ουρανό ή θάλασσα;

" Πόσο μ΄αγαπάς;" ρωτάει η τετράχρονη ξαδερφούλα μου.
"ώωωωωωωωωωωωωωως τον ουρανό και πιο πέρα, ματάκια μου!" 
" Κι εγώωωωωωωωωωωωωωωωω α(γα)πώ σε ως τον ουρανό!"

η αλήθεια στην απάντηση γλυκαίνει το προσωπάκι της ή αντικατοπτρίζεται στο χαμογελάκι της η γλύκα, που γεννιέται στη ψυχή μου με αυτή την αλήθεια;

Περνάνε μερικοί μήνες.

" Πόσο μ΄αγαπάαααας;" ρωτάει πάλι η μικρή.
"όσο απλώνεται η θάλασσα."
Απογοητεύεται λίγο. Τα μάτια της δεν χαμογελάνε.Σα να σκέφτεται...
"Έχει πιο πολύ ουρανό παρά θάλασσα!", δηλώνει κάπως σκυθρωπά.
Χαμογελώ γιατί στα 25 και βάλε χρόνια μου, η ανακοίνωσή της μου μοιάζει φιλοσοφική.

"Είσαι σίγουρη;"
"Ναι! Αφού στη θάλασσα πάμε με τα πόδια, κολυμπάμε κιόλας,παντού στην θάλασσα. Ενώ στον ουρανό θέλουμε αεροπλάνο για να πάμε. Και πετούμε μόνο σε λίγο ουρανό. Άλλος ουρανός στην Κύπρο, άλλος στην Ελλάδα, άλλος στην Παγόχωρα. ΈΤΣΙ δεν μου είπες την άλλη φορά; !"
Πάλι χαμογελώ, καταρχάς έκπληκτη γιατί αυτό το μικρό έχει καταπληκτική μνήμη κι έπειτα διότι και αυτή η παρατήρησή της μου φέρνει φιλοσοφική διάθεση.
Σκέφτομαι να της πω, ότι καμιά φορά είναι καλύτερα ν΄αγγίζουμε την αγάπη με τα ίδια μας τα χέρια παρά να κυνηγάμε εισιτήρια για τα σύννεφα. Όμως είναι πολύ μικρή ή εγώ πολύ ανόητη.

"Έλα μου εδώ να σε κάνω μμα (=φιλήσω σε γλώσα μπεμπέ) που σε πεθύμησα! Και η μεγάλη σου ξάδερφη αγαπά σε ωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωως τον ουρανό και όοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοσο απλώνεται η θάλασσα!"
" Κι εγώ αγαπώ σε τόοοοοοοοοοοοοοοοσο πολύ!"

Μήπως για την τέλεια αγάπη να χρειαζόμαστε όντως και τα δύο;

Με δυο πόδια σε ένα σάνδαλο

Αγχθώθηκα. Ναι, ναι, αγχθώθηκα.
Νιώθω σαν μια σταγόνα ελαιόλαδο που την έριξαν για να αργομεθύσει σε ένα ποτήρι κρασί.


Υπήρχαν σήματα καπνού αλλά βαριόμουνα να τα διαβάσω.

1) Γνωριζόμαστε 8 χρόνια.Μετά το σχολείο έκανα 2 σοβαρές και διαχρονικές φιλίες. Αυτός είναι η μία.

2) Έγινε από έμπιστος φίλος, Ν(υν), χωρίς να το καταλάβω.

3) Είναι θεός με χιούμορ και φοβερή ψυχραιμία. Δεν πτοείται από καμιά ανώριμη δράση μου. Για την ακρίβειαν δεν τις θεωρεί ανώριμες, ούτε τρελλές. Απλά "ψυχή". Έτσι το αποκαλεί.

4)Δεν στήσαμε τριήμερο καβγά για την φωτογραφία που έχω πάντα μπροστά από το γραφείο μου. Και αυτό το σήμα θα έπρεπε να το είχα τουλάχιστον δει! Εξηγώ: Η φωτογραφία είναι του Α, του αδερφού μου-καλύτερου φίλου μου με μουά από νύχτα σε μπουζούκια. Αγόρια ήρθανε και καβγαδίσανε, μα οι φωτογραφίες με τον Α έμειναν.Ο Ν(υν) επίσης.

5) Είναι σούπερ υπερπροστατευτικός χωρίς να πνίγει τον χώρο μου.


6)Ένα πρωί Κυριακής, ήθελα!!!! και τον ξύρισα. Δεν ξέρω τί με είχε πιάσει όμως ενώ το ξυραφάκι έγλυφε το δέρμα του, σπρώχνοντας τον αφρό και σκοτώνοντας μουστάκια, μούσια και γένια, εγώ ένιωθα γυναίκα νιρβάνα. Κι αυτός όμως καθόταν πολύ φρόνιμος.

7) δεν του άρεσε η ιδέα του γυμνού πίνακα αλλά δεν άλλαξε δέκα χιλιάδες χρώματα όταν το έμαθε. Μάλλον επειδή ξέρει πολύ καλά ότι πηγαίνω με ...μαγιώ! 
...
Τη μέρα που αποφάσισε να φύγει για σεμινάριο πληροφορικής στην Ινδία (για όποιον ενδιαφέρεται, στην Ινδία προσφέρονται intensive courses με αναγνωρισμένα certificates στο 1/3 της τιμής από ότι στην Ευρώπη/Παγόχωρα) πήρα ειδοποίηση απόλυσης από το γραφείο. Κι ενώ έτρεχα να βγάλω τουριστική βίζα για να πάμε μαζί στο Ντελχί, νομιζόμενη πως ο Ν(υν) λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο του Χοτέλ Καλιφόρνια δλδ μουα,στο κινητό αναγράφηκε κλήση από τις Μεγάλες Δυνάμεις=παπάς μου.

- Πού είσαι;
- Παπαάαααααααααααααα, πάω Ντέλχι!
- Όχι, δεν πας. Μένεις εκεί που είσαι και βρίσκεις άλλη δουλειά.
- Έτσι νομίζεις! Με την αποζημίωση, πληρώνω ενοίκια και πάγια, παίρνω και εισιτήριο μετ' επιστροφής για Ντέλχι.
- Και τί θα τρώεις, πού θα μένεις ένα μήνα εκεί;
- Παπά, πού το ξέρεις ότι θα είναι για 1 μήνα;

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, θα τον σκοτώσω! Ναι, ο Ν(υν) είναι ο αγαπημένος των Μεγάλων Δυνάμεων. Που πάει να πει ότι συνωμοτούν για να βοσαρέψω!
Και όσο βοσαρεύεις, μεγαλώνεις. Κάνεις ρυτίδες και λευκαίνουν τα μαλλιά σου. Μπρρρρρ...
Ντελχί γιοκ για τώρα.

Τη μέρα που θα έφευγε, πριν 9 μέρες δηλαδή, με ρώτησε τί χρώμα θέλω να είναι το σάρι που θα μου φέρει.- Είχα δει ένα μαύρο με χρυσές λεπτομέρειες, χειροποίητο, τέλειο για βραδινό φόρεμα αλλά στοίχιζε 16000 ευρώ. Του το είπα. Όχι γιατί είχα την απαίτηση να μου φέρει ένα τέτοιο δώρο αλλά διότι με ρώτησε τί ήθελα. :))))))))))))

- Ναι, είμαι λίγο στριμωγμένος οικονομικά. Το ταξίδι, τα δίδακτρα του σεμιναρίου, πήγα κι Αμβέρσα τις προάλλες.
-Τί έκανες στην Αμβέρσα; Πήγες ταξίδι και δεν με πήρες μαζί σου;
- Πήγα για να σου πάρω ένα δώρο. 
- Τί δώρο; (Γμτο γμτο γμτο! Έρχεται το καρδιακό!)
- Θα έχεις καιρό να το σκεφτείς αν το θες ή όχι. Όταν θα επιστρέψω θα μιλήσουμε και πιο σοβαρά. Θέλεις να παντρευτούμε; Μην μου απαντήσεις τώρα. Δεν γονατώ, δεν φέρνω λουλούδια και λοιπά ρομαντικά. Όμως ξέρω ότι μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένη. Θα έχεις το έξτρα δωμάτιο σου για τις φορές που θα θέλεις να με σκοτώσεις για το παραμικρό κιχ. Θα σε αφήνω να κάνεις όσα ταξίδια θέλεις και να πηγαίνεις όπου θέλεις.
- Τι εννοείς θα με αφήνεις; Περιμένεις ότι θα σου ζητώ άδεια;
- Όχι. Αν μου πεις ναι, δεν σημαίνει ότι θα παντρευτούμε φέτος αν δεν το θέλεις. Ούτε θα αποκτήσουμε μωρά εδώ και τώρα. Θα μπορείς να δουλεύεις ή να κάνεις το διδακτορικό σου, όπου να είναι. Θέλεις να ζήσουμε στην Κύπρο ή στην Ευρώπη; Στην Ιαπωνία, στην Αμερική; Δεν με ενδιαφέρει ο τόπος, με ενδιαφέρει να είμαστε μαζί. Δεν ξέρω να χορεύω ζεϊμπέκικο (αυτή τη λέξη πρέπει να την έκαμε 100 φορές πρόβα για να την πει απ' έξω) αλλά μου αρέσει ο Καζαντζάκης. Δεν ξέρω ελληνικά αλλά θα μάθω. Θα γίνω ορθόδοξος για να μπορούμε να παντρευτούμε σε ελληνική εκκλησία. Και ναι, θα μπορείς να φορείς το δακτυλίδι σαν μενταγιόν, δεν έχω πρόβλημα. Και ναι, θα πάρουμε σκύλο και γάτο. Όταν έρθω πίσω θα θέλω απάντηση.Ή παντρευόμαστε ή χωρίζουμε. Ξέρεις τί περιμένω από σένα και δεν νομίζω να έχω πέσει εκτός.
- Γμτο!
- Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις: Σ΄αγαπώ. Πολύ. Από την πρώτη μέρα. Απλά σε περίμενα να ωριμάσεις.
- Γμτο γμτο γμτο!
(γνωριζόμαστε 8 χρόνια λέμε. Δεν παρεξηγεί τις αντιδράσεις μου. Ξέρει ότι αν δεν έκανε αυτήν την κίνηση ερώτησηπίεση, θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί, σε διαφορετικά διαμερίσματα όμως- θέλω τον χώρο μου- για άλλα 50 χρόνια)

Και δίπλα από την φωτογραφία μας με τον Α, κάθεται τώρα κι ένα μονόπτερο. Σε κουτάκινο βελούδι. Λεπτό,λευκόχρυσο, με εύθραυστο δέσιμο, 2 διαμαντάκια κι ένα μεγάλο στη μέση νορθιασμένο. Ό,τι ονειρεύται κάθε λονάρμ καπέλο δλδ. Οι φίλες μου δλδ.

Δεν μπορώ καν να το πω στην κολλητή μου. Ή στον Α. Υποπτεύομαι ότι το γνωρίζει ο παπάς μου.
Δεν μπορώ να πω "την έβαψα!", ακούγεται κάπως στα κυπριακά αφτιά. "Κατίσχι μου!" λοιπόν...
Κα τί σχι μου!
Είμαι έξω φρενών μαζί του. Διότι ξέρει ότι τώρα που πήγε στην άλλη μεριά του κόσμου, με 4 1/2 ώρες διαφορά, έχω τον χώρο μου και ώ ναι! Μου λείπει. κΑΙ Ω ,ΝΑΙ! τον αγαπάω. Πολύ. Και τί χαζά που ήμασταν να μην τα φτιάχναμε στα 20πλυν και να μην είχαμε τώρα τέτοια προβλήματα. στα 20 θα με είχε χωρίσει, παραήταν σοβαρός και μετρημένος.

@#$@#$@#@ τί τους πιάνει όλους η μανία με την συμβίωση  όταν αγγίξουν τα 30;

Η λογική λέει ότι είναι τέλειος. Η καρδούλα λέει ότι δεν είναι Έρωτας. Απλά, Αγάπη.
Καταλάβαμε γιατί ..."Γμτο γμτο γμτο!" ;

ταξίδια

Αλλάξαμε χώρα με ώρα.
Ήπειρο με Ωκεανούς.
Νερό με Ρούμι.
Λευκόχρυσο με Ρουμπίνια.

Και μετά, και μετά;

Ποιού το μετά;
Το μετά μου είναι ήδη το πριν σου, εξάλλου.

Θες να μεταξώσεις τα τζινς μου.
Να προσθέσω στη σοκολάτα σου,κόκκινη πιπεριά.
Γίνεται;

Βάλε στο κρασί ελαιόλαδο,
κι άσε το ν΄αργομεθύσει.

Αν συναντηθεί η Ώρα με τη Χώρα.

Κι αν εξατμιστεί το Νερό,
θα γίνουν σύννεφα οι Ωκεανοί,
να λιώσουν τα Ρουμπίνια στον χρυσό,
αντί για έπαθλο,
καρδιάς στέμμα,
βαθειά Αγάπη..

Δεν θα έχουν πια σημασία τα λεπτά...
ή όχι;

μίλα ό,τι θες

Υποτίθεται θα κατέβαινα στο κέντρο για δουλειές και για καφέ.
Όμως ο καιρός δεν συμφωνεί.
Εξάλλου, όλα είναι ακόμα κλειστά.
Μια βδομάδα δεν είχα χρόνο για σούπερμάρκετ. Γάλα γιοκ. Μαύρος νεσεσπρέσσο κι εφημερίδες στο διαδύχτιο μέχρι τις 11 λοιπόν. Μια είδηση διάβασα. ΔΕΝ θέλω άλλες.

Στην Κύπρο τα πράγματα δεν πάνε καλά. Το έλλειμμα θα φτάσει σύντομα το ελληνικό. Άσε που δεν το λένε. Ο Μητσόφ πήγε στο νοσοκομείο μετά την επίσκεψη του Κινεζοειδούς. Τον λυπήθηκα όσο και τον Γιωργάκη. Όμως για τα προβλήματα φταίνε και αυτοί. (Ειδικά ο Μητσόφ!) Άρα τί να τους λυπηθείς; Πολιτικοί δεν είναι; Είναι κι άνθρωποι όμως. Δεν είναι;

Στο Λούβρο τους ξαναέκανα γραπτό παράπονο για την απουσία φυλλαδίου στα ελληνικά. Αυτό που εγώ βρίσκω θράσος αυτοί το γελάνε. Δεν πειράζει...Πεθαίνει η γλώσσα μας; Πεθαίνει ένα έθνος κάποτε; Όλα όσα κοροϊδεύουνε - διότι θεωρούνται αρχές της Χούντας- μήπως τελικά ν' αρχίζαμε να τα σεβόμαστε έστω και λίγο; Αν μόνη μας έγνοια είναι τα πόσα θα βγάλουμε και πόσα άτομα θα πάρουμε, μήπως τελικά όντως πηδιόμαστε από το παράθυρο και δεν το καταλαβαίνουμε;

Έχει σημασία όμως αν πεθαίνει μια γλώσσα; Πόσες άραγε να εξατμίζονται κάθε χρόνο; Γνωρίζω παιδιά από χώρες της Αφρικής, που για μητρική γλώσσα έχουνε την γαλλική ή την αγγλική. Με τους παππούδες και τις γιαγιάδες, καμία επαφή. Αναλογιζόμενη τα πόσα μάθαμε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, τρομάζω στα πόσα χάθηκαν μέσα σε 3 γενιές, σε αυτές τις χώρες. Και το άλλο που κάθεται στο στομάχι; "Μητρική" γλώσσα αυτή των κατακτητών; Στην παλιά ταυτότητα της γιαγιάς μου, έγραφε english subject όχι english citizen. Υπήκοος δλδ και όχι πολίτης.

Σας αφήνω την είδηση. Ο καθένας ας κάνει τις δικές του σκέψεις.

"Πέθανε και η τελευταία της φυλής
Η Μπο, η αρχαία φυλή που ζούσε στα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ της Ινδίας, έχει πλέον εξαλειφθεί μετά το θάνατο του τελευταίου μέλους της. Οι περισσότεροι της φυλής σκοτώθηκαν ή πέθαναν από ασθένειες που κόλλησαν από τους αποίκους.
Η Μπόα Σίνιορ, η οποία πέθανε την περασμένη εβδομάδα σε ηλικία περίπου 85 ετών, ήταν το γηραιότερο μέλος της ομάδας των φυλών του Ανταμάν, η οποία περιλάμβανε κάποτε δέκα διαφορετικές φυλές, ανάμεσα στις οποίες ήταν και οι Μπο, αναφέρεται σε ανακοίνωση της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Survival International. Σύμφωνα με ανθρωπολόγους, οι Μπο ζούσαν εδώ και περίπου 65.000 χρόνια στα νησιά Ανταμάν, γεγονός που τους καθιστούσε απογόνους ενός από τους παλαιότερους πολιτισμούς του ανθρώπου στη Γη. Η Μπόα Σίνιορ ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που μιλούσε τη γλώσσα Μπο.

Ιμπεριαλιστικά... μικρόβια
Οι φυλές του Ανταμάν έχουν πλέον μόλις 52 μέλη, από τα 5.000 που είχαν όταν οι Βρετανοί αποίκισαν τα νησιά αυτά το 1858. Οι περισσότεροι σκοτώθηκαν ή πέθαναν από ασθένειες που κόλλησαν από τους αποίκους. Οι Βρετανοί συνέλαβαν πολλά από τα μέλη της φυλής και τα κράτησαν σ΄ ένα ειδικό άσυλο σε μια προσπάθεια να τα εκπολιτίσουν, αναφέρεται στην ανακοίνωση της Survival International. Κανένα από τα 150 παιδιά που γεννήθηκαν σ΄ αυτή την αιχμαλωσία δεν έζησε πέρα από την ηλικία των δύο ετών. Τα επιζώντα μέλη της ομάδας των φυλών του Ανταμάν εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ινδική κυβέρνηση για τρόφιμα και στέγη.

Η γλώσσα πέθανε μαζί της
Η γλωσσολόγος Ανβίτα 'Αμπι, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Τζαουαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί, δήλωσε πως γνώριζε την Μπόα Σίνιορ από πολλά χρόνια. «Καθώς ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που μιλούσε τα Μπο, ήταν πολύ μοναχική, αφού δεν είχε κανένα για να μιλήσει μαζί του». «Με το θάνατο της Μπόα Σίνιορ και την εξάλειψη της γλώσσας Μπο, ένα μοναδικό τμήμα της ανθρώπινης κοινωνίας είναι πλέον μόνο μια ανάμνηση. Η απώλεια της Μπόα μάς υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί το ίδιο και με τις άλλες φυλές των νησιών Ανταμάν», δήλωσε ο διευθυντής της Survival International, Στίβεν Κόρι."