Εσπάσαν τα νερά

http://62.103.128.215/images/fun/43601-253-1%281%29.jpg

Είχα ξεκινήσει ένα ποστ για το παιχνίδι Γερμανία-Κίνα, που μετατράπηκε σε Γερμανία-Φύρομ και Χίλιες Νύστες αλλά ήρθα σπίτι κι ανακάλυψα πως δεν έχουμε νερό. Σε κυνική διάθεση η Φύση, άρχισε μόλις τώρα να βρέχει. Χμ...
  Ο Λάβης πανικόβλητος, οι γειτόνες επίσης. Η πολυκατοικία σε έκακτη συνεδρίαση για το υδραυλικό μυστήριο που μας έκοψε το νερό...(Καμιά σωλήνα εκοιτάξετε αν έσπασε;)
Μόνο η Μωβ βρίσκεται σε νιρβάνα,μετά από τόσα χρόνια λειψυδρίας στη Μεγαλόνησο. Όμως εδώ δεν έχουμε καν εφεδρικά παγούρια με νερό. Πήγα να νευριάσω λίγο με τον Λάβη που μόλις τον πληροφόρησα για την ανυδρία στο διαμέρισμα,το 1ο που σκέφτηκε να απαντήσει ήταν: "Για αυτό πρέπει να πλένεις τα πιάτα αμέσως μετά το μαγείρεμα!" ενώ το ενδεχόμενο πως τα άπλυτα σκεύη/πιάτα είναι το τελευταίο από τα προβλήματα μας δεν το αντιλαμβάνεται...ακόμη...
 Αγόρασα τέσσερις πεντάλιτρες μπουκάλες νερού και βλέπουμε. Κι άσε τους άλλους να πνίγονται στην τελευταία σταγόνα νερού που έπεσε από την βρύση τους. Χμ...πάω να δω τί γίνεται στο υπόγειο με τα υδραυλικά. Αναλαμπή! Αναλαμπή! :Ρ
Νερό κυλάει έξω από το υπόγειο και τρέχει στα γκαράζ. Χμ...Σπασμένη σωλήνα; Σπασμένο σύστημα πίεσης;
Έστειλα σχετικό ίμεϊλ στην Εταιρεία Σπιτονοικοκυρά μας, κι ευτυχώς απάντησαν αμέσως. Το συνεργείο θα βρίσκεται σε λίγο εδώ. Ο Λάβης ακόμη να επιστρέψει από την Μάζωξη των Ενοίκων.  Πάω να τους πω ότι πρόβλημα ίσως λυθεί...

...
Πλησιάζουν Μεσάνυκτα. Πήγα στη Μάζωξη για να τους πληροφορήσω πως Έρχεται Συνεργείο. Θύμωσαν διότι μάλλον ήθελαν να ξεσκάσουν από τις έγνοιες τους με την Γκρίνια για το Νερό. Και σαν σε Χορωδία, πέταξαν ένα "Ααααααααααααααααααααααααγκρρρρρ".  Λάβης βέρι πράουντ οφ Μωβ. Τουρκάλα γειτόνισσα με φίλησε σταυρωτά γιατί τους έσωσα το Ραμαζάνικο τραπέζι. Πέρασε από το διαμέρισμα και μας έφερε Αρνί, Μαντί και  ΚΟΥΠΕΣ! Μόνο που δεν έκλαψα από τη συγκίνηση. Κούπες σπιτικές, ούτε 1 λίρα ούτε 2 πάουντς (άσχετο κι όμως αλησμόνητο).
Το νερό ήρθε λίγο μετά τις δέκα τη νύχτα. Βγήκα έξω και κέρασα καφέ και σάντουιτς τους τεχνικούς. Ναι, πληρώνονται για τέτοιες έκτακτες εργασίες μα θα μπορούσαν κάλλιστα να μείνουν στο σπιτάκι τους και να μην δέρνονται στο κρύο με τα νερά. Τεχνικοί πολύ χάππι για τα σάντουιτς. Και για τον Νες.
Μωβ απόψε δεν μαγείρεψε (χάρη στην γειτόνισσα και τα καλούδια της) αλλά  καπούτ.

Καληνυχτούδια-απολαύστε το τελευταίο Αυγουστιάτικο Φεγγάρι!

Τυχαία συνάντηση με Ελληνοπαγοχωρίτισσα

Πολλή ζέστη σήμερα. 27°C και πολλή πολλή υγρασία. Θάνατος για την αναπνοή, ειδικά όταν είσαι μπουκωμένη από το κρυολόγημα που σου πάσαρε ο Λάβης.... Και στην Παγόχωρα, δεν υπάρχει κλιματισμός...ούτε καν ανεμιστήρες.
Έφυγα το απόγευμα για το σπίτι τρέχοντας, τρέχοντας σαν σε μαραθώνιο. Με μικρές,κοφτές εισπνοές και εκπνοές ενάντια στη μπόχα του μετρό.Φτάνοντας, έπεσα σχεδόν με τα ρούχα στη μπανιέρα για ντους. Τί τέλειο που είναι το νερό.
Όμως ο Μάρσαλ καθόταν έξω από τη μπανιέρα,κρατώντας το λουρί στο στόμα.
-Περίπατο;
-γααααααααααααβ γαααααααααβ γουβ! (=εσύ τί νομίζεις;τόση ώρα περιμένω!)
-Οκ... κούχουκούχουκουυυυυυυυυυυυυυχουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυύ

(στον βήχα εξαφανίστηκε-μαζί με το λουρί βεβαίως βεβαίως. τον περίπατο δεν τον ρισκάρει για τίποτα και για κανένα!)

Έτσι πήγαμε στο πρώην αεροδρόμιο που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μας, και τώρα έχει μετατραπεί (προσωρινά νομίζω) σε πάρκο. Σήμερα, δεν είχε τόσο πολύ κόσμο να αθλείται. Ήλιος δυνατός, και κανένα δέντρο να σε προστατέψει στην σκιά του. Οι Παγοχωρίτες βέβαια, στρωμένοι στα χορτάρια, πολλές γυναίκες με μπικίνι, όλοι χρυσομαυρισμένοι.Θαυμάζω το χρώμα τους αλλά σιχαίνομαι την ηλιοθεραπεία, πόσο μάλλον να μην υπάρχει καν θάλασσα ή έστω πισίνα (ποτέ ξανά λίμνη!) δίπλα για να σε δροσίσει.
Δύο ώρες μετά, επιστροφή στο σπίτι.
Στο δρόμο, με ακούει μια κυρία που δίνω διαταγή στον Μάρσαλ να καθίσει.
-Ελληνίδα είσαι γλυκειά μου;
-Ναι!
-Τίνος είσαι;
-Συγγνώμη;
-Τίνος είσαι λέω. Οι γονείς σου ποιοί είναι; Δεν σ΄έχω ξαναδεί αλλά τους γονείς σου σίγουρα θα τους γνωρίζω. Σε ποιό σχολείο πας;
-Εμ...ξέρετε...είμαι μεγάλη! (αυτό τώρα δεν είναι απάντηση 6χρονου;Αυτό βγήκε,τί να μαζέψεις;)
-Μεγάλη;Άντε καλέ!
-Ναι. 29 χρονών.
-Πόσο; !!! ;;;
Με κοιτάει πάνω κάτω. Κάτι η απουσία μακιγιάζ, κάτι η ροζ φανέλα με την hello kitty, κάτι το κοντοπαντέλονο και τα αθλητικά...κάτι οι βούκκες (μάγουλα),που εξεχάσαν να φύουν μετά που ετέλειωσε η νηπιακή ηλικία... ένιωσα την φανέλα στην πλάτη να έχει κολλήσει πάνω μου από τον ιδρώτα. Εμ βέβαια, ποιά κοπέλα πάνω των 25 κυκλοφορά έτσι ιδρωμένη;Καμιά!Στην ηλικία μου,έπρεπε ν΄άλλαζα μπλούζα στο πάρκο,μετά από ηλιοθεραπεία βεβαίως βεβαίως και όχι μετά από τρέξιμο με τον σκύλο! ΔΕΝ πτοούμαι όμως! (χα!)

-Και είμαι από Κύπρο, δεν είμαι από δω.
-ΑΑΑΑ, έχουμε φίλους στην Κύπρο! Παντρέψαμε.....

Περάσαμε 4 δεκαετίες γάμους και παντρειές όλων των Κύπριων και Κρητικών φίλων τους, ακόμη και για ένα Πόντιο που παντρεύτηκε στη Λευκωσία πριν 35 χρόνια. Απογοητεύτηκε που δεν γνώριζα κανένα, χάρηκε που γνώρισε ακόμη μια Ελληνίδα της γειτονιάς, έμαθα κι εγώ πως στην περιοχή μας είχε παλιά πάρα πάρα πάρα πάρα πολλούς Έλληνες μα κατέβηκαν για την σύνταξη στην Ελλάδα και στην Κύπρο και στην Κρήτη (χωριστά τα έλεγε, σαν τους Παγοχωρίτες, τόσα χρόνια η καημένη εδώ μέσα!)...
Ο Μάρσαλ βρήκε ευκαιρία να ξαπλώσει στον δρόμο για κανένα μισάωρο. Κι εγώ κέρδισα πρόσκληση για καφέ, την εβδομάδα που μας έρχεται. Ντράπηκα ν΄αρνηθώ. Τόσα χρόνια προσοχή,αποφεύγω τέτοιες προσκλήσεις και συναθροίσεις. Πώς την έπαθα σήμερα...η φανέλα με την hello kitty φταίει!

Κρυολογώντας με τον Μάρσαλ

Ο Μάρσαλ σε νιρβάνα

Την περασμένη βδομάδα κρυολόγησε ο Λάβης. Γκρίνια,μουρμούρα,μπεμποκατάσταση! Τον λυπήθηκα διότι δεν μπορούσε να μείνει σπίτι, αφού ο δίδυμος συνάδελφος του έλειπε σε διακοπές. Αγόρασα φάρμακα, καραμέλες για το λαιμό, εφτιαξα τσάγια και σούπες,τον κέρασα σφηνάκια ζιβανίας κανελωμένης.
Έπρεπε ν΄αγόραζα και κάποιο φάρμακο που να προστατέψει εμένα. Ή έστω να πιω ένα τσαγάκι. Αντί για αυτού, το Σάββατο το βράδυ, βγήκα χωρίς ζακέτα με αποτέλεσμα την Κυριακή να νιώθω τον λαιμό μου Σαχάρα.
Δευτέρα πρωί, ζαλάδα. Τηλέφωνο απαραίτητο, 2 μέρες οφφ αποκλείονταν. Μέση λύση, δουλειά από το σπίτι. Πήρα αγκαλιά το λαπτοπ και γλουρπ για το κρεββάτι. Ο Μάρσαλ ενθουσιάστηκε με τα χαρτομάντηλα.  Κατάφερα να τον διώξω από το υπνοδωμάτιο και να .... κοιμηθώ! Στο μεταξύ είχε κάνει εμφάνιση πρώτο κούτελο γλύστρα και ο πυρετός. Ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ

Θυμάμαι να ξυπνάω από ένα θόρυβο σαν όταν κλείνεις τη μουσική, στις "Μουσικές Καρέκλες".  Σκέφτηκα πως θα είναι απ΄έξω. Ουφφ...ο θόρυβος αλλάζει μα συνεχίζει ακάθεκτος. Τα ντεσιμπέλ πληθαίνουν αλλά ίσως να είναι κι από τον πονοκέφαλο. Γυρίζω πλευρό, αγκαλιά με το κλειστό πλέον,λαπτοπ.
 Πουρουπααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααφ!
Πετάγομαι.
Τρέχω στο καθιστικό.
Πάνω στο τραπέζι που τρώμε, κόβει βόλτες ο Μάρσαλ!  Πέφτει το σαγόνι μου στο πάτωμα, μαζί με το νερό από τη γλαστρούλα με τη λεβάντα. Η δεύτερη λεβάντα,ευτυχώς άθικτη. Δεν συνειδητοποιώ την εικόνα, το σαγόνι αρνείται να κλείσει. Άφωνη, από τις λίγες φορές.
Παρατηρώ στιγμιαία πως έχει μετακινήσει τις καρέκλες όλες, για να βρει τρόπο να σκαρφαλώσει. Τρώει ακόμη το χώμα της πρώτης λεβάντας και δεν μ΄έχει πάρει είδηση.
Αρχίζει ο βήχας.
Ο Μάρσαλ γυρίζει προς το μέρος μου, και με απόλυτη φυσικότητα, κάθεται-ακόμη πάνω στο τραπέζι. Μέχρι που συναντά το βλέμμα μου. -Εκατάφερα το βλέμμα θυμωμένου τσιουάουα!!! χουρέεεεεεεεεεεεεϊ!!!- Πηδά στην καρέκλα, ακολούθως στο πάτωμα, κι εξαφανίζεται προς το δεύτερο υπνοδωμάτιο, αστραπιαία. Επειδή γνωρίζει πως έκανε ζημιά.

Δεν συμαζεύω, δεν καθαρίζω. Σηκώνω μονάχα την τρομαγμένη λεβάντα και την στήνω δίπλα στην αδερφούλα της.

Λίγες ώρες αργότερα, βλέποντας τις πατημασιές στο γυαλί του τραπεζιού, συνειδητοποιώ πως ναι,δεν ήταν όνειρο. Τις αφήνω να τις θαυμάσει και ο Λάβης.

Πώς ένα κουτάβι, που ακόμη δεν έκλεισε τους 4 μήνες, αποφάσισε μια τέτοια πελλάρα, ο θεός των σκύλων μόνο ξέρει.
Και ο Μάρσαλ!

Σήμερα φοβάται τον θόρυβο του βήχα...μουαχαχαχαχακουουουχουκουχουκουχου!

μίξουαλ

Γοργανάγνωστα βιβλία ποπ λογοτεχνίας για απογεύματα στο πάρκο ή στον σαββατοκυριάτικο καφέ με τον Λάβη. Ο Μάρσαλ μασουλάει το παιχνίδι, που (ευτυχώς) θυμηθήκαμε να φέρουμε μαζί μας ή τρέχει στο χορτάρι και παίζει με την Λούνα, την συνομήλικη φίλη του.
Δεν μιλάμε, διαβάζουμε. Μετά τις ειδήσεις και τις εφημερίδες, χρειάζομαι κάτι σε Σοφία Κίνσελα και τις ηρωϊδες της να βρίσκονται σε σουρεαλιστικές εναλλακτικές πραγματικότητες αλλά τις σκέψεις τους να διατηρούνται στη Γη. Λατρεύω την ελαφρότητα και τις αληθοφανείς σκέψεις των ηρωίδων της. Ξεφεύγω και από τις έγνοιες της δουλειάς, και την ενηληκίωση και τα ανεκδιήγητα της Νήσου. Ειδικά τα τελευταία. Ο ουρανός πέφτει στα κεφάλια μας και οι Μεγαλονησιώτες δεν θέλουν να το καταλάβουν. "Ριμέμπερ μι;" θα ξυπνήσετε μια μέρα και θα αναρωτιέστε γιατί ζείτε στην υποσαχάρεια Αφρική και όχι στη Λευκωσία ενώ η επιβεβαίωση "Μα, στη Λευκωσία είμαστε!" θα σας τρομάζει. Για αφύπνιση, δεν τρέφω άλλες ελπίδες.

-Στοπ! -

Χθεσινή θλιβερή είδηση από την Ελλάδα, ο θάνατος του Νίκου Θέμελη σε ηλικία 64 χρονων. Νομικός, πολιτικός και συγγραφέας.Πολυδιαβασμένος Έλληνας, που μας δώρισε θαυμάσια μυθιστορήματα,της σύγχρονης ελληνικής γραφής, με άρωμα μικρασιατών συγγραφέων, με ιστοριογραφία εφευρέτη χρονομηχανής.
Αγαπώ, διαβάζω και ξαναδιαβάζω την Ανατροπή.
Νίκος Θέμελης, ένα όνομα που κάποτε θ΄ανήκει στους Κλασσικούς Έλληνες Λογοτέχνες.
Καλό του ταξίδι...

Τέλος στα γοργανάγνωστα βιβλία και πάλι.
Καιρός για μελέτη. Μπαίνει κι ο Σεπτέμβρης.Μήνας ισότιμος του Γενάρη,φρέσκος κι εναλλακτικός. Πλάνα μπαίνουν σε τροχιά, πλάνες στέλλονται στον κάδο με καλοκαιρινά περιοδικά και θερμίδες παγωτού. Νέα Σεζόν, καινούρια Εποχή. Κι ας φαίνεται σκοτεινή.

Αλλά πριν τη μελέτη,
ας παίξουμε τρίβιαλ. Ξέρετε πόσα διαμάντια γεννιούνται και πεθαίνουν στο φως των κεριών;
Αναίμακτα διαμάντια, που δεν κοστίζουν ούτε τις ζωές συνανθρώπων μας αλλά ούτε κι εκτελούν την τσέπη μας.
Στο φως του κεριού, στον πλούτο του φωτός, κρύβεται ευμάρεια ψυχής.
Αναζητείστε την.

Θεογεννήτωρ Μαρία

Δεκαπενταύγουστος. Σήμερα.
Στην Λουκανικούπολη δεν είναι καν αργία.
Στην Κύπρο, στο χωριό ακόμη λιγότερες οι αγκαλιές,
μικρότερο το τραπέζι στο πατρικό του παππού. 
- πόσα πλάσματα να είδε εκείνο το σπίτι; -

Πεθυμώ το νησί, 
τις ραγάδες στο σώμα της ροδιάς που τέτοιο καιρό είναι φορτωμένη παιδάκια.

Πεθυμώ αναμνήσεις που για κάποιο λόγο προτιμούν την σιωπή τους.

Λειτουργία σε ξένη εκκλησία, σε ώρες γραφείου.

Μάριος Τόκας,

πολυαγαπημένος.
                           Στην αγκαλιά της γλυκύτερης Μάνας,
αθάνατος (χωρίς τελεία αφού δεν ταιριάζει στην αθανασία)
 

Περιγειτονία

Στη γειτονιά στήθηκαν αφίσες με υποψηφίους.
Τις προσπερνώ με δυσκολία.
Δεν ψηφίζω μεν αλλά  η ανθρώπινη περιέργεια δεν σταματά το γαργάλισμα.

Η μια αφίσα όλη στα τούρκικα-πλυν της ονομασίας του κόμματος. Τούρκος υποψήφιος. ή μάλλον Τουρκοπαγοχωρίτης. "Δεν γίνεται, στην άλλη μεριά θα έχει την ίδια αφίσα στα παγοχωρίτικα..." Μπα, τσου. Στα τούρκικα πάλι. Χαλιέμαι. Δεν μ΄αρέσει να βλέπω υποψήφιο πολιτικό στην χώρα Α να αναρτεί τις υποσχέσεις του ή έστω το μόττο του στην γλώσσα της χώρας Β- καταγωγής του. Προκλητικό,πολύ προκλητικό για την ηρεμία μου.  Αν το έβλεπα σε Έλληνα υποψήφιο τα ίδια θα ένιωθα. Και σε Σουηδό και σε Καμερουνέζο και σε Αυστραλό.  Ύπουλη κίνηση με σκοπό ν΄απορροφήσει όσους περισσότερους ψήφους από τους ομοεθνείς του.

Ώρες αργότερα, στην επιστροφή προσέχω μια αφίσα του ίδιου υποψηφίου, ο οποίος τώρα θέλει να κτίσει γέφυρες πολιτισμών προφανώς, για αυτό και στην δεύτερη μεγάλη αφίσα αναγράφεται σε διάφορες γλώσσες η φράση "γεφύραω ποιείν". Ε,αυτό αναγράφετο στα ελληνικά, τί να κάνουμε; Η νεοελληνική προφανώς δεν υπάρχει σε κανένα λεξικό της Παγόχωρας. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσα λάθη έγιναν στις υπόλοιπες μεταφράσεις, στα ελληνικά πάντως 2 λέξεις κι αυτές έγιναν γκόμπο γλόμπος.
Ο υποψήφιος είναι τελικά μισός Τούρκος μισός Παγοχωρίτης,δεν με ενδιαφέρει αν είναι καλός ή όχι, η διαφήμιση του δεν πείθει.

Παρακάτω διαφημίσεις των Πειρατών. Χμ... Ανώνυμες φάτσες, ανώνυμη ελευθερία. Πειρασμός αλλά πού θα είναι τα όρια;Και ποιός θα τα ορίζει; Ποιός δίνει για να πάρει εμπιστοσύνη;

Η διαφημιστική αφίσα μιας ξανθιάς Παγοχωρίτισσας υποψήφιας τρίτου κόμματος, σε προοπτικό, με μια ομάδα στο φόντο, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και ένστολος,είναι απειλητική. Η πιο μελαχροινή της παρέας είναι ανοιχτόχρωμη μεσογειακή και δεν έχει ακόμη μπει στην εφηβεία. Σταράτα μηνύματα, ξανθά και γαλανά.

Μάλιστα.
Σε μια περιοχή πλημμυρισμένη από μετανάστες, οι άγγελοι νιώθουν απειλημένοι,προφανώς.
Την περασμένη βδομάδα, τρέχοντας, πήγα 3 ζευγάρια παπούτσια στον τσαγκάρη της Λεωφόρου. Αιωνόβιος ο τσαγκάρης. Η γυναίκα του με χαιρέτησε,χαμογελαστή, το ίδιο κι αυτός. Όταν όμως κατάλαβαν,λόγω ακσάντ,πως δεν είμαι Παγοχωρίτισσα, η γυναίκα εξαφανίστηκε στο βάθος του εργαστηρίου και ο παππούς μου είπε πως δεν έχει χρόνο για να διορθώσει τα παπούτσια μας. Και τα πέταξε στον πάγκο ώστε να τα μαζέψω. Ευχήθηκα ενδώμυχα για το καλό του ο Άγιος Πέτρος να μην είναι μαύρος, ευχήθηκα καλό υπόλοιπο της ημέρας (και των ημερών του,οκ πληγώθηκα άσχημα!) κι έφυγα. Ενώ έβγαινα,μπήκε μια ξανθιά Παγοχωρίτισσα. Εννοείται πως στάθηκα 1 δευτερόλεπτο παραπάνω στην πόρτα μέχρι να ακούσω τον παππού να της λέει πως τα παπούτσια της θα είναι έτοιμα την επόμενη βδομάδα.  Αν ήμουν μάγκας θα έφτυνα το πάτωμα και μετά θα έφευγα. Αηδία το φτύμα όμως.
Ένα νοητό χέρι έκανε τον σταυρό μου.