Κοστολογώντας ζωές

Παρασκευή με Δευτέρα,
η μια κακή είδηση μετά την άλλη.
Παρασκευή πρωί στο δρόμο για το μετρό,βλέποντας ένα βρώμικο από φτυσίματα και γραπτές βρισιές πόστερ για "το μέλλον της Παγόχωρας με καθαρά παγοχωρίτικο αίμα" ένιωσα αποστροφή για τον ντόπιο εθνικισμό χωρίς όρια, κι έλλειψη εμπιστοσύνης στην οποιαδήποτε κυβέρνηση. Σ'ένα τόπο που παρά το ποσοστό Αφροπαγοχωριτών, Παγοχωριτών μη καθολικούς ή προτεστάντες και Ασιατοπαγοχωριτών, δεν τους υποδέχεται ως υπαλλήλους στη δημόσια υπηρεσία. Και μετά έρχονται και οι αρρωστημένοι να μας κάνουν μαθήματα ιστορίας για καθαρή παγοχωρίαση,απέχοντας από όσα θαυμαστά εναρμονισμένης πολυπολιτισμικότητας συναντάς στη Μ.Βρεττανία.
Παρασκευή απόγευμα ακόμη πιστεύαμε πως για το μακελιό στη Νορβηγία, ευθύνετο κάποια μουσουλμανική τρομοκρατική οργάνωση. Ακόμη και όσοι θεωρούμε πιο τρομοκρατική την δημιουργία σκοτεινών νόμων για τη δική μας ασφάλεια. Πες το επιπολαιότητα,πες το προκατάληψη σαν αποτέλεσμα 10χρονης πλύσης εγκεφάλου,πες το φόβο.Τρόμο έσπειρε τελικά ένας φανατισμένος ξανθός "άγγελος",που αποφάσισε να ξεκολλήσει από τη φλυαρία και να περάσει στις πράξεις κάθαρσης. Κατάφερε όχι μόνο να σκοτώσει τόσους συνανθρώπους μας αλλά και να συντρίψει την θετική προκατάληψη που είχαμε ανά το παγκόσμιο,για την τελειότητα και την γαλήνη της Σκανδιναβίας. Άγγελος καταστροφής. Είναι σίγουρο πως έδρασε χωρίς καμία βοήθεια;
Παγώνεις στη σκέψη των γονιών που αντί ν΄αγκαλιάσουν το παιδί τους,έπρεπε ν΄αναγνωρίσουν το πτώμα του. "Κανένα παιδί δεν ανήκει στο χώμα!" τόνιζα στον Λάβη, που με ρώτησε ό,τι πιο απλό αντί για απάντηση...
- Όσο τραγικό κι αν είναι αυτό που συνέβη...Γιατί δεν κλαίμε καθημερινά για τα παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα; Επειδή είναι κάτι το συνηθισμένο; Αξίζουν δηλαδή περισσότερο οι ζωές των Σκανδιναβών από των Αφρικανών;
Δεν ήθελα ν΄απαντήσω κι ας φώναζε η συνείδηση. Ακόμη φωνάζει για την αναισθησία μας δηλαδή.

Μετά το Σάββατο και την είδηση του θανάτου της Amy Winehouse, τόσο νέα...τί κρίμα τί κρίμα τί κρίμα! Θλιβερο αλλά όχι σοκαριστικό. Για την ακρίβεια ήταν αναμενόμενο,ειδικά με τις τελευταίες φωτογραφίες όπου το ζουμερό κορίτσι είχε αντικατασταθεί από μια σκιά,ένα ερείπιο. Ο Λάβης επανέλαβε την ερώτηση του με διαφορετικό παράδειγμα: "Γιατί δεν λέμε τί κρίμα για τα παιδιά που μεγαλώνουν στα ορφανοτροφεία ενώ έχουν συγγενείς;Γιατί δεν κλαίμε που οι κρατικές χρηματοδοτήσεις για την Παιδεία,την Κοινωνική Αλληλεγγύη και την Υγεία μειώνονται για χάρη των λίγων;"

Κοστολογούμε τη ζωή; Τις ευκαιρίες που δίνει η Μοίρα; Το ταλέντο; Την (πιθανή) μελλοντική δημιουργία που ακυρώθηκε με τον σωματικό θάνατο; Ποιά η διαφορά μεταξύ αυτοκαταστροφής από ανάγκη αγάπης και καταστροφής από ανίατο μίσος;

Σε αντίθεση ο δικός μας Μιχάλης Κακογιάννης,που έφυγε από τη ζωή χθες στα 90 του χρόνια. Μεγάλος Έλληνας Σκηνοθέτης από τη Λεμεσό, που δοξάστηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, και ο Πολιτισμός πενθεί. Διότι πέραν των ταινιών του,πέραν του "Ζορμπά" και της "Στέλλας",εκτός από τις Τραγωδίες ο Κακογιάννης μας δώρισε στίχους σε τραγούδια, μεταφράσεις θεατρικών έργων και σεναρίων, την ονειρική φωταγωγημένη Ακρόπολη και τέλος το Ίδρυμα που έφερε τ΄όνομα του, με σκοπό τη μελέτη, υποστήριξη και διάδοση των τεχνών του θεάτρου και του κινηματογράφου, καθώς και την καταγραφή και διαφύλαξη των δημιουργημάτων των τεχνών αυτών, ενώ ακολούθησε και το Πολιτιστικό Κέντρο του Ιδρύματος.

Πλήρης ημερών σε αντίθεση με την Amy; Δεν ξέρω. 

Τί θα πει πλήρης ημερών;

Υπάρχει τιμολόγιο στον χρόνο;

Οι δημιουργοί σβήνουν ούτως ή άλλως πριν ολοκληρώσουν το έργο τους, ανεξάρτητα από την βιολογική τους ηλικία.Αν μπορούσαμε να τους ρωτήσουμε αυτό θα μας έλεγαν όπως άλλωστε οι περισσότεροι άνθρωποι που φεύγουν. Ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός διότι η Έμπνευση και η Ολοκλήρωση χρειάζονται περισσότερο από μία ζωή, ειδικά αν οι Θρύλοι φωτίζουν μόνο την ανθρώπινη διάσταση...

Ανάμεσα στα παιδιά που ρίχνουμε στον Καιάδα της Πείνας, μπορεί να βρίσκονται επόμενοι χαρισματικοί Ηγέτες, Θεραπευτές και Ιατροί,Γεωργοί, Εφευρέτες,Επιστήμονες,Δημιουργοί...όπως ακριβώς και στους νέους που σκοτώθηκαν στην Νορβηγία.
Αλλά ακόμη και να μην υπάρχει το ξεχωριστό μέλλον, με τί καρδιά προσπερνάμε οποιονδήποτε υπάρχει στο περιθώριο; Γιατί τόση αδιαφορία;

Τα παπούτσια που μισούμε

http://img.protothema.gr/

Όχι αυτά που πάλιωσαν. Ούτε αυτά που πέρασε η μόδα τους.
Αυτά που μας υποσχέθηκαν περπάτημα άνεσης,με τις πατούσες σε πούπουλα, τα δάκτυλα σε λουλουδένια μύτη,κι αντί για αυτό κερδίσαμε φουσκάλες όλων των ειδών και των χρωμάτων  (ω,ναι!), πατούσες αναστενάρηδων, και φτέρνες με κόκκινα γκράφφιτι.
Αυτά τα παπούτσια, που από κουκλίστικα μετατράπηκαν σε ποδοσκοτώστρες,φτιαγμένες από Σχεδιαστές με το φετίχ "φιτμπάϊτ".Αυτά εννοώ.

1 ζευγάρι πανέμορφα λευκά σάνδαλα  "καθημερινά για άνετο περπάτημα",που δεν τα πέταξα ποτέ γιατί είναι κρίμα. Στα 5 χρόνια που τα κουβαλώ από διαμέρισμα σε διαμέρισμα κι από την Παγόχωρα στην Νήσο, ζήτημα αν τα φόρεσα 5 φορές.Μετά τις 2 πρώτες βδομάδες δηλαδή που τα φορούσα μέρα παρά μέρα.Την τελευταία φορά,πριν 2 μήνες, αναγκάστηκα να επιστρέψω στο σπίτι, να φορέσω σαγιονάρες και να επιστρέψω στο κέντρο.
2 άλλα ζευγάρια, 15ποντα παπούτσια για κλάμπιγκ, που μάλλον η θητεία τους τελείωσε πριν καν αρχίσει- ΑΟΥ ΑΟΥ ΑΟΥ παρά τις σιλικόνες Σολ- τα κράτησα κι αυτά.

Να τα πετάξεις, κρίμα. Να τα δωρίσεις στον Κάδο του Ερυθρού Σταυρού δεν είναι φιλανθρωπία αλλά σαδισμός.

Προτείνω να τα  χαρίζετε στα σκυλάκια. Αν δεν έχετε,στα σκυλάκια γνωστών, φίλων, συγγενών, γειτόνων και συγχωριανών. :)
Αγαπάνε που αγαπάνε τα παπούτσια. Κυνηγάνε που κυνηγάνε τις παντόφλες μας. Μασουλάνε που μασουλάνε τις πιο αγαπημένες μας γόβες. Γιατί να μην τους δίνουμε αυτά που ήδη μισούμε;
Ξέρετε τί χαρά παίρνω όταν ο Μάρσαλ καταστρέφει την σόλα που έκαιγε τις πατούσες μου;  Κάθε δαγκωματιά απάντηση για κάθε πληγή και κάθε φουσκάλα που μου δημιούργησαν!
Μασουλάει εδώ και 3 βδομάδες τα λευκά σάνδαλα κι ακόμη δεν τα έχει αποτελειώσει.
Σειρά θα έχουν τα 15ποντα. Έχω ήδη αφαιρέσει τα τακούνια, για να μην πάθει και τίποτα το μωρουλίνι μας!

Για αυτό σας λέω. Κι αν δείτε κανένα αδέσποτο, μην το αποπάρετε. Με λίγο νερό και φαγητό, χαρίστε του και κάποιο από τα μισητά σας παπούτσια! :))))))

http://www.stylewatch.gr

έντονη θλίψη

Παλιά,
η 20η Ιουλίου ήταν σαν Μεγάλη Πέμπτη.
Έτσι την ένιωθα,
νήστευα κιόλας ως Φόρο Τιμής στους Πεσόντες, στους Αγνοούμενους, στους Πρόσφυγες.
Ήταν το ελάχιστο που εμπορούσα να κάμω για τη Μέρα Πένθους, μιας Καταστροφής που δεν έζησα.
Στις 17 του μήνα, εν άφηνα τις γιαγιοθείες που τα μάθκια μου,
ήλπιζαν πως εννα γυρίσουν οι γιούδες τους,της μιας ο μιτσής της άλλης ο πρωτότοκος,
τζαι επειδή είχαν τους τάξει στην Αγία Μαρίνα, επεριμέναν τους ειδικά τούτην την ημέρα,
να γυρίσουν από θαύμα, να γυρίσουν ζωντανοί ή νεκροί.
Οι γιαγιάδες και οι παππούδες μακαρίστηκαν,οι θείοι ακόμη δεν επέστρεψαν.


Τα τελευταία χρόνια,
όταν τυγχαίνει να είμαι στο Νησί στις Μαύρες Επετείους, -όχι φέτος- εβασανίζετουν η συνείδηση μου,που έβλεπα τον κόσμο να βγαίνει σα να ήταν ακόμη μια συνηθισμένη βραδιά. Σύγκρινα με τις παλιότερες χρονιές,που ήταν ντροπή να βγεις μια τέτοια μέρα,ακριβώς σαν στην Κορύφωση της Μεγαλοβδομάδας. (που κι αυτής το νόημα το χάσαμε)
Και αν πιστεύω στην Επανένωση του Νησιού, όταν βλέπω τους Τούρκους να γιορτάζουν την Καταστροφή μας, δεν την θέλω την Επανένωση κι ας εγκυμονεί περισσότερη πολιτική ανασφάλεια η Διχοτόμηση. Στιγμιαία η ίδια σκέψη και κάθε νύχτα που βλέπω τον Πενταδάκτυλο Χριστουγεννιάτικο Δέντρο.

Φέτος,
μετά την Φονική Έκρηξη και με τις Κινήσεις της Κυβέρνησης,που μοιάζουν να μιμούνται αυτές του Ψευδοκράτους για χάρη της "ασφάλειας του Προέδρου", με τους εχθρούς να εορτάζουν την 20η Ιουλίου πνίγοντας το ελάχιστο τουρκοκυπριακό στοιχείο, τις δηλώσεις του Τούρκου και την δική μας Ηγεσία που φέρνει σε γελοτοποιό του, επέστρεψε η Μεγάλη Πέμπτη.
Και στον Σταυρό βρίσκεται για ακόμη μια φορά η ολότητά μας.

Συλλυπητήρια μας. Όλων όσων τα ζείτε εκεί, και όλων όσων βρισκόμαστε στο εξωτερικό με την καρκιά να κάφκεται στην Κύπρο.

Λουκανικούπολης μαζώξεις

Στη Λουκανικούπολη,

Σάββατο βράδυ,

γεννήθηκε μια μικρή ομάδα πολιτισμού.

Ή μάλλον γεννιέται ακόμη...χμ...ναι! Ακόμη γεννιέται! :)))))))))))

Μια χούφτα άνθρωποι από διάφορα μέρη του πλανήτη,

(ενδια)φέροντες κάθε μορφή τέχνης.

Μετά από μηνιαίες συζητήσεις για τον χώρο,τον χρόνο και τον τρόπο,
ολοκληρώθηκε η σύλληψη.

Υπάρχει καλύτερο σπίτι από μια σχολή καλών τεχνών;

Σμίξαμε για πρώτη φορά,με κρασί από τη Δράμα, και Ποίηση...

Υπάρχει καλύτερος ξενόγλωσσος στίχος από αυτόν που γνωρίζουν μόνο οι συμπατριώτες του ποιητή;

εξοργισμένο

Οι Ανίκανοι θεωρούν δεδομένοι πως οι ψηφοφόροι της Κύπρου είναι τόσο ηλίθιοι.
Ή τους ψηφοφόρους ΤΟΥΣ τόσο αλυσοδεμένους-μήπως είναι; 

Αλλιώς δεν θα είχαν το θράσος να επιτρέψουν στην Αστυνομία τα ανείπωτα.


Δεν θα ξεστόμιζαν ποτέ με τόση αλαζονεία "Γίνεται έρευνα και θα αποδοθούν οι ευθύνες!" - Θα συλλάβετε τον Πρόεδρο Μητσόφ ή θα απαγορεύσετε δια παντώς το πότισμα με λάστιχο;

Και προπαντών, δεν θα άρχιζαν την καταστροφή εγγράφων, που συνεχίζεται 3 μέρες τώρα, από το Υπουργείο Άμυνας.  (Κόψτε,κάψτε,ραντίστε, ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ! Διότι πάντα υπάρχει ένα έγγραφο κάπου παρατημένο...μπορεί και πάμπολλα.Θυμάστε την τότε Υπουργό σας; Αρχίσατε και την κατασκευή νέων εγγράφων για λεύκανση του ονόματος σας; )

Ευτυχώς που δεν πρόλαβαν να σπιλώσουν τη Μνήμη του Πλοίαρχου Ανδρέα Ιωαννίδη. Του πρώτου Ήρωα που θυσιάστηκε στον Αγώνα ενάντια στην κυπριακή αμπαλατοσύνη!

Ο Πρόεδρος Χριστόφιας αυτή τη φορά, περιγράφεται και ως Προδότης. Ας αποφύγουμε αυτόν τον χαρακτηρισμό,κι ας ελπίσουμε να μην αληθεύει.  Αν αποδειχθεί όμως πως πίσω από την απόφαση του κρύβονταν δεσμέυσεις του προς Συρία και Ρωσία, τότε πρέπει να εκδιωχθεί από το Αξίωμα, με το οποίο ορκίστηκε να προστατεύει την Πατρίδα μας πάνω απ' όλα!

Ακατανόμαστοι Κλαμούρηδες!

Κανεί με τα συλλυπητήρια σας ΑΧΡΗΣΤΟΙ! 

ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ ΑΝΙΚΑΝΟΙ!

Κανεί!


Ολόκληρη η Κυβέρνηση οφείλει να παραιτηθεί ΣΗΜΕΡΑ!

11.07.2011

Να δείξετε λίγην τσίππα πάνω σας! Έχετε;

Όταν σας επαρακάλαν ο Διοικητής της Βάσης να φύγει Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ που την περιοχή Εν εκάμετε τίποτε!
Εν υπάρχει λέξη που να περιγράφει την ασχετοσύνη (απολογούμαι στην ασχετοσύνη) σας!

Τί θα εγίνετουν αν εκκομαθκιάζετουν η περιοχή μιαν ώρα αργότερα; 
Ευτυχώς που εν επιτρέψαν τα Ουράνια να κλάψουμεν παραπάνω ανθρώπους! 


Σάστε το Νου σας ή Παραιτηθείτε κι αφήστε άλλους να σάσουν τις ζημιές!

Αν αρκέψετε τα μουσκουρούδκια και τα κλάματα, Η πλατεία Συντάγματος Εν θα εν τίποτε μπροστά στο τί θα στηθεί έξω που την Βουλή και το Προεδρικό! -Αν υπάρχουν ακόμη αρκετοί Κύπριοι με συνείδηση. 

Απαράδεκτος

Μακρόνησος

 

 

 

 

Η παραλία καταπληκτική. Το νερό πεντακάθαρο. Ο κόσμος ανάμικτος, οικογένειες, παρέες,ξένοι τουρίστες,ζευγαράκια. Η άμμος καθαρή μα πιθανό επικίνδυνη λόγω αντικατοπτρισμού για τους φέροντες δέρμα φρέσκας κρέμας σαν μουά. Ακόμη και κάτω από την ομπρέλλα με 3 φορές αντιηλιακό προσώπου και σώματος,έγινα σαν κράνο...και η μύτη σαν αποξηραμένο κράνο (λέγε το και κράμπερι,χωρίς βότκα)
Κολύμπι,ξάπλα, διασκεδαστικό βιβίλιο ή περιοδικό, παιχνίδι και αμμοθεραπεία,όλα καλοδεχούμενα. Μέχρι την ώρα που ο Λάβης πρότεινε να φέρει σάντουιτς και φραπέ. Λάθος μου που ξέχασα πόσο ανελέητος είναι ο Κϊοσκάς στην παραλία της Μακρόνησου-Μακρονήσου; χμ...- και πως εκεί συγκεκριμένα, οφείλουμε να προτιμούμε το ψυγειάκι και το ταπεράκι μας.
Πλησιάζεις στο ξύλινο περίπτερο, βλέπεις ξένες κοπέλες να δουλεύουν ασταμάτητα,λιώνοντας στη ζέστη της Κύπρου,κι αυτός σαν πασάς εφέντης στο ταμείο, άξεστος και λυγδερός,να εισπράττει...
13 ευρώ!!! για μια πλαστική μπαλίτσα (ένα παιδάκι με ρώτησε πόσο κάνει γιατί ο παπάς του του είχε δώσει ένα 5ευρο),3 ευρώ για ένα ατομικό μπουκαλάκι λεμονάδας,την τιμή του φραπέ δεν τη θυμάμαι αλλά ο Λάβης γκρίνιαζε πολλή ώρα για την παντοδυναμία του μονοπωλίου,και το θεϊκό κι άφταστο ποσό των 7,5 ευρώ για σάντουϊτς με τόννο...επειδή είναι σε πιττούλα δηλαδή; ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΙΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΟΥ ΚΟΤ; Άκουσα τους ξένους να σχολιάζουν αρνητικά τις τιμές, αναγκασμένοι όπως κι εμείς ν΄αγοράσουν κάτι, είδα Ρώσσους και δικούς μας -Ελλαδιτες συμπεριλαμβανουμενοι- ν΄αγοράζουν σακκούλες με φαγητό χωρίς ένα χοροπήδημα φρυδιού έστω. Το Φραπέ απαίσιο, θυμάμαι το Φρέντο στο Μεντιτερράνιαν στη Λεμεσό, σερβιρισμένο σε στιλάτο πλαστικό ποτήρι κατάλληλο για ατυχήματα παραλίας, το Φραπέ στο Σίλβερ Σαντς στον Πρωταρά, που αν μη τε άλλο, σου προσφέρει και την "αξιοπρέπεια" του περιποιημένου παραλιακού καφέ.Κι αν θυμάμαι καλά,στοιχίζουν λιγότερο από τον συγγενή τους στο κιόσκι στη Μακρόνησο.
Κι εντωμεταξύ, κάθε μα κάθε φορά που πήγα για κολύμπι εκεί,με τον ίδιο θυμό έφυγα. Καλά να πάθω και καλά να πάθετε αν διαβάσετε το ποστ και πάτε εκεί χωρίς εφόδια! :Ρ :) Αν αυτός είναι μια φορά απαράδεκτος,εμείς είμαστε 100 φορές που του επιτρέπουμε να θησαυρίζει.
Πραγματικά,κάτι πρέπει να κάνουμε με τον κύριο Κϊόσκα!

Ο Μάρσαλ στην Λουκανικούπολη

Μια τρελλή περπατάει και πιέζει μια πλαστική μπαλίτσα ώστε ακαριαία ν΄ακουστεί αυτός ο εκνευριστικός ήχος,που δεν γνωρίζω πως ν΄αναπαράγω λεκτικώς."Ουαϊίίίίίίίίίίι ουαϊϊϊίίίίίίίίιιιιιιιιιι"; χμ...Ψεύτικο κίτρινο παπάκι στο μπάνιο ώστε να παίζουν τα παιδάκια και ν΄απολαμβάνουν το μπάνιο αντί να το φοβούνται.
Αχου, για δες ένα κουτάβι! Α,δεν είναι τρελλή η κοπέλα, εκπαιδεύει το κουταβάκι της να περπατάει, σκέφτονται και η συννεφιασμένη ματιά τους μετατρέπεται σε ηλιόλουστο χαμόγελο. Αγαπάνε πολύ τα κουταβάκια οι Παγοχωρίτες. 
"Ουαϊίίίίίίίίιιιιιιιιιιιιι ουαϊϊϊίίίίίίίίίιιιιιιιι ί ί ί ί ί" πατάω το μπαλάκι και ο Μάρσαλ τρέχει να το φτάσει.Διότι μόνο έτσι μπορέσαμε να περπατήσουμε ανάμεσα σε τόσο κόσμο και προπαντώς, τόσους θορύβους. Ερεθίσματα στη μουσούδα και στα ματάκια του πολλά. Πρώτη φορά στην πόλη, πρώτη φορά περιλαίμιο και λουρί.
Τα θορυβώδη παιχνιδάκια που του είχαμε στο σπίτι, εξαφανίστηκαν κάτω από τον καναπέ,όπου τ΄ανακαλύψαμε ώρες αργότερα. Βιαστικά να πάμε στο κατάστημα για κατοικίδια, να πάρουμε μερικά εφόδια. Θυμήθηκα να του αγοράσω μια δεύτερη μπάλα,που θα χρησιμοποιώ μόνο για τον περίπατο,ώσπου να μάθει να περπατάει στο λουρί.
Γνωρίσαμε την άσφαλτο, τα αυτοκίνητα, τα φορτηγά, ακόμη και την σειρήνα της Αστυνομίας. Γνωρίσαμε δεκάδες γείτονες, παρατηρήσαμε πως τα περισσότερα παιδάκια που φοβούνται ακόμη κι ένα "λούτρινο" κουτάβι 10 βδομάδων, ανήκουν στην τουρκική μειονότητα, μάλλον λόγω απουσίας κατοικιδίων από το σπίτι.
Κάτι το πείσμα του, κάτι που όλοι σχεδόν στον δρόμο θέλανε να παίξουνε μαζί του, και να μου δώσουνε χίλιες και μία συμβουλές για το μεγάλωμά του-για τα μωρά δεν υπάρχει τόσος ενθουσιασμός- κάτι που περισσότερο ξάπλωνε στο πεζοδρόμιο παρά να περπατάει, χρειαστήκαμε 4 ώρες για να πάμε στο μετρό,στο κάταστημα σε δεύτερο κατάστημα και πίσω στο σπίτι αντί για τη μία ώρα που χρειάζομαι συνήθως.  Οι δυο πρώτες χρειάστηκαν μέχρι το πρώτο κατάστημα. Με την τσιριχτή μπαλίτσα χρειαστήκαμε λιγότερο.
Με συμφωνία, το κουταβάκι ακολουθάει στη δουλειά για λίγες μέρες,μέχρι να μπορεί να μείνει στο σπίτι μόνο του. Παγοχωρίτικη παραχώρηση αγάπης και κατανόησης για τα κουταβάκια. Φτάνει να είναι φρόνιμος, που δεν είναι, και ήσυχος, που είναι. Καθαρός,καθαρότατος, ευτυχώς τη διαδικασία της τουαλέτας του την έμαθε η ιδιοκτήτρια του μπαμπά του, να είναι καλά!
Χθες αργά το απόγευμα, στο πάρκο της γειτονιάς, άφοβος, χάρηκε χορτάρι και πρασινάδα. Τουαλέτα όμως μόνο στην ακριτική γωνίτσα του μπαλκονιού μας.
Σήμερα το πρωί, περπάτησε στο λουρί και για το πάρκο και για τη δουλειά, μια χαρά. Με 2 -3 "ουαϊϊϊίίίίίίιιιιιιιιιιιιιιιιι ουαϊϊϊ ίίί ίίίίίίιιιιι" μονάχα...:))))))))))))))))))
Βελτιωνόμαστε.

Κατακλυσμός Χρωμάτων

Nεοφερμένος ή νεοτουρίστας στη Λουκανικούπολη, αντιλαμβάνεσαι πως βρίσκεσαι στην πιο πολύχρωμη πόλη της Παγόχωρας.

 Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο,το τρένο ή το αεροπλάνο, ακούς  γλώσσες όλων των μελωδιών, κυκλοφοράς ανάμεσα σε άτομα όλων των χρωμάτων και των θρησκειών.



 Ένα πανέμορφο μπουκέτο ανθρωπότητας, που δυστυχώς δεν συναντάει καθημερινά την ανθρωπιά και την φιλοξενία των ντόπιων. Δύσκολη η εναρμόνιση στην παγοχωρίτικη κοινωνία αφού οι περισσότεροι ζουν εντός των εθνικών τους κοινοτήτων, είτε είναι ντόπιοι είτε όχι. Σε σημείο που ακόμη και η Άντζη ζητάει αλλαγή.





Το Σαββατοκύριακο του Κατακλυσμού, στο Καρναβάλι των Κουλτούρων (Πολιτισμών) εορτάζεται η  πολυπολιτισμικότητα της Λουκανικούπολης, ένας θεσμός που γεννήθηκε το 1993 και ξεκίνησε το 1996.
Με παρελάσεις από εθνικά σχήματα, τοπικές ομάδες κλπ, κιόσκια να πουλάνε προϊόντα από περισσότερες από 300 χώρες αλλά και υπαίθρια εστιατόρεια. Μουσική δυνατή, χορός, πάρτις στο δρόμο.Και το κυριότερο; περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο επισκέπτες! :))))))))))))))))))))))

Αδικαιολόγητοι θα ήμασταν αν δεν πηγαίναμε έστω για ένα περίπατο. Πήραμε το σαρδελόκουτο-λέγε το και μετρό- για να κατεβούμε 2 στάσεις πριν τον προορισμό και να περπατήσουμε. Στιγμιαία διαπιστώσαμε πως δεν θα καταφέρναμε να επισκεφτούμε ούτε σε πέντε ώρες όλο το " πανηγύρι".




Αρκεστήκαμε στην χαρά του να περπατάς σε ασφυκτικά γεμάτους δρόμους ανάμεσα σε χαρούμενους συνανθρώπους μας, να δούμε ένα μικρό κομμάτι της παρέλασης

















και να κατευθυνθούμε προς τον κεντρικό χώρο, όπου ξετρελλαθήκαμε με τα πολλά και διαφορετικά αρώματα, που ταξίδευαν από τις υπαϊθριες κουζίνες κι έσμιγαν με σκοπό να μας ζαλίσουν.

Αγοράσαμε κοκτεϊλs και περπατήσαμε πολύ, χωρίς όμως ν΄αγοράσουμε φαγητό ή κάτι άλλο αφού οι ουρές των "πεινασμένων επισκεπτών" σε κάθε κιόσκι ήταν απερίγραπτα μεγάλες! Λίγο πριν φύγουμε, αρκεστήκαμε σε ένα παγοχωρίτικο ψωμάκι με λουκάνικο, αφού το ντόπιο κιόσκι δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στους επισκέπτες του Καρναβαλιού! :))))))))))))))))))))))))) Ψάξαμε για το ελληνικό περίπτερο όμως δεν το βρήκαμε. Πιθανώς βρισκόταν στα 2/3 του χώρου, που δεν προλάβαμε να δούμε γιατί ο ήλιος έπεσε για ύπνο και η επόμενη μέρα είχε πακετάρισμα για το ταξίδι στα νότια.... Μερικά από τα κιόσκια που είδαμε όμως, σας χαμογελάνε στις πιο κάτω φωτογραφίες.... :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

 Πώς θα θέλατε το χαλλούμι σας; Τηγανητό σε ψωμάκι, παρέα με σαλάτα ή ...με σαλάτα και σάλτσα φυστικοβούτυρου; χμ...

 Να φορέσουμε καπέλο ή ν΄αφήσουμε τα μαλλάκια μας στα ικανότατα χέρια των σοκολατένιων κοριτσιών;

Βεντάλια ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι! :)

Σπιτικά Σαπούνια

Ο Γύρος του Κόσμου με 80 φρούτα ;)

Με κόπο κατάφερε ο Λάβης να με πείσει ενάντια στην αγορά ενός Πινόκιο

Ψάρι με μπαχαρικά από το Καμερούν...μιάμι μιαμ!

Φλαμκούχεν,λεπτή πίτσα με κρεμ φρεχ,μπέϊκον,κρεμμύδι

Σπιτικά χάμπουργκερ,λαχταριστά λαχταριστά

Μασσάζ Σϊατσου

Από το μικροσκοπικό περίπτερο της Παλαιστίνης,δεν έλειψε η ενθύμιση στον Αγώνα τους για Απελευθέρωση

 

Αυτό το ...κρουστό όργανο ήταν απίθανο! Σαν άδεια σπιτάκια Φυστίκια Αιγίνης δεμένα σε σχοινί με ήχο αντίλαλο του αέρα

Εδώ κι αν ξετρελλαθήκαμε από τις κορεάτικες λιχουδιές...μιάμι μιαμ!

Νοοτροπίες

Αγαπώ πολλά την Κύπρο και τους ανθρώπους της ώρες ώρες. Είμαι περήφανη για τη Νήσο και την φιλοξενία της. Ειδικά όταν βρίσκομαι στην Λουκανικούπολη, και μόλις έγινε παρεξήγηση μεταξύ τεχνικού και μουά.
Προχτές ήρθαν ν΄αλλάξουν το ρολόι του νερού, που βρίσκεται εντός του διαμερίσματος. Έκανε αφόρητη ζέστη, ο άνθρωπος φαινότανε λιωμένος. Τί πιο απλό από το να του προσφέρεις ένα ποτήρι νερό;
- Θα θέλατε κάτι να πιείτε; Ένα νερό, χυμό;
- Εμ, μα εδώ είμαι για δουλειά. Όχι για ψυχαγωγία. Αν θέλετε αργότερα...

Τον κοιτάζω ξανά. Είναι δίμετρος, γεροδεμένος. Μπρατσάς. Πελώριες χερούκλες που ακουμπάνε σε γεμάτα μπούτια,δυνατά σαν ταύρου. Σπρώχνω το βλέμμα προς το δικό του, είναι γαλάζιο και παγωμένο σε αντίθεση με την ζεστή καραμελένια απόχρωση του δέρματός του. Νομίζει πως " μ΄έχει." Χαμογελάει σα να ήταν ο Σουγλάκος και μόλις τέλειωσε. μπρρρρρρρρ...
Αντιλαμβάνομαι πως έγινε παρεξήγηση για ένα ποτήρι νερό. Πεθυμώ την Κύπρο.
- Ναι, στα μέρη μου, προσφέρουμε από ευγένια αναψυκτικό, χυμό ή νερό σε κάποιον που βρίσκεται στο σπίτι μας, είτε για δουλειά είτε όχι. Αν διψάτε, πέστε μου όταν τελειώσετε.

Κόμπλαρε ο τεχνικός-δώρο του Θεού για τις γυναίκες. Άλλαξε βιαστικά το νερομετρητή, ζήτησε χαμηλόφωνα την απαραίτητη υπογραφή, ζήτησε ευγενικά ένα ποτήρι νερό. Του το έδωσα, ευχαρίστησε, και βγήκε για να συνεχίσει στο επόμενο διαμέρισμα. Φεύγω κι εγώ, συγχισμένη με τη συχνότητα αυτής της συγκεκριμένης παρεξήγησης. Οι συναδέλφοι πρότειναν να κόψω την κυπριακή συνήθεια. Γνωρίζοντας με, δεν υπάρχει περίπτωση!

Λίγες ώρες αργότερα, υπενθύμιζα στον Λάβη πόσο μα πόσο κρίμα είναι οι Παγοχωρίτες, που δεν γνωρίζουν τί θα πει απλή φιλοξενία.Αθώα φιλοξενία!
Θυμηθήκαμε το αεροπλάνο στην πτήση για το Νησί, όπου ένας νεαρός Λευκωσιάτης, χωρίς να μας γνωρίζει, άνοιξε ένα κουτί σοκολατάκια που είχε λιγουρευτεί, και μας πρόσφερε. Τί πιο απλό και ευγενικό!
Σοκολατάκι δεν πήρα, έστειλα όμως ένα χαμόγελο αγάπης στον νεαρό, κι ένα χαμόγελο ανωτερότητας στον Λάβη. Ο πιο καλός οιωνός για το ταξίδι στην Κύπρο!

Τα ίδια, όπου και να πήγαμε. Άγνωστοι, να προσφέρουν οδηγίες, ευγένια, χαμόγελα. Ηλιόλουστα πρόσωπα, ζεστές καρδιές, πώς να το εξηγήσουμε αλλιώς στους Παγοχωρίτες;
Θυμήθηκα και την Θεσσαλονίκη, που στο τραμ δεν κάθισα μια φορά μόνη! Άδειο να ήταν το τραμ, έρχονταν και κάθονταν δίπλα ή απέναντι μου, να πιάσουμε κουβέντα, να γεμίσει η Καλημέρα μας,να γινόμαστε από Άγνωστοί Γνωστοί,και στη συνέχεια Φίλοι. (Ακόμη κρατάω επαφή με Θεσσαλονικιούς που γνώρισα στο τραμ!) Στην αρχή, ένιωθα παράξενα, έψαχνα τον λόγο, επηρεασμένη από την Παγοχωρίτικη νοοτροπία,που διατάζει να κάθεσαι μόνος σου ακόμη και σε γεμάτο βαγόνι,και φυσικά ν΄ανοίγεις βιβλίο ή φυλλάδα ώστε να μην χρειαστεί ν΄ανοίξεις κουβέντα με τον συνταξιδιώτη σου.Μέχρι την 3η μέρα, η καχυποψία είχε εξατμιστεί για να πάρει την θέση της η επιστροφή στη Μεσογειακή Ευγένια, την πιο ζεστή από όλες τις συνωνόματες της. :)))))))))))))))))))))))))))))))

"Όσα κουσούρια και να μας σούρνετε, οι Έλληνες είμαστε Όμορφοι!" ,υπογραμμίζω στον Λάβη,που
μετά το ταξίδι στα νότια, του είναι αδύνατο να διαφωνήσει. Του μπήκε μάλιστα και η ιδέα για μελλοντική μετακόμοιση στην Κύπρο. Τόσο πολύ ενθουσιάστηκε με την φιλοξενία του κόσμου!
Διότι κακά τα ψέμματα,ακόμη και οι Παγοχωρίτες χρειάζονται Ήλιο στην καθημερινότητα τους-ειδικά σήμερα που η θερμοκρασία φέρνει τον Νοέμβριο στον Ιούλιο μας...Αχ αχ...