Εύα και Ρωμιά

 

Τον είδα μπροστά στη ψαραγορά, να περιμένει μέχρι να καθαρίσει ο υπάλληλος την παραγγελία του. Ψάρι και γαρίδες. Έδωσα κι εγώ τη δική μου, άφησα τον Λάβη να περιμένει το λαβράκι και προχώρησα στο ψυγείο με τα γιαούρτια. Ένα γιαούρτι κι ένα καϊμάκι φρέσκο, όχι από βουβαλίσιο γάλα σαν τα καϊμάκια στα μυθιστορήματα της Πόλης και της Σμύρνης, ελληνικά και τούρκικα. Αγελαδίσιο γάλα για το καϊμάκι, που δεν είναι τίποτα άλλο από πηκτή πηκτή κρέμα. Το είχε μπερδέψει μια φορά ο λάβης με γιαούρτι, και όμως το λάτρεψε. 

Το μυαλό μου είχε μείνει στον πενηντάρη κύριο που περίμενε μπροστά από τον λάβη. Είχα ξαναδεί τα μάτια του, το βλέμμα του. Κανονικά έπρεπε να σκέφτομαι πώς θα ξέμπλεκα την επομένη από μια επαγγελματική υποχρέωση αλλά κόλλησα. Το ΄χω κι αυτό το κακό. Αν δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι, χάνω τον ύπνο μου. Ό,τι και να κάνω, παράλληλα σκέφτομαι, προσπαθώ να θυμηθώ. Και φυσικά η φώτηση θα έρθει από μόνη της όταν θέλει. Στα επόμενα δευτερόλεπτα μετά που θα έχω παραιτηθεί από την πάλη με τη μνήμη.

Μπροστά από τα ράφια με τα πουργούρια, τα πράσινα μάτια έψαχναν για φασόλια. Σα να ένιωσε το βλέμμα μου πάνω του, γύρισε και με χαιρέτησε. Στα ελληνικά. Προηγουμένως όμως μιλούσε με τον ψαρά στα τούρκικα.
 - Χαίρε Μαρία.
-Συγγνώμη;
-Έτσι δεν λέμε στης Παναγίας;
-δεν γνωρίζω... (αλήθεια, τί λέμε στον Ευαγγελισμό;Οι Παγοχωρίτες λένε Άβε Μαρία αντί για Καλημέρα.)

Θυμήθηκα. Γέμισε λιβάνι το τούρκικο μπακάλικο. Κεριά που σβήνουν. Αρώματα γυναικών και κολώνιες μεσήλικων ανδρών.Εκκλησία. Ορθόδοξη, δική μας Εκκλησία, σε ένα παγωμένο κτίριο ντόπιο. Ούτε καν θρησκευτικό...
Είναι ο ίδιος άντρας που είδα δύο Κυριακές συνεχόμενες. Να φθάνουμε ταυτόχρονα στην Εκκλησία, αυτός όμως να μένει στην είσοδο, ν΄ανάβει το κεράκι του, να στέκεται τρέμοντας, να μουρμουράει μια προσευχή που την άκουγε μόνος του- και ο Θεός προφανώς-και να φεύγει. Μέσα στην σιωπή.
Είχα γυρίσει την δεύτερη Κυριακή να τον δω, να τον ψάξω. Διότι δεν τον είχα δει πουθενά στο εκκλησίασμα. Και ακριβώς αυτό το αμπελόφυλλο είχα προσέξει. Να τρέμει, να γεμίζει δάκρυα, αγκαθωμένα...όποιος έχει δει ποτέ άνδρα να κλαίει-άνδρα όχι αγόρι!-καταλαβαίνει. Τα σκούπισε με το μαντήλι του, πριν ελευθερωθούν στα βλέφαρα. Έκανε τον σταυρό του, κι έφυγε.
Μια ώρα διαδρομή και μια ώρα επιστροφή. Για να κάνει τον σταυρό του; Γεμίζει έτσι την ψυχή του;
Κατάλαβε πως θυμήθηκα και είχα ερωτήσεις.
-Ρωμαίος είμαι. Από τους λίγους που μέναμε στη γη μας. Τούρκεψε ο λυκοπάππος μου να γλυτώσει.
-Καταλαβαίνω.
- Απόθανε απ΄το κακό του. Μαθίσαμε όμως το ευαγγέλιο, το ξεραν απ΄έξω ο κύρης μου τζι η μάνα μου. Μάθισα ρωμαίικα στην Αλεμάνια, ελληνικά.
-Ναι...
-Τη λειτουργία. Τερώ λίγο και φεύγω. Αλλά με την οικογένεια στην Πόλη, δεν μπορούμε ακόμη να γίνουμε Χριστιανοί. Λακτεί η Τουρκιά τους Χριστιανούς, άλλο τί λένε στους Παγοχωρίτες.
- Αλλάζει όμως, δεν αλλάζει;
-Αργά αργά. Μα προσέχουμε.

Διέκοψε την εξομολόγηση του ο Λάβης. Δώσαμε τα χέρια, συστηθήκαμε.
Ρώτησε αργότερα το ίδιο βράδυ ο Λάβης γιατί τον κύριο τον λένε και Φερίτ και Γιώργο. Του θύμισα τον άλλο Έλληνα, που είχαμε γνωρίσει στο παιχνίδι Σερβίας-Τουρκίας. Κατάλαβε. Δεν σχολιάσαμε περισσότερο.

Φερίτ για τη νέα θρησκεία, Γιώργος σαν τον πάππο του, οικογενειακό μυστικό, κληρονομιά προφορική. Παράδοση.

Δεν ξέρω τί είναι πιο ιερό, η γη σου ή η πίστη (ιδεολογία)σου. Τί θα άφηνες για να σώσεις τους αγαπημένους σου; Δυο ρίζες μπλεγμένες η μια μέσα στην άλλη, αγκαλιασμένες. Επιβιώνεις και χωρίς ρίζες, σίγουρα αλλά για πόσο;Μέχρι να γεννήσεις καινούριες; Πόσο διαρκεί αυτό για έναν άνθρωπο;Για μια γενιά;Για ένα λαό;
Έχει σημασία;
Κι αν ναι, σε ποιό βαθμό;

νόσ(τ)ος ηλικίας

 

Πεθυμώ πολλά την Κύπρο. Από τον Οκτώβρη έχει να κατεβώ, και μάλιστα ήταν 3 βδομάδες γάμων. Στενών, οικογενειακών, αγαπημένων φίλων.

Ο νόστος έχει  παρενέργειες.
     Στο ελληνικό μπακάλικο με τους τσολιάδες στην είσοδο, εν με πιάνει το γέλιο όπως την πρώτη φορά. Εσυνήθισα τους μάλλον. Ευτυχώς ακόμα θέλω να τους φωτογραφήσω. Εν το έκαμα γιατί ντρέπουμαι. Όταν είδα φρέσκα αναρή από την Κύπρο, παρολίγο να φιλήσω τον ιδιοκτήτη. Αλλά επειδή εν ξέρει ακόμη τι εν η ζύμη κουρού, εν το έκαμα.
    Προχτές έβαλα και είδα την εκπομπή της Ελίτας-για τους Κυπραίους μικρασιάτικης καταγωγής. Εσυγκινήθηκα και μετά ετηλεφώνησα της γιαγιάς μου να τη ρωτήσω πώς κάμνει τα πολίτικα της τα μπουρέκια. Η γιαγιά δεν ξέρω ποια λατινοαμερικάνα έβλεπε να κακοπερνά, πάντως ήταν της τηλεόρασης κοιμισμένη. Τη συνταγή ευτυχώς έδωσε μου την. Τα μπουρέκια ήταν πεντανόστιμα, επήραν με στις κούνιες που μας είχε στήσει ο παππούς στην λευκωσιάτικη αυλή τους,τον Λάβη επήραν τον στον Τούρκο να φέρει κι άλλες κούννες για να τα ξανακάμω.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, που είχα πάει στο ταχυδρομείο  για να στείλω πακέτο στο νησί, η υπάλληλος μου ζήτησε 25 ευρά. Στιλομάθκιασα. Είχε φέρει το χαρτί για την "Βόρεια Κύπρο."  Έκαμα της μάθημα Ιστορίας, με ύφος που εν ταιρκάζει στη φάτσα μου. Ούτε τα ντεσιμπέλ που της επιτέθηκαν μου ταιρκάζουν. Έγινε ολοκόκκινη η γυναίκα, εγεμώσαν τα μάθκια της. Τη νύχτα εν εκοιμήθηκα,έκαμα μεταμεσονύχτια μπράουνις και επήρα της τα για να της απολογηθώ. Έγινε φίλη μου, η πρώτη μου φίλη σε αυτήν την πόλη. Πάμε για καφέ κάθε δεύτερο Σάββατο.
Εξακολουθώ να θέλω να βάψω με μαύρο σπρέι όλες τις διαφημίσεις για διακοπές στα κατεχόμενα. Και είναι και παντού... (ενώ η δική μας η τηλεοπτική γίνεται κοντά στα μεσάνυχτα και για μισό δευτερόλεπτο! Άχρηστε ΚΟΤ)

Μερικά πρωινά ο λάβης ξυπνά με Διάφανα Κρίνα και κοιμάται  με Άσιμο. Εννα του περάσει όμως :)))))

Τελικά δεν είναι μόνο νόστος για την Κύπρο. Εν η κρίση της ενηληκίωσης. όι της ψεύτικης, που λαμβάνει χώρα με τα δεκαοκτώ και τα εικοσιένα. Η οριτζινάλ ενηληκίωση. Τούτη που σε κάμνει να μεινίσκεις στο ίδιο σπίτι με έναν άνθρωπο και να τον θωρείς κάθε πρωί και κάθε νύχτα. Τούτη που σου γκριζάρει τα μαλλιά πριν τα τριάντα γιατί εν ξέρεις τί θα κάμεις με τους λογαριασμούς, που τρέχουν σαν τους Κενυάτες Ολυμπιονίκες;
Εν ο παπάς σου, που ήταν πάντα ο πιο φιλελεύθερος και ο πιο κοσμοπολίτης που ξέρεις. Και τωρά ρωτά "ως το καλοκαίρι εννά αρραβωνιαστείτε τουλάχιστον;" Κάτι αρχαϊκό εξύπνησε μέσα του και νιώθει περίεργα που η κόρη του απλά ...συζεί. Σάμπως και δεν είναι μεγάλο βήμα.

Δεν θέλω να παντρευτώ αλλά εν του το είπα. Εν φέρνεις καρδιακό στον παπά σου που το τηλέφωνο. Περιμένεις ως το Πάσχα που θα ανεβεί για να του το πεις. Στο παγοχωρίτικο νοσοκομείο υπάρχει μεγαλύτερη γκάμα γεύσεων τζελιού.
Βέβαια οι παραπάνω κυπραίοι παπάκηδες δεν θα ήθελαν για γαμπρό τον Λάβη, εν πολλά ξένος για τα γούστα τους. Ο παπάς μου όμως αγαπά τον γιατί εν θωρεί φάτσα, θωρεί μάθκια. Τζαι για τούτο λατρεύω τον σα να ήμουν 4 χρονών. Διότι εν ακόμα ο ήρωας μου κι ας άρχισε να θυμίζει παραπάνω Κολοκοτρώνη παρά Σούπερμαν. σνιφ κλαψ...
Ο Λάβης βεβαια, μια χαρά τα βρίσκει με τον Κολοκοτρώνη γιατί αποφάσισε προ πολλού ότι θέλει 4 μωρά και μια τελετή γάμου. Τωρά ποια εργαζόμενη γυναίκα κάμνει σήμερα τέσσερα μωρά, εννά σε γελάσω.
Σφαζούμαστε γιατί αν θα κάμω μωρό, εν θέλω να ζήσει στην Παγόχωρα. Εν το θέλω να γίνει Παγοχωρίτης και να θεωρεί οικογένεια μόνο τους γονιούς του και τον εαυτό του. Θέλω να ζήσει παππούδες και γιαγιάδες όπως μουά. Να αγαπά τα ξαδέρφια του και όχι να τα θεωρεί γνωστούς.
Σφάζεται η κυπριακή οικογενειολατρεία με τα κοσμοπόλιταν χωρίς ταυτότητα.
Σφάζονται τα έφηβα θέλω με τις ενήλικες λογικές.
Όταν έμεινε ένα κομμάτι από το ανάλατο χαλλούμι Λυμπιών-εν ξέρω το όνομα των παραγωγών, πάντως μαζί με την ξερή αναρή εν τα μόνα που ανεβάζω τόσα χρόνια στην Παγόχωρα-παρολίγο να το βάλω στην κατάψυξη για να το θωρώ μέσα μέσα. "Μόνο κηδεία μεν του κάμεις!" επείραξε με ο Λάβης. Και το επόμενο δευτερόλεπτο εχλαπάκιασε το. Για αντίδραση, εκλείστηκα στο γραφείο κι έβαλα στη διαπασών Θοδωράκη. Παρενέργειες πολλές είιπαμεν...

Κύπρος Κύπρος Κύπρος και φόβος μην γίνουμε οικογένεια αλά ομογενείς... Τσάρληδες. Εν πάει το Τσάρληδες...Γιοχάνηδες; χμ...

Την επόμενη φορά που θα πάω, θα είναι για τον γάμο του πιο αγαπημένου μου φίλου. Πιότερο αδερφός παρά κολλητός. Σε λίγους μήνες ο γάμος λοιπόν.
Και αν πάω με τον Λάβη, δεν θα είναι η Κύπρος της εφηβείας. Αλλά μισό νησί, που αναγκαστικά θα ξαναγνωρίσω μέσα απ΄τα μάτια του.
Θα είναι η εβδομάδα εκείνη σαν ταφόπλακα της εφηβείας μας.

Και γμτο, δεν είναι τόσο μακρυά, ούτε καν δεκαετία.

Έφυεν μας ο Ρασούλης

"Έφυεν μας ο Ρασούλης!"
Μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω το κακόνεο. Έφυγε τζαι δεν το επήραμεν είδηση. Τρεις μέρες φευγάτος για να μας έυρει το μαντάτο.
Κι εγεμίσαν ριπς και βιογραφίες το διαδύχτιο. Ευτυχώς που δεν είμαι στο νησί γιατί φαντάζομαι το τί θα γίνει στα τηλεοπτικά κανάλια.

Ένας άνθρωπος, σαν τον Μανώλη Ρασούλη, στις νεκρολογίες των μεσημεριάτικων...θα το άντεχε ή θα ξαναπέθαινε λόγω γέλιου;

Δεν αντιγράφω τίποτα από τα διηγήματα, τα βιβλία, τις σημειώσεις του. Όποιος θέλει, μπορεί να τον βρει στην ιστοσελίδα του, στα βιβλία του, στο αρχείο της ΕΡΤ. Αν μας ενδιαφέρει το έργο, βρίσκουμε τον δημιουργό.

Μόνο τραγούδια με δικούς του στίχους θα μας βάλω ν΄ακούσουμε.

 

 

 

 

Καλό σου ταξίδι.
Σ΄ευχαριστώ για όλα τ'αγαπημένα που μας άφησες.

γάμοι από τα παλιά

Χθες η μέρα της γυναίκας.
Άρθρα υπέρ και κατά, η πραγματικότητα της ευρωπαίας ελληνίδας κυπρίας όπου και να είναι, ο λάβης που δεν κατάφερε να δει το ποδόσφαιρο του, μια αγγλίδα στο τηλέφωνο που στο τέλος της συνομιλίας μου ευχήθηκε "Χάπι φούντμπολ ντέι!" πλακώνοντας με στο γέλιο-από πότε οι Άγγλοι είναι τόσο ειλικρινείς;-και φυσικά τα τριαντάφυλλα στους δρόμους, στο κτίριο, στο κατάστημα, οι πραλίνες στο γραφείο, το βιβλίο που μου χάρισε ένας ντόπιος "για να γίνεις βέρα βερολινέζα!" και η σκέψη των παππούδων μου.
Διαφορετικοί χαρακτήρες, από διαφορετικές ρίζες, με την ίδια ευγένεια προς όλους. Δεν άκουσα ποτέ βρισιά ή βαριά φράση από το στόμα τους. Ο δεύτερος παππούς, θύμωνε με αυτές τις δήθεν γιορτές. "Αν αγαπάς τη γυναίκα σου της συμπεριφέρεσαι όπως θέλεις να σου συμπεριφέρονται εσένα. Με εκτίμηση, σεβασμό. Με τιμή."

Ο σεβασμός προς τις συζύγους τους, και γιαγιάδες μου. Μεταμοντέρνοι σύζυγοι στην Κύπρο από τη δεκαετία του ΄50! :)))))))))))))))
Δεν χρειάζονταν καμιά μέρα για να θυμούνται την αγάπη τους.
Όχι τόσο με δώρα όσο με μικρές καθημερινές πράξεις.
Ο παππούς στο χωριό παραμένει μέχρι σήμερα ο πιο γλυκός και γαλήνιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει ποτέ, κι ας έχουν περάσει 2 δεκαετίες από τότε που μας άφησε. Η εικόνα του αγίου, δεν έχει θαμπώσει στη μνήμη κανενός από όσους των γνώρισαν.
Δούλευαν στα χωράφια και ο παππούς συνέχιζε στις οικοδομές και στις ανασκαφές ανάλογα με το πού έβρισκε δουλειά. Η γιαγιά κατέβαινε στα χρονια πριν τη σύνταξη για δουλειά σε ένα εργοστάσιο έξω από την Λευκωσία. Δεν θυμάμαι πού ακριβώς. Τους έζησα στα χρόνια της σύνταξης, που περνούσαν όλες τις μέρες παρέα.
Χαμογελαστός να της ευχηθεί "Καλημέρα", να πάρει τη λίστα και να της κουβαλήσει τα ψώνια από το συνεργατικό (μπακάλικο), να της φέρει μια φορά τη βδομάδα φρέσκα γλυκά ζαχαροπλαστείου από την Χώρα (Λευκωσία), να της αφήνει κάθε μέρα ένα μικρό αγριολούλουδο στο βαζάκι του τραπεζιού.
Όταν η γιαγιά μου ήρθε τετ α τετ με τον Χάρο, από τη γνωστή αρρώστεια, ο παππούς δεν το άντεξε. Έφυγε πριν τελειώσει ο χρόνος ενώ η γιαγιά μου, πολύ δυναμική και γήινη,είχε στο μεταξύ κερδίσει προθεσμία 15 χρόνια ζωής, γεμάτα.
Κανείς δεν τους θυμάται να έχουν καβγαδίσει ποτέ. Δεν ξέρω αν γλύκανε την συνύπαρξη τους η μνήμη μα το αμφιβάλλω.Θυμάμαι και στα γειτονικά σπίτια, τα συνομήλικα τους ζευγάρια. Υπήρχε διαφορά.

Στην Λευκωσία,στο άλλο ζευγάρι παππού-γιαγιάς, η γιαγιά μου είχε έναν άντρα μορφωμένο, με λεπτούς τρόπους, διακριτικό, φύλακα άγγελο για πολύ κόσμο-μέχρι σήμερα ακούγοντας το επίθετο μου δίνουνε χαιρετίσματα, μεσήλικες θυμούνται τον άνθρωπο που βοηθούσε τους γονείς τους να τα ξαναβρούνε, να παίρνει τους πατεράδες από κοντά και να τους συμβουλεύει πως δεν γίνεται να πηγαίνουν από το χωράφι στον καφενέ, αφήνοντας όλες τις δουλειές και τα παιδιά στη γυναίκα τους.
Δεν τηρούσε διαφορετική στάση στο δικό του σπίτι. Ναι μεν η γιαγιά δεν δούλευε όμως ο παππούς την πρόσεχε "να μην μου πάθει τίποτα!"  Τον πρωινό καφέ τον έφτιαχνε μόνος του, τον απογευματινό καφέ των 5, τον ήθελε από τα χεράκια της γυναίκας του,όπου και να ήταν -διότι ως παππούς Λευκωσιάτης αποτέλεσε κλασσικό παράδειγμα παππού/ταξιτζή για τα εγγόνια-στις 5 το απόγευμα, χειμώνα καλοκαίρι, επέστρεφε σπίτι για την απογευματινή τους τελετουργία.
Μερικές μέρες αφού μας άφησε, πριν 4 χρόνια, η γιαγιά μου διηγήθηκε πόσο πολύ τον αγάπησε τις μέρες που έγιναν για πρώτη φορά γονείς. Ήρθαν δίδυμα, έτσι αποφάσισαν να επιστρέψουν στο χωριό, για να έχει βοήθεια με τα μωρά ως νεομάνα. Δίπλα στο πατρικό του παππού μου, βολεύτηκαν όπως όπως, ο παππούς είχε πάρει μετάθεση στην περιοχή, και η γιαγιά πρόσεχε τα δίδυμα.
" Αρρώστησαν τα μωρά, εν είχε γιατρό να έρθει. Δουλειές, δουλειές, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό. Μια μέρα ετέλειωσε το νερό, τα μωρά με πυρετό πού να φύω να πάω; Έπρεπε να έρτει που την δουλειά ο παππούς σου, να πάει στη βρύση και να το κουβαλήσει. Άναψε φωθκιές στο χωρκόν, ο πεθερός μου εν το εχώνευκε πως ο γιος του, επήε στην βρύση. "Τί έκαμνε η κυρία ούλη μέρα;"  "Παπά γίνεται να πάει στη βρύση; Πού να αφήσει τα μωρά;" Και να σκεφτείς ότι είχε τόσους αρκάτες στο σπίτι...Ε, τελικά επιστρέψαμε στην Λευκωσία.Ευτυχώς. "
-Καλά γιαγιά, οι γονείς σου πού ήταν;
-Ο παπάς μου ήταν άρρωστος, και η μάνα μου είχε σπάσει το πόιν της.
-χαχαχαχα μα η γιαγιά;πώς τα εκατάφερε;
-Έβαφε το σπίτι κι έπεσε.
-Έβαφε η πρόγιαγια το σπίτι;
-Έτσι ήταν τότε. Οι γυναίκες εκάμναν ούλλες τις δουλειές. Καλά την έχετε εσείς σήμερα. Οι άντρες τότε, ούουου, χωράφκια, αμπέλια και καφενέ. Η γυναίκα έπρεπε να μαειρέψει, να πλύνει, να καθαρίσει, να αλέσει, να ταϊσει και να ποτίσει τα ζωντανά,να σάσει το σπίτι.  Κι εγώ ήμουν πολλά τυχερή με τον παππού σου. Αν έμοιαζε του πεθερού μου, εν ηξέρω τί ήταν να κάμω!
-Γιατί;
-Είχε την μακαρίτισσα την προγιαγιά σου υπηρέτρια. Εκάθετουν σε μια καρέκλα  τζι έκοβκε διαταγές:φέρε μου το ένα, φέρε μου το άλλο, κάμε μου καφέ, φέρε μου τζιάλλο νερό, εξίασες το γλυκό.
-Και εν του ελάλεν τίποτε;
-Όι. Επήαιννεν τζι έρκετουν η καημένη, να τον υπηρετά μια ζωή. Που επέθανε ο πεθερός μου, δεν ήξερε τί να κάμει. Ελαλούσαμεν της να κάτσει να ξαποστάσει λίον, εθώρε μας τζι έν ήξερε τί εννοούσαμε.
Εγέμωσαν τα μάθκια της.
-Όι πως εγώ ξέρω τί εννά κάμω τωρά που έφυεν ο παππούς σου αλλά ...
-Καλά ρε γιαγιά, εσύ εν εμεγάλωσες 10 εγγόνια; Εν έσασες τη μάνα σου και την πεθερά σου;Εν σάζεις τον Γ; 
-Ναι ναι...αλλά έχασα την παρέα μου, να λαλούμε κανένα ανέκδοτο, να μαειρεύκω και να τραγουδώ με το ράδιο και να τον θωρώ που χαμογελά. Κάθε φορά εγίνουμουν πάλε δεκαεφτά χρονών, στον γάμο μας, πιστεύκεις το;

Δεν είχα ποτέ συνειδητοποιήσει τούτην την στιγμή της καθημερινότητας τους κι ας την είχα ζήσει χιλιάδες φορές στο σπίτι τους στην Λευκωσία. Πρώτη φορά ξέχασα τα χαμόγελα και με τη μνήμη εστίασα στα αντικρυστά τους βλέμματα. Γεμάτα έρωτα, γεμάτα αγάπη τζι εκτίμηση. Γεμάτα νειάτα.

μαρτιάτικο

"Ήρθε ήρθε ήρθε ήρθε!!!!" φώναζα από το πρωί της Δευτέρας. Στις εξίμιση το πρωί ξύπνησα από ...τις πρώτες ηλιαχτίδες του χρόνου, πετάχτηκα στο κρεββάτι και χόρευα σαν ινδιάνα (χαλλόου απόκριες!), που της πέτυχε ο χορός της βροχής. Ε, ο λάβης ξύπνησε από τον ...χορό της Άνοιξης!
Μετά από ένα πολύ βαρύ χειμώνα, με γκρι ουρανό και μπόλικο λευκό χιόνι, τις τελευταίες μέρες είχαμε ήλιο! Ήλιο με κρύο μεν, ήλιο αγαπημένο δε!
Η μέρα μεγάλωσε, η νύχτα σε ιμιτασιόν χαγκοβερ και τα παιδάκια της περιοχής ξεσπάθωσαν με παιχνίδια και φωνές. Πού και πού ακούς και την "σπασμένη"αγριοφωνάρα κάποιου έφηβου συνοδευμένη με χτύπημα μπάλας αφού άρχισαν και τα ποδόσφαιρα. Όχι που θα μας άφηναν.

Άνοιξη.

Την Κυριακή ξενύχτησα για τα Όσκαρς μετά από πολλά χρόνια. Τηλέφωνο για να παρακολουθήσουμε ταυτόχρονα την Τελετή, με έναν αγαπημένο μου άνθρωπο. Από το σχολείο είχαμε να το κάνουμε αυτό. Θάλασσες και Γη, Χρόνος-η μια ώρα διαφορά μικρότερη από την απόσταση μας στην εφηβεία;μπα-, τα καταφέραμε όμως!
Κρασί και για μένα κρασόνερο (να πας ξενυχτισμένη στη δουλειά ναι, πιωμένη όμως;οχι όχι όχι) αντί για αναψυκτικό, τυράκι αντί για ποπκορν και τσιπς, πιτζάμες αντί για τις αγαπημένες μου ξεχειλωμένες φόρμες του τότε...

Δεν αποκοιμηθήκαμε, ευτυχώς.

Δεν κέρδισε η ελληνική ταινία, δυστυχώς.

Γιατί το "Σόσιαλ Νετγουορκ"ήταν τόσο δημοφιλής δεν κατάλαβα.
Όπως και να΄χει. Βαρετά και χλιαρά χαρακτηρίστηκαν τα παιδιά που παρουσίασαν την Τελετή. Βαρετή, και ουάο  ο Κερκ Ντάγκλας, το πρώτο φακ στην ιστορία των όσκαρ...
Τηλέφωνο για σχολιασμό, γέλια.

"Νομίζω πως άρχισα να μοιάζω στη μάμμα μου...σνιφ....περισσότερο με ένοιαζαν τα φορέματα παρά τα βραβεία...θυμάσαι που οι μαμάδες μας βλέπανε το Ἑυχάριστο Σαββατόβραδο για να δουν τί θα φορέσει η Ειρήνη;"

Και την επόμενη μέρα, η είδηση με τον Γκαλιάνο. Το βίντεο, η διαθεσιμότητα και απόλυση από τον οίκο Ντιόρ, ο σοκαρισμένος κόσμος της μόδας, η άμεση αντίδραση της διεθνούς εβραϊκής κοινότητας-φήμες πως μαθαίνοντας τα νέα, η Νάταλι Πόρτμαν αντικατέστησε την τελευταία στιγμή, το φόρεμα της από τον οίκο Ντιόρ με αυτό που είδαμε στο κόκκινο χαλί- ξανά και ξανά στις ειδήσεις. Στις ειδήσεις των ΒΙΠΣ αλλά και στις σοβαρές.

Ελπίζω να μην παρεξηγηθεί το ακόλουθο αλλά ΕΛΕΟΣ!!! Ε Λ Ε Ο Σ! Θα πληρώνουμε εις αει το ένα εγκλήμα των Ναζί και θα δίνουμε συγχωροχάρτι σε όλα τα υπόλοιπα γιατί μας βολεύουν;
Κι επιτέλους, ποιός δίνει αυτό το δικαίωμα δύναμης στην εβραϊκή κοινότητα; (ρητορική ερώτηση εννοείται! :Ρ)
Οι τσιγγάνοι γιατί δεν σέρνουν στα δικαστήρια όποιον τους πει "παλιόγυφτους";
Οι μαύροι γιατί δεν φροντίζουνε να συλληφθεί ο κάθε λευκός που πιστεύει πως η σοκολατένια φυλή είναι γενετικά κατώτερη;

Πίσω στον Θεό της Σύγχρονης Μόδας όμως...
Ήταν φρικτό αυτό που είπε, καθαρό όμως το μεθύσι του.
Κι επιτέλους, δηλαδή πότε θα λήξει αυτή η καταδίωξη, το κυνήγι μαγισσών;
Γιατί το νιώθω ως αποκεφαλισμό της ελευθερίας του λόγου;

Να απολογηθείς αν είπες κάτι τόσο αποτρόπαιο, ναι.
Αλλά να οδηγείσαι στην Δικαιοσύνη, στο Παρίσι;
Μα στο Παρίσι, που ήταν για δεκαετίες η πόλη σύμβολο της ελευθερίας;

.....
και όπως ο Μάρτης,
μετά τη βροχή, γυρίζω ξανά σε ήλιο γελαστό, ήλιο αγαπημένο...
:)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Κρατήστε το χαμόγελο σε όρια ανεκτά για ενηλίκους.
Το μικρό τραγουδάει ταυτόχρονα με τους γονείς του. Αν είναι αποτέλεσμα δεκάδων ωρών πρόβας ή απλά ταλέντο, δεν ξέρω.
Είναι ΓΛΥΚΑΣ ΟΜΩΣ!!!