Σόλων! Σόλων!Σόλων!

"Σόλων!Σόλων!Σόλων!"

Ξεραλυγγιάστηκε ο Κροίσος, συνειδητοποιώντας τη σοφία του Σόλωνα και την σημασία της πραγματικής ευτυχίας.
Τί να σου κάνει η χλιδή και η δόξα αν θα καταλήξεις ψητός με λαχανικά (δεν υπήρχαν πατάτες τότε στη Μ.Ασία) στα κάρβουνα;

Τρεμόπαιζε η φράση όλο αυτό τον καιρό. Αν βλέπαμε ειδήσεις,πεταγόταν και με ξεκούφαινε. Μα άντε να πεις σε τρίτους πως όποτε βλέπεις τις ειδήσεις για την Αραβική Άνοιξη, πετάγεται η ιστορία του Κροίσου στο κεφάλι σου.

"Σόλων!Σόλων!Σόλων!"

Ο Καντάφι στα χέρια των επαναστατών. Μέχρι τότε ήθελα να πιστεύω πως οι επαναστάτες διαθέτουν ευγένεια, ήθος,περηφάνεια. Όμως αυτοί εδώ δεν ήταν άνθρωποι,ήταν τέρατα. Πληροφορίες βασανισμού,που δεν θα ξεχάσουμε εύκολα. Ήταν σα να έβλεπες μια γερασμένη γαζέλα στα νύχια ύαινων.Αρρωστημένων,σαδιστικών ύαινων. Να την ξεκοιλιάζουν,να την βασανίζουν,και πριν το φαγητό, να φωτογραφίζονται μαζί της. Άθλια όντα!

Ήταν δικτάτορας; Ήταν ο ίδιος αρχισαδιστής; Δεν έχει πια σημασία. Από τη στιγμή που κάποιος γίνεται ένα κουβάρι βαμβάκι στα χέρια των πολλών, παύει να υπάρχει η προηγούμενη του μορφή. Οι αγανακτισμένοι Άραβες μετατράπηκαν αστραπιαία σε καρικατούρες της Ασχήμιας που γεννάει η Εξουσία. Σαπισμένοι Άνθρωποι.

Και όλα γίνονται προς τί; Για Ανάπτυξη; Ή για εδραίωση του Ισλαμικού Συντάγματος; Στην Τυνησία έχουμε ήδη ερχομό των Ισλαμιστών στην Εξουσία.
Το κέρδος της Γαλλίας από όλα αυτά ποιό είναι;
Η ανάπτυξη στις τηλεπικοινωνίες ήρθε στην Αφρική μέσω του Καντάφι. Μέχρι τότε, οι αφρικανικές χώρες είχαν την ανάγκη του Παρισιού. Αυτό του το αναγνώρισε κανείς ή γίναμε όλοι πάλι έρμαιο των γαλλικών πρακτορείων παραπληροφόρησης;

Σόλων! Σόλων! Σόλων!

Έρχεται και στα μέρη μας η Δικαιοσύνη.
Οι παραγκούπολεις και τα γκέτο που γνωρίζουμε από τις μεγαλουπόλεις της Ασίας και της Νοτίου Αμερικής, θα γίνουν σιγά σιγά μια εικόνα που συναντάται και στην Ευρώπη.Εκτός αν το σταματήσουμε.
Αλλά πώς;
Εδώ η Ευρώπη δεν γνωρίζει τί και πώς και πότε.
Αγριογκρινιάζει μονάχα στα "προβληματικά μέλη" της και φωνάζει "Κίνα!Κίνα!Κίνα!" σάμπως η τελευταία, ενδιαφέρεται να μας βοηθήσει χωρίς βαριά ανταλλάγματα.

Ο κόσμος όμως;  Πόσο ακόμη θα δεχόμαστε τον ταϊσμό των τραπεζών,δανεισμένο αίμα των παιδιών μας, ενώ ταυτόχρονα θα χάνουμε το σπίτι μας αφού οι καλοταϊσμενες τράπεζες προχωράνε σε ασυνείδητους πληστειριασμούς και ανήθικες δημεύσεις περιουσίας; Ως πότε μπορούμε να δεκτούμε πως οι κυβερνήσεις,που εμείς ψηφίζουμε και κτίζουμε,θα στρέφονται εναντίον μας;
Θα είναι πολιτικοί ή οικονομικοί παράγοντες που θα φωνάζουν τον Σόλωνα;

Προς το παρόν,τον θυμάται μόνο το μεσαίο στρώμα, αυτό που με κόπο σπούδασε και δούλεψε για να σπουδάσει τα παιδιά του. Ο σκοπός ήταν ένα καλύτερο μέλλον. Η πραγματικότητα είναι μορφωμένοι και καλλιεργημένοι δούλοι σε τιμές ευκαιρίας.
Κι εμείς δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιό είναι το καλύτερο μέλλον. Για αυτό χαθήκαμε στο δρόμο.

Κρύο έλα ξανά! :)

Η διαδρομη από το αυτοκίνητο,σε μέρα καλοκαιρινή

Χθες  πρωί πρωί,αποχαιρετήσαμε οριστικά το καλοκαίρι,κάνοντας την τελειωτική κίνηση της σεζόν: αποθηκεύσαμε τα καλοκαιρινά ρούχα και βγάλαμε τα χειμερινά στην πίστα.
Ο Λάβης,βλέποντας τα λευκά λινά και τα μπεζοχακί παντελόνια του,γκρίνιαξε πως ζήτημα αν φόρεσε έστω κι ένα από αυτά,έστω για μια μέρα. Εγώ βέβαια,ως θερμό μεσογειακό κορίτσι που αγαπάει το κρύο,φόρεσα και τα σορτς μου και τα λινά μου, ενώ χαίρομαι να καλωσορίσω στην ντουλάπα,τ΄αγαπημένα μου τζινς!
Μέχρι την ολοκληρωτική εγκατάσταση στα ράφια ή στη βαλίτσα, γεμίσαμε και μια μεγάλη σακκούλα με ρούχα που δεν χρειαζόμαστε πια. Αποφάσισα ν΄αποχωριστώ τις βράκες μια και καλή. Να το πω στη Μάμμαμωβ και στην Θείαμωβ που όλο με πείραζαν πως τους θυμίζω τον παππού τους. Στη σακκούλα μπήκαν και μερικά χειμερινά ρούχα,που για κάποιο λόγο δεν τα χαρίσαμε νωρίτερα. Όπως ένα πανέμορφο φόρεμα,που αγαπώ κι όμως δεν θα ξαναφορέσω ή ένα παλιό σακκάκι του Λάβη. Απλώς έμειναν στη βαλίτσα λίγο περισσότερο.
Με την ανακατάταξη,διαπίστωσα πως τελικά 5 ρούχα φοράω, τα υπόλοιπα κοσμούν τη ντουλάπα περιμένοντας να φορεθούν σε καμιά βραδιά ουάο ή  στην Κύπρο,όπου τα ρούχα Παγόχωρας δεν θεωρούνται ...αξιοπρεπή για εμφάνιση μέρας ή νύχτας. Τέλοσπάντων. Μια πολύχρωμη ντουλάπα αργότερα,θύμησε με  ν΄αγοράσω μάλλινες κάλτσες και ένα ζευγάρι μαύρες μπότες αφού ξέμεινα με ένα ζευγάρι καφέ μπότες. Ανετες μπότες παρακαλώ. Οι κομψές μπορούνε να περιμένουν τις μεταχριστουγεννιάτικες εκπτώσεις.



Κυριακή απομεσήμερο, και με τα χειμερινά ρούχα επιτέλους συγυρισμένα, βλέποντας τον υπέροχο ήλιο, βγήκαμε για περπάτημα. Είπαμε,οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές είναι ηλιοτρόπια του Βορρά!!!
Οδηγήσαμε πρώτα έξω από την Λουκανικούπολη, για ν΄ακολουθήσει περπάτημα ανάμεσα στο δάσος και στην προστατευόμενη πολύχρωμη περιοχή. Φάρμες,που δεν θυμίζουν σε τίποτα τη μυρωδιά στη μέση του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας-Λάρνακας.
Βύσσωνες μινιόν, άλογα, άλογα ράτσας νάνου-όχι,δεν ήταν πόνυ!- γαλοπούλες και χήνες, αγριογούρουνα (πόσο άγρια μπορούν να είναι τα της φάρμας; Ας μας απαντήσει ο Οβελίξ!), πρόββατα κλπ.
Ο Μάρσαλ ελεύθερος να τρέξει στα χορτάρια και μεις στο κέντρο του μονοπατιού. Να συναντάμε κι άλλους Λουκανικοπολίτες που ήρθαν για την βόλτα τους στον καθαρό αέρα.Κρυμμένα τα πρόσωπα στις σάρπες,τα χέρια στις τσέπες ή σε γάντια. Τα παλτά να προστατεύουν όσο γίνεται από τον παγωμένο αέρα. Και ενώ η μύτη πάγωνε, για μερικά λεπτά τρεμόπαιζε ο πονοκέφαλος και τα αφτιά σου διαμαρτύρονταν,ένιωθες ... άνθρωπος! ...Σου είπα πως πρώτη φορά είδα γαλοπούλα από κοντά; Περισσότερη χαρά έκανα εγώ παρά ο Μάρσαλ! :Ρ :)
Τρεις ώρες αργότερα, στην επιστροφή προς το αυτοκίνητο, κάπου σε κάποιο σπίτι,είχανε ανάψει φωτιά. Αν έκλεινα τα μάτια,θα νόμιζα πως ήμουν στον Πρόδρομο, κάμποσα χρόνια νωρίτερα. Ζέσταμα χεριών μπροστά από μια μεγάλη φωτιά, στη μέση της παγωνιάς. Για κάποιο λόγο,μια από τις αγαπημένες μου ...αισθήσεις.

Ο Μάρσαλ μεγαλώνει γρήγορορα (Αχβαχ!)

Αγοράσαμε δύο γενναιόδωρα κομμάτια τούρτας μπράουνις από το καναδέζικο καφέ και ζεστά καπουτσίνο για να πιούμε στο αυτοκίνητο. Ο Μάρσαλ ροχάλιζε στο πίσω κάθισμα,γαλήνιος κι εξαντλημένος.

Μπήκαμε επιτέλους στην εποχή του Κρύου! :)))))))))))))))))))))))))))))))))

οδός χαμόγελου

Μάνος Χατζηδάκις (23.10.1925-25.6.1994)

Το χαμόγελο της Τζοκόντα(ς)

7 και πάλι

Ξέχασα το παιχνίδι στο οποίο με προσκάλεσε ο Ινβίκτους και η Έρη;  Δεν το ξέχασα, το ανέβαλα για αργότερα.

Αναβλητική, λοιπόν. Εκτός επαγγελματικού χώρου δηλαδή. Ή αν πρόκειται για τους άλλους. Αν είναι να κάνω κάτι για μένα,το αφήνω για το τέλος. Παλεύω να με αλλάξω. Καμιά φορά όμως αναβάλλω για αργότερα κι αυτή την πάλη διότι έρχονται πιο σημαντικά.


Μεγάλωσα διγλωσσικά λόγω της απόφασης των γονιών μου να ζήσουν και να εργαστούν για λίγο στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας στην Κύπρο, η γιαγιά στο χωριό είχε παράπονα.
- Τράβα φέρτην τσαέρα.
Της φέρνω κι εγώ τη τσαγέρα.
Γυρναέι στην κόρη της και μάμμα μου και της κάνει παρατήρηση:
" Μα εν ιντρέπεστε;  Στα ξένα εν εμάθετε γρην ελληνικά στα μωρά!!!"
Σκεφτόμουνα πως ελληνικά μιλούμε, αυτή τί μιλούσε;
Πήγα δημοτικό,κι έτσι άρχισα να μαθαίνω και κυπριακά. Η γιαγιά στο χωριό βέβαια,ήταν ο θησαυρός της κυπριακής,τουλάχιστον της που ομιλείτο στο χωριό.
Ο παπάς μου επέμενε να μιλάμε καθαρά. Στα αγγλικά ή στα ελληνικά,όχι ανάμικτα.  Προσέχω βέβαια και μέχρι σήμερα,τουλάχιστον εκτός μπλογκ, δεν λαμβάνω μέρος στη μόδα της γενιάς μας,ν΄αναμιγνύει αγγλικά στα ελληνικά. Το βρίσκω στην καλύτερη περίπτωση μπόλιγουντ,στην χειρότερη δήθεν και ξιπασμένο. Και συχνότερα συναντώ απόφοιτους δημοσιων ελληνόφωνων σχολείων με αυτή τη νοοτροπία παρά απόφοιτους αγγλόφωνων σχολών. Ποιός ξέρει γιατί.

Είμαι ο άνθρωπος πληροφορίες διαδρομής. Συχνά καθυστερώ διότι στο δρόμο,όλοι οι τουρίστες με ρωτάνε πού και πώς θα βρουν το τάδε αξιοθέατο ή το τάδε κατάστημα. Και ντρέπομαι να τους προσπεράσω. Κάθομαι και τους δείχνω τον δρόμο. Ποιό λεωφορείο ή μετρό να πάρουν.  Στον Αμαζόνιο να με βάλεις, θα  βρεθεί ένα άγριο ζώο να με ρωτήσει πώς φτάνει κανείς στο Ρίο. Και θα ξέρω.Διότι...

...Έχω καταπληκτική αίσθηση προσανατολισμού,η οποία μετά από δεκάδες πεζοπορίες στο άγνωστο έχει γίνει κάτι σαν έκτη αίσθηση, κι εκνευρίζομαι όταν συνταξιδεύω με ισχυρογνώμονες που μπερδεύουν το αριστερά από το δεξιά μα επιμένουν να σου δείξουν τον δρόμο. Γνωρίζω πάντα πού βρίσκομαι γεωγραφικά,και πού είναι τί.

Εκτός βέβαια από τα κλειδιά και το κινητό μου,που πάντα χάνονται.  Και τις κάλτσες. Και τις πέννες μου. Πρόσεξες την απουσία "μου" στις κάλτσες; Μπράβο. Ο Λάβης γκρινιάζει πως από τότε που συγκατοικήσαμε,χωρίζουν οι κάλτσες του. Εγώ πιστεύω ότι ζευγαρώνουν με τις δικές μου κάπου αλλού,σε ένα παράλληλο σύμπαν.

Μόνο σε παράλληλο σύμπαν θα έμπλεκα σε πραγματικό καβγά.Δεν καταλαβαίνω πως οι γυναίκες μπορούνε να κάνουν κάτι τέτοιο. Στο δημοτικό μονάχα έδειρα ένα συμμαθητή μου διότι τον βρήκα να κλωτσάει τον αδερφούλη μου,που τότε ήταν μικροσκοπικός κι αδύναμος. Έχω χαστουκίσει 4-5 μακροχέρηδες που στην Παγόχωρα περιφέρονται στα κλαμπς ως  λάτρεις των μεσογειακών καμπύλων,κι έβαλα τρικλοποδιά σε μια κοπέλα,που βούτηξε το πορτοφόλι μου μέσα στον φούρνο. Δεν ήθελα να χαθούν  ταυτότητες,φωτογραφίες και διάφορες κάρτες για μερικά ευρόπουλα. Πήρα το πορτοφόλι και της έδωσα τα χρήματα, αφού προφανώς τα είχε μεγάλη ανάγκη. Μπορεί και να είχα τύψεις που παρολίγον να σπάσει τα δόντια της έτσι όπως είχε προσγειωθεί στο πάτωμα...


Στο πάτωμα δεν έχω καταλήξει ποτέ από μεθύσι,αφού δεν μέθυσα ποτέ. Αηδιάζω τη σκέψη της επόμενης ώρας,που έχω δει να συμβαίνει στους φίλους μου,απεχθάνομαι τον πονοκέφαλο της επόμενης μέρας.

Η επόμενη μέρα σημαίνει πάντα καινούρια αρχή.Κι ενώ εγώ τώρα παίζω το 7,εσείς αρχίσατε νέα παιχνίδια.

Όμορφη Παρασκευή να πω! :)))))))))))))))))))))

Ταινίες

Η Ποστ είχε μεγάλο δίκαιο με τον λαμπερό ήλιο του Βορρά.
Ομολογώ πως μου πήρε 5-6 χρονάκια για να συνειδητοποιήσω πως στον Βορρά οι ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές είναι στην ουσία ηλιοτρόπια.
Κι ενώ το Σαββατοκύριακο ήταν ηλιόλουστο και κρύο, να το απολαύσεις μόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας,τα βράδια του ήταν παγάκια μέστο θάλαμο,για αυτό θέλαμε κουβέρτα!


Και φυσικά Καναπέ. Ζεστά Ποτά. Κρύα Ποτά που ζεσταίνουν. Θέρμανση αναμμένη και τον Μάρσαλ να κουλουριάζεται δίπλα μας,κάτω από τη δική του κουβερτούλα.


Καιρός για Ταινίες.

Το αξιολάτρευτο Σοκολά, με τον Τζόνι Ντεπ και την Ζουλιέτ Πινος (σετ!!!! ), που είχε το γαλλογερμανικό κανάλι την προηγούμενη Κυριακή,ο Λάβης δεν το είχε ξαναδεί. Μετά από 2 επαναλήψεις Μπρίτζετ Τζόνους 1+2-το 3 πότε θα βγει είπαμε; - και ένα Βασιλικό Λόγο, έφτιαξα ζεστό Τσάι Λάττε για να απολαύσουμε παρέα το έργο, κι αποτελειώσαμε τις πραλίνες που είχε φέρει ο Λάβης από το τελευταίο του ταξίδι.

Και μετά και μετά;

Σιωπηλός Γάμος

Ρουμάνικο έργο, καθόλου τυπικό της χώρας παραγωγής. Ένας Γάμος που γίνεται με χίλια δυο ζόρια και ο Στάλιν κηδεύεται! Αγάπησα την σκηνοθεσία, μαγική η φωτογραφία,αν και στην αρχή ξεγελαστήκαμε από  κυνηγούς του παρανορμάλ. Μάλλον άτσαλος ο  τρόπος του σεναριογράφου για να σε μπάσει στο παρελθόν, αλλά όχι χειρότερος της ιστορικής πραγματικότητας των σοβιετικών παρατράγουδων.
Σαν κάθε ταινία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης,που σέβεται τον εαυτό της, είχε χαρμόλυπη. Κωμικοτραγικές εικόνες. Και δυνατά χρώματα. Μερικά λεπτά βουβού κινηματογράφου. Γελοιοποίηση των σταλινικών προββάτων. Παραλληλισμοί και συμβολισμοί,άπειροι. Απίθανα τρυφεροί.
Δεν περίμενα πως θα μου άρεσε τόσο,όταν την αγόραζα. Ούτε πως θα γελούσα τόσο πολύ με το Σεξ.
Ο μόνος λόγος που την αγόρασα ήταν η περιέργεια. Πώς μπορεί ένας Γάμος να είναι σιωπηλός;
Κι αν κλείσουμε το στόμα μας, σιωπάει το σώμα; Σιωπά ποτέ η Φύση; 

Με την Ανθρώπινη Φύση, κυριακάτικη ταινία στο γαλλογερμανικό κανάλι και πάλι. Αμερικάνικος κινηματογράφος,εξερευνώντας ποιά στοιχεία συνθέτουν την ανθρώπινη φύση. Πιθηκώδες σεξ, γύμνια και ζούγκλα δάσους ή κοινωνικές αλυσίδες,προδοσία και ψέμα; Είτε σ΄αρέσει είτε όχι το θέμα ή το τέλος, το σίγουρο είναι πως οι καταπληκτικοί Tim Robins και Rhys Ifans,κλέβουν την παράσταση. Ειδικά ο τελευταίος,βεβαίως βεβαίως. :))))))))))))))

Ό,τι πρέπει για να ξεχαστείς από την πραγματικότητα.
Και να εμπεδώσεις πως με την Σιωπή, δίνεις Τροφή στην Σκέψη και στην Δημιουργία.
η Τέχνη ανήκει στην ανθρώπινη φύση, ενώ το χρήμα όχι. Οι ανάγκες,ναι. Όμως όπως μάθαμε να επινοούμε ανάγκες,έτσι μπορούμε ν΄αναπλάσουμε τα θέλω μας.

απεικονίζοντας τη λαογραφία

Κώστας Μπαλάφας (1920-2011)

Τα παιδιά σκαρφαλώνουν στον ήλιο

Μερικούς μήνες νωρίτερα στο πάρκο

Όταν δεν είσαι γονιός ή εκπαιδευτικός, δεν ξέρεις πάντα τις σωστές μεθόδους να χειριστείς τις αταξίες ενός παιδιού, πόσο μάλλον μιας ομάδας παιδιών. Και για μερικές μέρες,είχαμε μεγάλο πρόβλημα με τα παιδάκια της γειτονιάς.

Όλα ξεκίνησαν όταν οι κηπουροί της Σπιτονοικοκυράς Εταιρείας εξαφάνισαν τους θάμνους μπροστά από τα μπαλκόνια του πρώτου ορόφου. Ο πρώτος όροφος της πολυκατοικίας μας είναι ουσιαστικά ημιόροφος,και μπροστά από τα μπαλκόνια μας υπάρχουν δόμες,που άδειες,δίνουν εύκολη πρόσβαση στα μπαλκόνια μας.

Γυρναώ το πρώτο απόγευμα, παρατηρώ παιδάκια στο μπαλκόνι του διπλανού διαμερίσματος. Η γειτόνισσα βγαίνει και ωρύεται να φύγουν.Από τις φωνές της,φοβάμαι και θέλω να κρυφτώ μαζί με τα παιδάκια...

Δέκα λεπτά αργότερα τα νιώθω να βρίσκονται στο δικό μας, να παίζουν με τον Μάρσαλ. Τρέχω να προλάβω ατύχημα. Ο Μάρσαλ ενθουσιάζεται με τα παιδάκια ενώ δεν έχει ακόμη την αίσθηση της ζημιάς που μπορεί να προκαλέσει ένα δάγκωμά του.

Αλλά περίμενε, τί θα τους πώ; Πώς θα το χειριστώ χωρίς να γίνω πολύ ενήλικη στα μάτια τους; 

Φορώ αυστηρό βλέμμα,που δοκίμασα μ΄επιτυχία σε μια κουτσομπόλα συνάδελφο, και τα ρωτώ τί κάνουν.
Τα παιδάκια  παρ' όλο που φοβούνται τους σκύλους και κάθε φορά που ο Μάρσαλ πηδάει για να τ΄αγκαλιάσει αυτά στριγγλίζουν,θέλουν να μείνουν για παιχνίδι με το σκυλάκι.  Τα νεύρα μου! Κι άντε, αυτά παιδάκια είναι, αταξίες θα κάνουν. Οι μαμάδες που κάθονται στην παιδική χαρά δίπλα αναίσθητες; Και το χειρότερο: Οι κλέφτες που έχουν εύκολη πρόσβαση στα σπίτια μας πώς θα αποτραπούν; 
Σπρώχνω τον Μάρσαλ στο διαμέρισμα, και  φέρνω τα παιδάκια μαζί. Να βγουν από την πόρτα κανονικά, μην χτυπήσουν στις δόμες.

Είχαμε επανάληψη της φάσης για μια βδομάδα. Οι μητέρες τους κάθονται αμέριμνες τσακίζοντας πασατέμπο και παγωτά. Θέλω να τις σπάσω στο ξύλο. Ο Λάβης πάει να θυμώσει στα παιδάκια αλλά αντί για αυτό, τα καλοπιάνει. Για ακόμη 2-3 μέρες κλείνω τον Μάρσαλ στο διαμέρισμα αλλά τα παιδάκια έρχονται και κτυπάνε την μπαλκονόπορτα. Κάθε μα κάθε απόγευμα. Δυο και τρεις φορές κάθε μέρα.
Ο Λάβης όμως λείπει στο εξωτερικό για μερικές μέρες. Οι γείτονες προτείνουν να τα απειλήσω πως θα φέρω την αστυνομία. Δεν θέλω όμως να παίξω την κακιά. Ούτε να τα προδώσω στους γονείς τους.

Αυτή τη φορά βρίσκω δέκα παιδάκια στο μπαλκόνι μας και τον Μάρσαλ να τρελλαίνεται από τον ενθουσιασμό. Τον σπρώχνω στο διαμέρισμα και κλείνω την πόρτα. Γυρνώ στα παιδάκια.

- Δεν είπαμε πως αν θέλετε να παίξετε με τον Μάρσαλ να έρθετε να κτυπήσετε το κουδούνι; 

-ΝΑΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!! (χορωδία!)

-Και γιατί δεν το κάνατε; 

-Διότι οι μαμάδες μας δεν μας αφήνουν να παίζουμε με σκύλους!

- Και σας αφήνουν να σκαρφαλώνετε σε ξένα μπαλκόνια; 

-....όοοοοοοοοοοοοοοχι.... (ντροπιασμένο χαμήλωμα ματιών)

- Μάλιστα...ξέρετε πως αν ο Μάρσαλ σας δαγκώσει, θα με βάλει φυλακή η αστυνομία; 

-!!! Μα αλήθεια; 

-Ναι! Βρίσκετε δίκαιο να μπω εγώ φυλακή διότι εσείς σκαρφαλώνετε στο μπαλκόνι μου;

- Όοοοχι....

- Οκ,για να είμαστε φίλοι. Ελάτε μέσα, έχω μπισκότα να σας κεράσω. Θα μου υποσχεθείτε πως δεν θα ξανάρθετε στο μπαλκόνι, κι εγώ θα έρθω σε λίγο με τον Μάρσαλ έξω να παίξετε. Εντάξει;  Υπόσχεση λεβέντικη όμως, όχι ψεύτικη. Σύμφωνοι; 

-Σύμφωνοι! 

Έκανα και χειραψία με τον  "αρχηγό" τους. Σφράγισμα συμφωνίας μαζί με τα μπισκότα.

Έτσι κι έγινε.

Εδώ και μερικές μέρες,βρήκα την ησυχία μου. Την Κυριακή, ήρθαν και μου χτύπησαν το κουδούνι μάλιστα για να βγω να παίξουμε ποδόσφαιρο. Πόσες μαμάδες ξέρουν να κλωστάνε σωστά την μπάλα; χαχα! :))))

πριν μερικές μέρες στον ειδικό χώρο για σκύλους στο πάρκο πρώην αεροδρόμιο

Δεν ξέρω αν νομικά ή ηθικά ήταν σωστά αυτά που τους είπα αλλά δεν ήξερα τί άλλο να κάνω,εκτός από το να θυμώσω και να ρεζιλευτώ στις μαμάδες τους, που συνεχίζουνε να κάθονται αναίσθητες στα παγκάκια και να μασουλάνε πασατέμπο. Για το πασατέμπο, έχουν πρόβλημα με τις Παγοχωρίτισσες. Άλλη ιστορία αυτή όμως...

Οκτωβρούες στο Καστελόριζο

Γλυκύτατο τραγούδι του Θαλασσινού, όμορφος μήνας ο Οκτώβρης.
Σε μας άρχισε με καλοκαιριά. Ελπίζω να μην χιονίσει μέχρι το τέλος του.

Αν έχετε περίσσευμα ψυχής,στείλτε ένα γράμμα ή πακετάκι στο Καστελόριζο. Το ομορφότερο ελληνικό νησί,που ο Τουρκοκαρχαρίας θέλει να το κάνει χλαπ-διαφημίζεται ήδη ως τουριστικός προορισμός της Τουρκίας!- κι απ΄ότι φαίνεται απ'τα  λεγόμενα των κατοίκων, ναι, η Αθήνα το ΄χει ξεγράψει.Πριν μερικούς μήνες, έγινε ξανά έκκληση για αποστολή βιβλίων και γραφικής ύλης,μέσω της ιστοσελίδας 24 Γράμματα.

Συγκινητική έκκληση απηύθυνε η δασκάλα του δημοτικού σχολείου του Καστελόριζου, ζητώντας την αποστολή βιβλίων, καρτών και άλλων γραφικών ειδών μέσω ταχυδρομείου. 

Όπως επισήμανε η κ. Γεωργιάδου μέσω μηνύματός της σε ραδιοφωνικό σταθμό, δεν ζητάει αυτά τα είδη επειδή υπάρχει έλλειψη, αλλά για να αναγκαστούν τα πλοία να τα μεταφέρουν στο ακριτικό νησί, δείχνοντας πως δεν είναι ξεχασμένο από την ελληνική κοινωνία και ότι «δεν επιτρέπεται σε κανέναν Τούρκο στρατοκράτη να το επιβουλεύεται».Για όσους επιθυμούν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της δασκάλας, η ταχυδρομική διεύθυνση είναι: Δημοτικό Σχολείο Μεγίστης, ΤΚ 851 11, Καστελόριζο, Δωδεκάνησα, Ελλάδα.¨