θραύσμα από μια απόπειρα μου...
"(...)Η σιωπή τρόμαζε περισσότερο τον μεσήλικα άνδρα , που καθόταν στο γραφείο, απέναντι απότους μικρούς.Ευαίσθητη ηλικία, εύθραυστες ψυχές σε μια εποχή που στον κόσμο τίποτα δεν πήγαινε καλά.Από τον ένα πόλεμο στον άλλο σερνόταν η Ευρώπη, προσπαθώντας να πάρει ανάσα.Η Ελλάδα μεγάλωνε και μίκρυνε συνεχώς, με την Τουρκία να θεριέυει σε Ευρώπη κι Ασία.Με τις ευλογίες νικητών και νικημένων. Το νησί ακολουθούσε τους παλμούς της υπόλοιπης γης, μα όλα έμεναν ίδια κι όλα στον αγέρα μύριζαν αλλιώς. Απέναντι, στην Μικρασία, είχαν έρθει τα πάνω κάτω, αφήνοντας αίμα χιλιάδων χρόνων από την ενδοχώρα να χυθεί στη θάλασσα, παρασέρνοντας με κάθε σταγόνα και ένα λυγμό, σε μια γλώσσα που στο μέλλον δύσκολα θα ξανακουγόταν Ανατολικά της Μεσογείου...
Και στο νησί, που σμίγανε πόθοι κι όνειρα για μια καθαρή εθνική ταυτότητα, άκουγες την Ιστορία να συγκρούεται ανελέητα στο ατσάλι της πραγματικότητας. Αγγλική κυριαρχία. Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι. Μουσουλμάνοι, με προγόνους εξισλαμισμένους έλληνες ή τούρκους έποικους από τις παλιές εποχές της οθωμανικής κατοχής. Λατίνοι, Μαρωνίτες, ευρωπαίοι, Άραβες. Από την Ανατολή είχαν συρθεί ψάχνοντας σωτηρία από τους εκτελεστές τους, Αρμένιοι κι Έλληνες.
Κι όσο η Ελλάδα μεγάλωνε άλλοτε με γη κι άλλοτε με πρόσφυγες, τόσο μεγάλωναν και οι πόθοι του νησιού να ενωθεί μαζί της. Στον μεγάλο αγώνα του περασμένου αιώνα, τόσοι είχαν στείλει βοήθεια σε χρήματα, όπλα και νειάτα. Τα όνειρα φούσκωσαν όταν επιτέλους κατάφερε η Κρήτη να μπει και επίσημα στον χώρο του ελληνισμού. Με την χαρά των Κυπρίων, ίσως να υπήρξε και μια σταγόνα καλής ζήλειας. Η ανυπομονησία – αν μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει ως ανυπομονησία τους αγώνες τόσων αιώνων- μεγαλώσε επικίνδυνα. Για τους Άγγλους και τους βολεμένους."
