παρακολουθήσει όμως τη συγκεκριμένη ομάδα φέτος, ήμουν σχεδόν σίγουρη για το αποτέλεσμα, όπως και όποιος είχε δει έστω 2 παιχνίδια της Εθνικής Γαλλίας. Ένας Τελικός Ισπανίας-Γαλλίας θα ισούτΑΙ τουλάχιστον με Σοκολατόβραδο :Ρ και ελπίζω να τον έχουμε!
Η Ρωσία βέβαια, αποτελεί Κίνδυνο τόσο για την Γαλλία όσο και για το Σοκολατόβραδο που ελπίζω να έχουμε...
Η ομάδα των Σκοπίων, με έχει σοκάρει,ειδικά μετά την εμφάνιση της στην Λουκανικούπολη ενάντια στην Εθνική Γερμανίας.Ναι,στη Λουκανικούπολη προφανώς ήταν όλο το παιχνίδι ένα σόου αλλιώς πώς εξηγείται ότι οι Γερμανοί έμοιαζαν να παίζουν μόνοι τους; Είχαμε τόσο εκνευριστεί με τον Λάβη, που σηκωθήκαμε να φύγουμε πριν τελειώσει η φάρσα.

Πίσω στα μωρά μας τώρα...

Σήμερα κέρδισαν τη Σερβία και τώρα πάνε για την 5η θέση.

Θα τα ήθελα στην Τετράδα, για να αποδείξουνε σε μερικούς μερικούς πως μπορούνε και χωρίς αυτούς. Αλλά και η 5η θέση δεν είναι άσχημη.
Διότι είναι πολλά υποσχόμενη τόσο για την Ολυμπιάδα όσο και για τις υπόλοιπες διοργανώσεις!

Πεθερικολογώντας

2011-09-14T18:22:00.000+02:00

Ανήκω στα παιδάκια, που μεγάλωσαν πιο κοντά στους πατρικούς παππούδες παρά στους μητρικούς.
Κύριος λόγος, η απόσταση. Οι γονείς της μάμμας μου έμεναν έξω από τη Λευκωσία ενώ οι γονείς του παπά μου, τουλάχιστον μέχρι που έφυγα για την Παγόχωρα, ζούσαν σε απόσταση ολιγόλεπτου ποδαρόδρομου. Καθημερινά τους βλέπαμε, ενώ στο χωριό πηγαίναμε σχεδόν κάθε Κυριακή.
Μεγαλώσαμε,μαθαίνοντας ν΄αγαπάμε και να σεβόμαστε τους παππούδες και τις γιαγιάδες -αλλά και τα αδέρφια τους.
Δεν ζήσαμε ποτέ τα προβλήματα που βλέπω να περιγράφονται σε άλλες οικογένειες. Οι γονείς μου αγαπούσαν τα πεθερικά τους,ενώ οι συμπέθεροι έγιναν φίλοι κι έπιναν το καφεδάκι τους στο χωριό σχεδόν κάθε Κυριακή. Την ίδια καλή σχέση διατηρούσαν και με τους υπόλοιπους τους συμπεθέρους.

Ήταν όμως διακριτικοί. Ο παππούς και η γιαγιά της πόλης κτυπούσαν πάντα το κουδούνι, παρ΄όλο που είχαν κλειδί. Στο πατρικό του ο παπάς μου δεν κτυπούσε κουδούνι αλλά δεν έμπαινε κι από την πόρτα της κουζίνας, που ήταν πάντα ανοικτή. Και στο χωριό φώναζες τη γιαγιά, αφού δεν υπήρχε κουδούνι αλλά η πράξη του "σινιάλου' παραμένει ίδια. Έδινες σήμα πως έμπαινες στο σπίτι,χωρίς να εισβάλλεις σε αυτό.

Νόμιζα πως αυτός ήταν ο κανόνας. Μα στο σχολείο ανακάλυψα πως μερικοί φίλοι μου, έβλεπαν σπάνια τους πατρικούς παππούδες ενώ σε άλλους υπήρχε πόλεμος μεταξύ νύφης και πεθεράς ή γαμπρού και πεθερού. Δεν το κατανοούσα.

Μέχρι που βρέθηκα σε σχέση με μαμάκια. Και όχι,δεν έφταιγε η γυναίκα για την παθολογική εξάρτηση του γιου της. Αλλά ούτε κι εγώ ήθελα να γνωρίζει από πρώτο χέρι πως και τί ακριβώς κάναμε, με κάθε λεπτομέρεια (ναι,και τις μη πρέπουσες λεπτομέρειες). Και προτίμησα να μην μπω ανάμεσα τους. Κράτησα τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση. Έγινα ατμός (ο καπνός φαίνεται)!

Με τον Λάβη, μάλλον θα είμαστε μαζί για αρκετό καιρό.
Συνειδητοποίησα γιατί οι γονείς μου τον αγαπάνε τόσο πολύ και τον νοιάζονται σαν δικό τους παιδί, που μπορεί και να γίνει σε κάποια φάση δηλαδή.

Τον αγαπώ με περισσότερη τρυφερότητα από τη μέρα που αντιλήφθηκα το πραγματικό μέγεθος της μοναξιάς του.
Πριν λίγους μήνες,συνειδητοποίησα πως μπορεί να έχασε τη μαμά του μικρός, ο πατέρας του όμως ορφάνεψε τα παιδιά του ολοκληρωτικά αφού αφιερώθηκε στην καριέρα του,δίνοντας τους μεν μόρφωση σε ιδιωτικά σχολεία αλλά καθόλου αγάπη. Κι ενώ μιλούσαμε στο τηλέφωνο με την αδερφή και τον αδερφό του, με τον πατέρα του σχεδόν ποτέ. Δεν τηλεφωνούσε. Εσπρωχνα τον Λάβη να του τηλεφωνήσει. Αρνιόταν. "Αυτός ποτέ δεν μου τηλεφωνά!" Είναι περίεργο συναίσθημα να βλέπεις ένα ώριμο τριαντάρη να μετατρέπεται στιγμιαία σε πικαρισμένο παιδάκι. Δύσκολο να τον παρηγορήσεις, κι άτοπο.Έτσι, τον κλώτσησα και του έβαλα τις φωνές! "ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΣΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ!Σε αυτό το σπίτι,εγώ είμαι το ανώριμο!Δεν θα μου πιάσεις τον θρόνο!"
Μετά από πολλά αμήχανα τηλεφωνήματα, μίλησε με τον πατέρα του πρώτη φορά για ώρες ολόκληρες. Μια συναισθηματική παρεξήγηση που πηγάζει στην σιωπή, στην ομοιότητα του χαρακτήρα τους αλλά και στην απόσταση,λύθηκε. Και ένιωσα περήφανη για αυτήν την υπέρβαση που έκανε ο καλός μου.
Πλέον,τηλεφωνιόμαστε δύο φορές τη βδομάδα, τόσο με τον παπά του όσο και με την μητριά του...
Η οποία μητριά, δεν ξέρει από σύνορα αλλά πού θα μας πάει; Οδοστρωτήρας Μωβ έσσο(ω) έτοιμος! :Ρ ...άλλη ιστορία αυτή όμως. Κι εύχομαι να μην λουστώ ό,τι βρίσκω παράξενο!

Οόοοοοοοοοοχα! (αλά όπα!)

2011-09-14T05:26:00.001+02:00

Προφανώς το βίντεο κυκλοφοράει εδώ και μερικούς μήνες στο διαδύχτιο.
Εγώ το είδα προχθες στο "τρομακτικό" και στον τοίχο ενός φίλου μου στο Φουμπού.

Ιαπωνικό τζίψι γκρουπ, "Σήκω χόρεψε κουκλί μου"...
Ξετρελλάθηκα!!!!!

Έχω γίνει φαν-και ντρέπομαι για τους δικούς μας που κατάφεραν να καβγαδίσουν ακόμη και για αυτό το βίντεο!ΕΛΕΟΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ!-

-Πλας πόιντ για την ερμηνεία, που σταμάτησε το κλάμα/γάβγισμα του Μάρσαλ. Όποτε κλαίει ή γαβγίζει βάζω το τραγούδι στη διαπασών. Σουτ ο μικρός. Χα! :)))))))))))))))))))))))))

όταν ο αθλητισμός ηθογραφεί

2011-09-10T14:54:00.000+02:00

Η είδηση της τραγωδίας έκανε τον γύρο του κόσμου.

Σχεδόν μια ολόκληρη ομάδα ice hockey σκοτώθηκε κατά τη συντριβή αεροπλάνου.

Το προγραμματισμένο πρώτο παιχνίδι ενάντια στη Ντιναμό, αντικαταστήθηκε από μια συγκινητική τελετή για το Ύστατο Χαίρε στην ομάδα της Λοκομοτίβ Γιαροσλάβ.

Χρειάζεται τίτλο;

2011-09-08T15:44:00.002+02:00

Ήθελα να γράψω για τα σχόλια μου σε γκ(ρινι)αρίσματα παγοχωρίτικα για την Ελλάδα μου αλλά όχι. Τουλάχιστον ακούστηκαν εκεί που έπρεπε, κατανοήθηκαν κάποιες αλήθειες που δεν παρουσιάζονται στους εδώ φορολογούμενους, που νομίζουν πως δουλεύουνε για να ζει ο Νότος,ουψ άρχισα πάλι. Στοπ. Για την Κύπρο, τίποτα δεν ξέρω, τίποτα δεν απαντώ,αφήστε με ήσυχο όοοοοοοολοι...οκ,Στοπ! :Ρ

Βέβαια στον χιλιοστόν Αμερικάνο,που με ρώτησε "Τί πάθατε εκεί στην Ελλάδα και πατώνετε;" του απάντησα "Γιατί εσείς εκεί κάτω στις Η.Π.Α. τί πάθατε;" και ναι, κοκκίνησε κι άρχισε να μου δίνει χίλιες και μία απαντήσεις.

Προς το παρόν, καλαθόσφαιρα. Μπάσκετ,δουλειά και βιβλία.

Ξεκίνησα τρία βιβλία.

Constantinople, τουEdmondo de Amicis, μια περιήγηση της Κωνσταντινούπολης του 19ου αιώνα.

Όπως γητεύτηκε ο συγγραφέας από την Πόλη, μαγεύομαι κι εγώ από τις περιγραφές του,έστω στ΄αγγλικά. Ελπίζω να υπάρχουν όμορφες ιστορίες στα ενδώτερα... :) Βιβλίο για το σπίτι, με λίγη συγκέντρωση παραπάνω.

Eίκοσι Ποιήματα του Έρωτα κι Ένα Τραγούδι Απελπισμένο, του Pablo Neruda.

Μερικοί στίχοι κάθε μέρα το άγχος κάνουν πέρα. Άσε που ζεσταίνουν την ψυχούλα. Στα ισπανικά και στα ελληνικά, αντικρυστά αντικρυστά. Στο μετρό, ανάμεσα σε εφημερίδες και βιβλία για βαμπίρ,η απόδοση στα ελληνικά ό,τι πρέπει για να γλυκάνεις το υπόλοιπο της ημέρας., Τ΄απογεύματα βέβαια, διαβάζω το αυθεντικό κείμενο και προσπαθώ να το μεταφράσω από μόνη μου. Τρελλαίνομαι με τη μελωδία των στίχων, χαμένη στην μημετάφραση.

Der Tod in Venedig und andere Erzählungen (Ο Θάνατος στη Βενετία κι άλλα Διηγήματα), του Thomas Mann,

Τρίτη ανάγνωση, χαλαρή για το πάρκο,στον τεράστιο κλειστό χώρο για τους σκύλους ενώ ο Μάρσαλ παίζει ελεύθερος με τους φίλους του. Κι ενώ οι σκύλοι παίζουν,οι περισσότεροι άνθρωποι απαιτούν την ιδιωτικότητα τους,έτσι για να μην ενοχλώ κανένα, φέρνω βιβλίο και καφέ. Ομολογώ πως πριν χρόνια το ύφος του Τόμας Μαν,μου ήταν ξένο. Πλέον όχι και τόσο.Ειδικά στο τώρα μας.

Οι μουσικές επιλογές είναι σε στίχους του Πάμπλο Νερούντα. Ερωτισμός από την Βραζιλιάνα Louciana Souza και Πραγματικότητα Διαχρονική σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη.

Άνθρωποι Μονάχοι

2011-09-02T15:46:00.001+02:00

Από τότε που έχουμε τον Μάρσαλ, γνώρισα πολλούς συνΛουκανικοπολίτες.

Άνθρωποι χαρωποί κι ευγενικοί οι περισσότεροι, ν΄ανταλλάσουν χαριτωμενιές με το μικρό μας σκυλάκι, να λυγώνουν με την εξυπνάδα του, να με συγχαίρουν για την ανατροφή του, να δίνουν κι ένα σωρό άλλες χρήσιμες πληροφορίες ή οδηγίες, που κακά τα ψέμματα βοηθάνε πολύ.

Πολλοί όμως, περισσότεροι απ΄όσο θα ήθελα να παραδεκτώ, είναι άνθρωποι μόνοι. Που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στους ανθρώπους και προτιμάνε τη συμβίωση με τα τετράποδα ή τα φτερωτούλικα. Ενίοτε και με σαυροειδή...
Ως επί τω πλείστω, γυναίκες. Όλο το μητρικό ένστικτο βουτηγμένο στην εξάρτηση των κατοικιδίων τους, από ελαφρή μοναχικότητα μέχρι τις βαριές περιπτώσεις,που ακόμη δεν έψαξαν βοήθεια σε κάποια πολυθρόνα ψυχολόγου.
Ακόμη κι αν βιάζομαι, προσπαθώ να τους δίνω τον χρόνο μου, να μιλήσουν, να ξαλαφρώσουν.
Σπασμένες γυναίκες, μεγαλύτερες των σαράντα, συνήθως. Μόνες.
Όμορφες, άσχημες, ψηλές,κοντές, χοντρές, παστές, κανονικές. Με μάτια μαύρα από την πίκρα και τον θυμό ή βελουδένια από την θλίψη.
Μου κάνει εντύπωση τόση μοναξιά.
Δίνουν συμβουλές του κόσμου τους, και κάνουν παρατηρήσεις των εμπειριών τους:

Μην εμπιστεύεσαι ποτέ έναν άνδρα!
Ξέρεις, ούτε τα παιδιά σου δεν σε σκέφτονται μετά από κάποια ηλικία.
Οι άνθρωποι είναι κακοί, αγάπη σου δίνουν μόνο τα ζώα.
Φιλία;χα! Φιλία; Όλοι να σ΄εκμεταλλευτούν ζητούν! Τίποτα άλλο! Ενώ αυτά, δες τα! Ο Θεός μέσα τους, να σου δίνουν αγάπη!
Περνάς τα σαράντα και ο άντρας σου φεύγει για μια εικοσάρα. Στειρώνουμε τα σκυλιά και τα γατιά ενώ κανονικά θα έπρεπε να στειρώνουμε τους άντρες.
Να φροντίζεις το σκυλάκι σου περισσότερο από τον άνδρα σου, και κάποτε θα με θυμηθείς.

Στην αρχή, προσπαθούσα να τις πείσω πως η ζωή είναι το νήμα που εμείς πλέκουμε. Τώρα,σταμάτησα. Απλώς τις ακούω και τις αφήνω να παίξουν για λίγο με τον Μάρσαλ. Μερικές, έχουν 3 και 4 σκυλιά. Άλλες ομολογούν πως στο σπίτι έχουν στρατιές από γάτες, παπαγάλους, χάμστερ, καναρίνια κλπ...
Όλες απεγνωσμένες προσπάθειες αγκαλιάς και συντροφιάς. Από φόβο ή παραίτηση;
Σε μονιάζει η Παγόχωρα, κακά τα ψέμματα. Και με φοβίζει που αυτός ο τρόπος ζωής σκιάζει τώρα και τη Μεσόγειο.

Επιστρέφω κάθε φορά στο σπίτι, κι αγαπώ όλο και περισσότερο την οικογένεια και τον Λάβη. Τηλεφωνώ στον κολλητό μου, να ξέρει πως για πάντα είμαστε φίλοι. Μιλώ με την φίλη-αδερφή μου, για να θυμόμαστε πως ακόμα σε σχέσεις, οφείλουμε να μην ξεχνάμε η μια την άλλη. Πιο αραιά τους υπόλοιπους φίλους. Μα αν και μακρυά, το νήμα της φιλίας και της σχέσης θέλει τροφή. Προσπαθώ να του δίνω όλο και περισσότερη όταν υπάρχει χρόνος, και την αναγκαία όταν η ζωή τρέχει ταχύτερα από όσο οι αντοχές μας.
Τηλεφωνώ μια φορά τη βδομάδα στη γιαγιά, να μην νομίσει στιγμή πως είναι μόνη. Και στην θεία, που από έρωτα δεν παντρεύτηκε ποτέ. Να νιώθει αγαπημένη.
Χαίρομαι για τα δικά τους τηλεφωνήματα, διότι κακά τα ψέμματα...στη Λουκανικούπολη,είμαστε ακόμη άνθρωποι μόνοι. Και χρειαζόμαστε αυτές τις επικοινωνίες αγάπης.

Και ναι, το Σαββατοκύριακο προμηνύεται καλοκαιρινό!
Λατρεύω τον Σεπτέμβρη τόσο όσο τον Μάη. Αύρα καλοκαιρινή χωρίς καύσωνα. Μ΄αεράκι.
Γλυκός Μήνας...
Όμορφο πρώτο Σαββατοκύριακο του Φθινοπώρου!

Εσπάσαν τα νερά

2011-08-31T00:06:00.000+02:00

http://62.103.128.215/images/fun/43601-253-1%281%29.jpg

Είχα ξεκινήσει ένα ποστ για το παιχνίδι Γερμανία-Κίνα, που μετατράπηκε σε Γερμανία-Φύρομ και Χίλιες Νύστες αλλά ήρθα σπίτι κι ανακάλυψα πως δεν έχουμε νερό. Σε κυνική διάθεση η Φύση, άρχισε μόλις τώρα να βρέχει. Χμ...
Ο Λάβης πανικόβλητος, οι γειτόνες επίσης. Η πολυκατοικία σε έκακτη συνεδρίαση για το υδραυλικό μυστήριο που μας έκοψε το νερό...(Καμιά σωλήνα εκοιτάξετε αν έσπασε;)
Μόνο η Μωβ βρίσκεται σε νιρβάνα,μετά από τόσα χρόνια λειψυδρίας στη Μεγαλόνησο. Όμως εδώ δεν έχουμε καν εφεδρικά παγούρια με νερό. Πήγα να νευριάσω λίγο με τον Λάβη που μόλις τον πληροφόρησα για την ανυδρία στο διαμέρισμα,το 1ο που σκέφτηκε να απαντήσει ήταν: "Για αυτό πρέπει να πλένεις τα πιάτα αμέσως μετά το μαγείρεμα!" ενώ το ενδεχόμενο πως τα άπλυτα σκεύη/πιάτα είναι το τελευταίο από τα προβλήματα μας δεν το αντιλαμβάνεται...ακόμη...
Αγόρασα τέσσερις πεντάλιτρες μπουκάλες νερού και βλέπουμε. Κι άσε τους άλλους να πνίγονται στην τελευταία σταγόνα νερού που έπεσε από την βρύση τους. Χμ...πάω να δω τί γίνεται στο υπόγειο με τα υδραυλικά. Αναλαμπή! Αναλαμπή! :Ρ
Νερό κυλάει έξω από το υπόγειο και τρέχει στα γκαράζ. Χμ...Σπασμένη σωλήνα; Σπασμένο σύστημα πίεσης;
Έστειλα σχετικό ίμεϊλ στην Εταιρεία Σπιτονοικοκυρά μας, κι ευτυχώς απάντησαν αμέσως. Το συνεργείο θα βρίσκεται σε λίγο εδώ. Ο Λάβης ακόμη να επιστρέψει από την Μάζωξη των Ενοίκων. Πάω να τους πω ότι πρόβλημα ίσως λυθεί...

...
Πλησιάζουν Μεσάνυκτα. Πήγα στη Μάζωξη για να τους πληροφορήσω πως Έρχεται Συνεργείο. Θύμωσαν διότι μάλλον ήθελαν να ξεσκάσουν από τις έγνοιες τους με την Γκρίνια για το Νερό. Και σαν σε Χορωδία, πέταξαν ένα "Ααααααααααααααααααααααααγκρρρρρ". Λάβης βέρι πράουντ οφ Μωβ. Τουρκάλα γειτόνισσα με φίλησε σταυρωτά γιατί τους έσωσα το Ραμαζάνικο τραπέζι. Πέρασε από το διαμέρισμα και μας έφερε Αρνί, Μαντί και ΚΟΥΠΕΣ! Μόνο που δεν έκλαψα από τη συγκίνηση. Κούπες σπιτικές, ούτε 1 λίρα ούτε 2 πάουντς (άσχετο κι όμως αλησμόνητο).
Το νερό ήρθε λίγο μετά τις δέκα τη νύχτα. Βγήκα έξω και κέρασα καφέ και σάντουιτς τους τεχνικούς. Ναι, πληρώνονται για τέτοιες έκτακτες εργασίες μα θα μπορούσαν κάλλιστα να μείνουν στο σπιτάκι τους και να μην δέρνονται στο κρύο με τα νερά. Τεχνικοί πολύ χάππι για τα σάντουιτς. Και για τον Νες.
Μωβ απόψε δεν μαγείρεψε (χάρη στην γειτόνισσα και τα καλούδια της) αλλά καπούτ.

Καληνυχτούδια-απολαύστε το τελευταίο Αυγουστιάτικο Φεγγάρι!

Τυχαία συνάντηση με Ελληνοπαγοχωρίτισσα

2011-08-25T01:34:00.000+02:00

Πολλή ζέστη σήμερα. 27°C και πολλή πολλή υγρασία. Θάνατος για την αναπνοή, ειδικά όταν είσαι μπουκωμένη από το κρυολόγημα που σου πάσαρε ο Λάβης.... Και στην Παγόχωρα, δεν υπάρχει κλιματισμός...ούτε καν ανεμιστήρες.
Έφυγα το απόγευμα για το σπίτι τρέχοντας, τρέχοντας σαν σε μαραθώνιο. Με μικρές,κοφτές εισπνοές και εκπνοές ενάντια στη μπόχα του μετρό.Φτάνοντας, έπεσα σχεδόν με τα ρούχα στη μπανιέρα για ντους. Τί τέλειο που είναι το νερό.
Όμως ο Μάρσαλ καθόταν έξω από τη μπανιέρα,κρατώντας το λουρί στο στόμα.
-Περίπατο;
-γααααααααααααβ γαααααααααβ γουβ! (=εσύ τί νομίζεις;τόση ώρα περιμένω!)
-Οκ... κούχουκούχουκουυυυυυυυυυυυυυχουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυύ

(στον βήχα εξαφανίστηκε-μαζί με το λουρί βεβαίως βεβαίως. τον περίπατο δεν τον ρισκάρει για τίποτα και για κανένα!)

Έτσι πήγαμε στο πρώην αεροδρόμιο που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μας, και τώρα έχει μετατραπεί (προσωρινά νομίζω) σε πάρκο. Σήμερα, δεν είχε τόσο πολύ κόσμο να αθλείται. Ήλιος δυνατός, και κανένα δέντρο να σε προστατέψει στην σκιά του. Οι Παγοχωρίτες βέβαια, στρωμένοι στα χορτάρια, πολλές γυναίκες με μπικίνι, όλοι χρυσομαυρισμένοι.Θαυμάζω το χρώμα τους αλλά σιχαίνομαι την ηλιοθεραπεία, πόσο μάλλον να μην υπάρχει καν θάλασσα ή έστω πισίνα (ποτέ ξανά λίμνη!) δίπλα για να σε δροσίσει.
Δύο ώρες μετά, επιστροφή στο σπίτι.
Στο δρόμο, με ακούει μια κυρία που δίνω διαταγή στον Μάρσαλ να καθίσει.
-Ελληνίδα είσαι γλυκειά μου;
-Ναι!
-Τίνος είσαι;
-Συγγνώμη;
-Τίνος είσαι λέω. Οι γονείς σου ποιοί είναι; Δεν σ΄έχω ξαναδεί αλλά τους γονείς σου σίγουρα θα τους γνωρίζω. Σε ποιό σχολείο πας;
-Εμ...ξέρετε...είμαι μεγάλη! (αυτό τώρα δεν είναι απάντηση 6χρονου;Αυτό βγήκε,τί να μαζέψεις;)
-Μεγάλη;Άντε καλέ!
-Ναι. 29 χρονών.
-Πόσο; !!! ;;;
Με κοιτάει πάνω κάτω. Κάτι η απουσία μακιγιάζ, κάτι η ροζ φανέλα με την hello kitty, κάτι το κοντοπαντέλονο και τα αθλητικά...κάτι οι βούκκες (μάγουλα),που εξεχάσαν να φύουν μετά που ετέλειωσε η νηπιακή ηλικία... ένιωσα την φανέλα στην πλάτη να έχει κολλήσει πάνω μου από τον ιδρώτα. Εμ βέβαια, ποιά κοπέλα πάνω των 25 κυκλοφορά έτσι ιδρωμένη;Καμιά!Στην ηλικία μου,έπρεπε ν΄άλλαζα μπλούζα στο πάρκο,μετά από ηλιοθεραπεία βεβαίως βεβαίως και όχι μετά από τρέξιμο με τον σκύλο! ΔΕΝ πτοούμαι όμως! (χα!)

-Και είμαι από Κύπρο, δεν είμαι από δω.
-ΑΑΑΑ, έχουμε φίλους στην Κύπρο! Παντρέψαμε.....

Περάσαμε 4 δεκαετίες γάμους και παντρειές όλων των Κύπριων και Κρητικών φίλων τους, ακόμη και για ένα Πόντιο που παντρεύτηκε στη Λευκωσία πριν 35 χρόνια. Απογοητεύτηκε που δεν γνώριζα κανένα, χάρηκε που γνώρισε ακόμη μια Ελληνίδα της γειτονιάς, έμαθα κι εγώ πως στην περιοχή μας είχε παλιά πάρα πάρα πάρα πάρα πολλούς Έλληνες μα κατέβηκαν για την σύνταξη στην Ελλάδα και στην Κύπρο και στην Κρήτη (χωριστά τα έλεγε, σαν τους Παγοχωρίτες, τόσα χρόνια η καημένη εδώ μέσα!)...
Ο Μάρσαλ βρήκε ευκαιρία να ξαπλώσει στον δρόμο για κανένα μισάωρο. Κι εγώ κέρδισα πρόσκληση για καφέ, την εβδομάδα που μας έρχεται. Ντράπηκα ν΄αρνηθώ. Τόσα χρόνια προσοχή,αποφεύγω τέτοιες προσκλήσεις και συναθροίσεις. Πώς την έπαθα σήμερα...η φανέλα με την hello kitty φταίει!

Κρυολογώντας με τον Μάρσαλ

2011-08-23T09:40:00.000+02:00

Ο Μάρσαλ σε νιρβάνα

Την περασμένη βδομάδα κρυολόγησε ο Λάβης. Γκρίνια,μουρμούρα,μπεμποκατάσταση! Τον λυπήθηκα διότι δεν μπορούσε να μείνει σπίτι, αφού ο δίδυμος συνάδελφος του έλειπε σε διακοπές. Αγόρασα φάρμακα, καραμέλες για το λαιμό, εφτιαξα τσάγια και σούπες,τον κέρασα σφηνάκια ζιβανίας κανελωμένης.
Έπρεπε ν΄αγόραζα και κάποιο φάρμακο που να προστατέψει εμένα. Ή έστω να πιω ένα τσαγάκι. Αντί για αυτού, το Σάββατο το βράδυ, βγήκα χωρίς ζακέτα με αποτέλεσμα την Κυριακή να νιώθω τον λαιμό μου Σαχάρα.
Δευτέρα πρωί, ζαλάδα. Τηλέφωνο απαραίτητο, 2 μέρες οφφ αποκλείονταν. Μέση λύση, δουλειά από το σπίτι. Πήρα αγκαλιά το λαπτοπ και γλουρπ για το κρεββάτι. Ο Μάρσαλ ενθουσιάστηκε με τα χαρτομάντηλα. Κατάφερα να τον διώξω από το υπνοδωμάτιο και να .... κοιμηθώ! Στο μεταξύ είχε κάνει εμφάνιση πρώτο κούτελο γλύστρα και ο πυρετός. Ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ

Θυμάμαι να ξυπνάω από ένα θόρυβο σαν όταν κλείνεις τη μουσική, στις "Μουσικές Καρέκλες". Σκέφτηκα πως θα είναι απ΄έξω. Ουφφ...ο θόρυβος αλλάζει μα συνεχίζει ακάθεκτος. Τα ντεσιμπέλ πληθαίνουν αλλά ίσως να είναι κι από τον πονοκέφαλο. Γυρίζω πλευρό, αγκαλιά με το κλειστό πλέον,λαπτοπ.
Πουρουπααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααφ!
Πετάγομαι.
Τρέχω στο καθιστικό.
Πάνω στο τραπέζι που τρώμε, κόβει βόλτες ο Μάρσαλ! Πέφτει το σαγόνι μου στο πάτωμα, μαζί με το νερό από τη γλαστρούλα με τη λεβάντα. Η δεύτερη λεβάντα,ευτυχώς άθικτη. Δεν συνειδητοποιώ την εικόνα, το σαγόνι αρνείται να κλείσει. Άφωνη, από τις λίγες φορές.
Παρατηρώ στιγμιαία πως έχει μετακινήσει τις καρέκλες όλες, για να βρει τρόπο να σκαρφαλώσει. Τρώει ακόμη το χώμα της πρώτης λεβάντας και δεν μ΄έχει πάρει είδηση.
Αρχίζει ο βήχας.
Ο Μάρσαλ γυρίζει προς το μέρος μου, και με απόλυτη φυσικότητα, κάθεται-ακόμη πάνω στο τραπέζι. Μέχρι που συναντά το βλέμμα μου. -Εκατάφερα το βλέμμα θυμωμένου τσιουάουα!!! χουρέεεεεεεεεεεεεϊ!!!- Πηδά στην καρέκλα, ακολούθως στο πάτωμα, κι εξαφανίζεται προς το δεύτερο υπνοδωμάτιο, αστραπιαία. Επειδή γνωρίζει πως έκανε ζημιά.

Δεν συμαζεύω, δεν καθαρίζω. Σηκώνω μονάχα την τρομαγμένη λεβάντα και την στήνω δίπλα στην αδερφούλα της.

Λίγες ώρες αργότερα, βλέποντας τις πατημασιές στο γυαλί του τραπεζιού, συνειδητοποιώ πως ναι,δεν ήταν όνειρο. Τις αφήνω να τις θαυμάσει και ο Λάβης.

Πώς ένα κουτάβι, που ακόμη δεν έκλεισε τους 4 μήνες, αποφάσισε μια τέτοια πελλάρα, ο θεός των σκύλων μόνο ξέρει.
Και ο Μάρσαλ!

Σήμερα φοβάται τον θόρυβο του βήχα...μουαχαχαχαχακουουουχουκουχουκουχου!

μίξουαλ

2011-08-21T19:00:00.003+02:00

Γοργανάγνωστα βιβλία ποπ λογοτεχνίας για απογεύματα στο πάρκο ή στον σαββατοκυριάτικο καφέ με τον Λάβη. Ο Μάρσαλ μασουλάει το παιχνίδι, που (ευτυχώς) θυμηθήκαμε να φέρουμε μαζί μας ή τρέχει στο χορτάρι και παίζει με την Λούνα, την συνομήλικη φίλη του.
Δεν μιλάμε, διαβάζουμε. Μετά τις ειδήσεις και τις εφημερίδες, χρειάζομαι κάτι σε Σοφία Κίνσελα και τις ηρωϊδες της να βρίσκονται σε σουρεαλιστικές εναλλακτικές πραγματικότητες αλλά τις σκέψεις τους να διατηρούνται στη Γη. Λατρεύω την ελαφρότητα και τις αληθοφανείς σκέψεις των ηρωίδων της. Ξεφεύγω και από τις έγνοιες της δουλειάς, και την ενηληκίωση και τα ανεκδιήγητα της Νήσου. Ειδικά τα τελευταία. Ο ουρανός πέφτει στα κεφάλια μας και οι Μεγαλονησιώτες δεν θέλουν να το καταλάβουν. "Ριμέμπερ μι;" θα ξυπνήσετε μια μέρα και θα αναρωτιέστε γιατί ζείτε στην υποσαχάρεια Αφρική και όχι στη Λευκωσία ενώ η επιβεβαίωση "Μα, στη Λευκωσία είμαστε!" θα σας τρομάζει. Για αφύπνιση, δεν τρέφω άλλες ελπίδες.

-Στοπ! -

Χθεσινή θλιβερή είδηση από την Ελλάδα, ο θάνατος του Νίκου Θέμελη σε ηλικία 64 χρονων. Νομικός, πολιτικός και συγγραφέας.Πολυδιαβασμένος Έλληνας, που μας δώρισε θαυμάσια μυθιστορήματα,της σύγχρονης ελληνικής γραφής, με άρωμα μικρασιατών συγγραφέων, με ιστοριογραφία εφευρέτη χρονομηχανής.
Αγαπώ, διαβάζω και ξαναδιαβάζω την Ανατροπή.
Νίκος Θέμελης, ένα όνομα που κάποτε θ΄ανήκει στους Κλασσικούς Έλληνες Λογοτέχνες.
Καλό του ταξίδι...

Τέλος στα γοργανάγνωστα βιβλία και πάλι.
Καιρός για μελέτη. Μπαίνει κι ο Σεπτέμβρης.Μήνας ισότιμος του Γενάρη,φρέσκος κι εναλλακτικός. Πλάνα μπαίνουν σε τροχιά, πλάνες στέλλονται στον κάδο με καλοκαιρινά περιοδικά και θερμίδες παγωτού. Νέα Σεζόν, καινούρια Εποχή. Κι ας φαίνεται σκοτεινή.

Αλλά πριν τη μελέτη,
ας παίξουμε τρίβιαλ. Ξέρετε πόσα διαμάντια γεννιούνται και πεθαίνουν στο φως των κεριών;
Αναίμακτα διαμάντια, που δεν κοστίζουν ούτε τις ζωές συνανθρώπων μας αλλά ούτε κι εκτελούν την τσέπη μας.
Στο φως του κεριού, στον πλούτο του φωτός, κρύβεται ευμάρεια ψυχής.
Αναζητείστε την.

Θεογεννήτωρ Μαρία

2011-08-15T02:00:00.002+02:00

Δεκαπενταύγουστος. Σήμερα.
Στην Λουκανικούπολη δεν είναι καν αργία.
Στην Κύπρο, στο χωριό ακόμη λιγότερες οι αγκαλιές,
μικρότερο το τραπέζι στο πατρικό του παππού.
- πόσα πλάσματα να είδε εκείνο το σπίτι; -

Πεθυμώ το νησί,
τις ραγάδες στο σώμα της ροδιάς που τέτοιο καιρό είναι φορτωμένη παιδάκια.

Πεθυμώ αναμνήσεις που για κάποιο λόγο προτιμούν την σιωπή τους.

Λειτουργία σε ξένη εκκλησία, σε ώρες γραφείου.

Μάριος Τόκας,

πολυαγαπημένος.
Στην αγκαλιά της γλυκύτερης Μάνας,
αθάνατος (χωρίς τελεία αφού δεν ταιριάζει στην αθανασία)

Περιγειτονία

2011-08-04T15:47:00.000+02:00

Στη γειτονιά στήθηκαν αφίσες με υποψηφίους.
Τις προσπερνώ με δυσκολία.
Δεν ψηφίζω μεν αλλά η ανθρώπινη περιέργεια δεν σταματά το γαργάλισμα.

Η μια αφίσα όλη στα τούρκικα-πλυν της ονομασίας του κόμματος. Τούρκος υποψήφιος. ή μάλλον Τουρκοπαγοχωρίτης. "Δεν γίνεται, στην άλλη μεριά θα έχει την ίδια αφίσα στα παγοχωρίτικα..." Μπα, τσου. Στα τούρκικα πάλι. Χαλιέμαι. Δεν μ΄αρέσει να βλέπω υποψήφιο πολιτικό στην χώρα Α να αναρτεί τις υποσχέσεις του ή έστω το μόττο του στην γλώσσα της χώρας Β- καταγωγής του. Προκλητικό,πολύ προκλητικό για την ηρεμία μου. Αν το έβλεπα σε Έλληνα υποψήφιο τα ίδια θα ένιωθα. Και σε Σουηδό και σε Καμερουνέζο και σε Αυστραλό. Ύπουλη κίνηση με σκοπό ν΄απορροφήσει όσους περισσότερους ψήφους από τους ομοεθνείς του.

Ώρες αργότερα, στην επιστροφή προσέχω μια αφίσα του ίδιου υποψηφίου, ο οποίος τώρα θέλει να κτίσει γέφυρες πολιτισμών προφανώς, για αυτό και στην δεύτερη μεγάλη αφίσα αναγράφεται σε διάφορες γλώσσες η φράση "γεφύραω ποιείν". Ε,αυτό αναγράφετο στα ελληνικά, τί να κάνουμε; Η νεοελληνική προφανώς δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό της Παγόχωρας. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσα λάθη έγιναν στις υπόλοιπες μεταφράσεις, στα ελληνικά πάντως 2 λέξεις κι αυτές έγιναν γκόμπο γλόμπος.
Ο υποψήφιος είναι τελικά μισός Τούρκος μισός Παγοχωρίτης,δεν με ενδιαφέρει αν είναι καλός ή όχι, η διαφήμιση του δεν πείθει.

Παρακάτω διαφημίσεις των Πειρατών. Χμ... Ανώνυμες φάτσες, ανώνυμη ελευθερία. Πειρασμός αλλά πού θα είναι τα όρια;Και ποιός θα τα ορίζει; Ποιός δίνει για να πάρει εμπιστοσύνη;

Η διαφημιστική αφίσα μιας ξανθιάς Παγοχωρίτισσας υποψήφιας τρίτου κόμματος, σε προοπτικό, με μια ομάδα στο φόντο, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και ένστολος,είναι απειλητική. Η πιο μελαχροινή της παρέας είναι ανοιχτόχρωμη μεσογειακή και δεν έχει ακόμη μπει στην εφηβεία. Σταράτα μηνύματα, ξανθά και γαλανά.

Μάλιστα.
Σε μια περιοχή πλημμυρισμένη από μετανάστες, οι άγγελοι νιώθουν απειλημένοι,προφανώς.
Την περασμένη βδομάδα, τρέχοντας, πήγα 3 ζευγάρια παπούτσια στον τσαγκάρη της Λεωφόρου. Αιωνόβιος ο τσαγκάρης. Η γυναίκα του με χαιρέτησε,χαμογελαστή, το ίδιο κι αυτός. Όταν όμως κατάλαβαν,λόγω ακσάντ,πως δεν είμαι Παγοχωρίτισσα, η γυναίκα εξαφανίστηκε στο βάθος του εργαστηρίου και ο παππούς μου είπε πως δεν έχει χρόνο για να διορθώσει τα παπούτσια μας. Και τα πέταξε στον πάγκο ώστε να τα μαζέψω. Ευχήθηκα ενδώμυχα για το καλό του ο Άγιος Πέτρος να μην είναι μαύρος, ευχήθηκα καλό υπόλοιπο της ημέρας (και των ημερών του,οκ πληγώθηκα άσχημα!) κι έφυγα. Ενώ έβγαινα,μπήκε μια ξανθιά Παγοχωρίτισσα. Εννοείται πως στάθηκα 1 δευτερόλεπτο παραπάνω στην πόρτα μέχρι να ακούσω τον παππού να της λέει πως τα παπούτσια της θα είναι έτοιμα την επόμενη βδομάδα. Αν ήμουν μάγκας θα έφτυνα το πάτωμα και μετά θα έφευγα. Αηδία το φτύμα όμως.
Ένα νοητό χέρι έκανε τον σταυρό μου.