στη σκέψη κάποιου εγωιστή

Ακούω τον Ανδρεάτο και τραγουδώ όπως θέλω:

"πάλι στην σκέψη του τρελλού (κακού, κομπλεξικού,ανασφαλή )

με βρήκε τ΄άστρο της αυγής,

ξενυχτισμένη!

Να σκέφτομαι τα χούγια του,

τα ναρκισσιστικά καπρίτσια του,

που με κατάντησαν γυαλάκι ματωμένο!"

...πληρώνω πολύ ακριβά το πέρσυ μα δεν πειράζει!

Καλά να πάθω, καλά μαθαίνω!

Και είπαμε:

από γυαλάκι γίνομαι διαμάντι...

Ξεσκονίζω πότε πότε και αυτήν την καρβουνιά που άφησες στον πυρήνα μου...

γνωρίζοντας ότι σύντομα θα ξαναλάμψει κι αυτός!

Λίγο το λες;

Εγώ πετάω στα σύννεφα!

:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

τΥψΕιΣ

Τις πήρε στους ώμους την πρώτη φορά που της εξήγησε η μητέρα, τη διαφορά μεταξύ του καλού και του κακού.

Δεν θυμάται πλέον πότε έγινε αυτό. Θα ήταν δύο χρονών, όχι περισσότερο αλλιώς δεν θα είχε ξεχάσει. Ούτε τη μέρα ούτε την αφορμή. Μάλλον θα είχε να κάνει με το νεογέννητο αδερφάκι της.

Πάντως, σίγουρα θα ήταν μικροσκοπικές για να μπορεί να τις κουβαλάει ανέμελα.

... και διάφανες για να μην τις ένιωσε στην εφηβεία να της λερώνουν το δέρμα.

Μα θα μεγάλωσαν παράλληλα μαζί της, και ως κοινωνικές πεταλουδίτσες, στο μεταξύ αυξήθηκαν με πολλαπλές γέννες. Αν ήταν γυναίκες θνητές, θα είχαν σπάσει κάθε ρεκόρ γονιμότητας .

Θα τις άντεχε αν έμεναν τουλάχιστον, διάφανες. Μα όχι! Έχουν αρχίσει να κλέβουν κομματάκια από το δέρμα της, ανάσες από τα χαμόγελα της. Νότες από τη φωνή της σε κάθε απόπειρα να τραγουδήσει χαρούμενα.

Και δεν τους φτάνουν τα όσα όμορφα δικά της κλέβουν.

Άρχισαν να φέρνουν σκιές σε όλα όσα ονειρεύεται. Σε όσα θέλει να δημιουργήσει.

Με μαχαιρώματα από το πριν και το τώρα...

Λες να πολλαπλασιαστούν ή να βαρύνουν κι άλλο όσο θα γερνάει το σώμα της;

Να την τραβάνε κι άλλο πιο κοντά στο χώμα...;

Από Κυριακή σε Κυριακή...

Μια υπέροχη Κυριακή ξημέρωσε...
Οκτώ το πρωί και η γειτονιά ακόμα κοιμάται...μαζί με τον Γ που είναι βυθισμένος στον ωκεανό των ονείρων...Κάποια άγκυρα ξεκούρασης τον κρατάει βαθειά, ακόμα και όταν τον φιλάει στο μάγουλο.
Ο ήλιος έχει μπει στο διαμέρισμα άφοβα, αυτοκρατορικά. Δεν σεβάστηκε κανένα κι ας είναι πρωί Κυριακής... Δεν αντέχει άλλο. Σηκώνεται αθόρυβα και πάει στο μπάνιο για ένα γρήγορο ντους. Το νερό της ανοίγει τους πόρους στο δέρμα και την όρεξη.
Φοράει βιαστικά το πρώτο φανελάκι που βρίσκει στη βαλίτσα-πηγαινέλα τόσες φορές, πιο συχνά βάζει τα ρούχα στη βαλίτσα παρά στο ντουλάπι, σκέφτεται και χαμογελά-και μια λινή, μπεζ βερμούδα. Σάνδαλα, πορτοφόλι και κλειδιά.

Είναι Σεπτέμβρης στις πιο γλυκές του διαθέσεις. Δυνατός ήλιος και αεράκι...Περπατάει ως τον φούρνο, που τον βρίσκει γεμάτο με τον κόσμο που βγήκε από την απέναντι εκκλησία. Κοκκινίζει στη σκέψη πως έχει να πατήσει στην λειτουργία από τον Δεκαπενταύγουστο. Χαμηλώνει λίγο το κεφάλι ντροπαλά, θυμάται τη γιαγιά της που δεν έχανε ποτέ την λειτουργία της Κυριακής και τηρούσε την ευσπλαχνία όχι από χριστιανικό νόμο αλλά από συνείδηση, αγάπη και χαμόγελο!

Μα αυτή προτιμάει κάποια άλλη τελετουργία. Αντί για τη θεία κοινωνία, πίνει φραπέ. Κι αντί για το αντίδωρο επιλέγει τυρόπιτα ή κρουασάν, λιόψωμο ή μπισκότα με τυρί...Θα πεταχτεί στο περίπτερο για τα Ευαγγέλια, που συμπεριλαμβάνουν 2 τουλάχιστον κυριακάτικες εφημερίδες κι ένα περιοδικο.
Παίρνει το ζεστό ψωμάκι, λίγο φρέσκο βούτυρο και φυσικά την μπουγάτσα για τον κοιμωμένο καλλονό της και τρέχει στο περίπτερο. Την έχει μάθει ο περιπτεράς και οι υπόλοιποι κυριακάτικοι επισκέπτες...είναι το μόνο κορίτσι που περνά τέτοια ώρα τέτοια μέρα για εφημερίδες!
Συνήθως επιστρέφει γρήγορα γρήγορα για να απλώσει στο μπαλκόνι. Μα η θάλασσα είναι σήμερα πολύ προκλητική. Γουργουρίζει σαν ευτυχισμένη γάτα στην αγκαλιά του Ήλιου ενώ απολαμβάνει τη δροσιά του αέρα, μαζί με τους ανθρώπους.

Περνάει απέναντι, προς την παραλία...Τί υπέροχο να ζεις τόσο κοντά στην παραλία...
Κατηφορίζει για μια Καλημέρα.Μόνο για μια καλημέρα.
Αλλά...
Στην άμμο, κάποια αδέσποτα προσπαθούν να ζεστάνουν τα κοκκαλιασμένα τους σώματα. Κάθεται δίπλα τους σε ένα βραχάκι που ξεχάστηκε στην άμμο, και αυτά δεν φαίνονται να ενοχλούνται. Ίσως να είναι κι ανήμπορα να αντιδράσουν.
Τρέχει στο διαμέρισμα.Στο ψυγείο τους έχει ακόμα γάλα, τυρί και ζαμπόν.
Επιστρέφει στην παραλία. Τα σκυλιά ακόμα να κουνηθούν. Ωραίοι κοιμωμένοι κι αυτά.
Μα με το άνοιγμα της σακούλας, πετάγονται γύρω της. Δεν φοβάται, γιατί άλλωστε; Αφού στέκονται γύρω της περιμένοντας το ανέλπιστο συσσίτιο.
Τους μοιράζει όσα καλούδια τους έφερε. Τρώνε λαίμαργα, σίγουρα δεν χόρτασαν... όμως τί άλλο να κάνει; Τελείωσαν τις μπουκιές τους και όμως δεν φεύγουν από τα πόδια της. Ένα μάλιστα, χαδιάρικο,ζήτάει να του χαϊδέψει το κεφαλάκι... σαν μωρό παιδί.
Κάθεται για λίγο μαζί τους.

-Τώρα, μπαίνει σε λίγο ο Μάης. Δεν είναι Κυριακή αλλά είδε ένα ζητιανάκι και θυμήθηκε τα αδέσποτα της παραλιακής γειτονιάς...-

Επέστρεψε τη νύχτα, με το υπόλοιπο του δείπνου που θα κατέληγε στα σκουπίδια. Έφαγε πολύ λιγότερο από ότι συνήθιζε...Καλό της έκανε, εξάλλου...Περισσότερο και για τα σκυλάκια της παραλίας.
Δέκα μέρες που έμεινε εκεί, τους έπαιρνε κάθε μέρα και κάτι.

Θύμωσαν οι γείτονες, οι εστιάτορες της παραλιακής.Της είχαν κάνει και παρατήρηση। Δεν κατάλαβε τί τους ενοχλούσε!Τέσσερα σκυλιά που ούτως ή άλλως βρίσκονται πεταμένα στο συγκεκριμένο χώρο πολλούς μήνε. Δεν πολλαπλασιάστηκαν, δεν έκαναν κακό σε κανένα εκτός από το να «ασχημαίνουν» το δρόμο και το δασάκι.

Έφυγε για να επιστρέψει ξανά μετά από δύο μήνες, Νοέμβριο.Η γειτονιά άσχημη λόγω του γκρίζου ουρανού. Το τσιμέντο και η θάλασσα βρίσκονται στην ίδια απόχρωση.
Τα σκυλιά; Πού ήταν τα σκυλιά της;

Ρώτησε τον περιπτερά. Ήταν ο μόνος στη γειτονιά, που δεν είχε ενοχληθεί από το «τάισμα»...

«Τί να σου πω, κοπέλα μου; Τα μαζέψανε πριν καμιά βδομάδα. Πάντως μην ανησυχείς, πήγανε ταϊσμένα! Τα φρόντιζε η γυναίκα μου μετά που έφυγες. Αν είχαμε χώρο στο διαμέρισμα ίσως και να παίρναμε ένα αλλά ...»

Δεν τον άφησε να συνεχίσει, έφυγε. Αυτά τα «αν» είναι που μας παραμυθιάζουν πάντα.

Αφού «πήγανε ταϊσμένα»...τί άλλο να σχολιάσει;
Όλα σε γκρι απόχρωση...της στάχτης. Το σώμα της αποδείχτηκε κουφάρι, η αγάπη ένα υποκατάστατο συνήθειας, η παραλία μια τσιχλόφουσκα παραμασημένη και πεταγμένη στο πεζοδρόμιο. Και τα αδέσποτα, σε κάποιον άλλο κόσμο...

Οι τελευταίες μέρες του Απρίλη, σε αυτό το σταχτί το χρώμα ντύνονται, το πρόσεξες;
Ίσως με την Ανάσταση, να έρθει λίγο χρώμα... κι ένα χαμόγελο σε αυτό το παιδικό, ταλαιπωρημένο μουτράκι...
Ας είναι ο Μάης πολύχρωμος...

πα-ρεμβάζω

Διαπιστώνεις ολοένα ότι ο κόσμος πάει και μπροστά και πίσω.
Ο σκοταδισμός σκιάζει τα κοπάδια, η δύναμη συγκεντρώνεται ολοένα σε λιγοστές, διαμαντένιες χούφτες, που σχηματίζουν γροθιές και χτυπάνε όσους περνάνε στην επανάσταση.

Όποια κι αν είναι αυτή.
Όταν όμως υπάρχει παντού η θέληση για αντίσταση, ακόμα και στις πιο ήσυχες περιοχές του κόσμου μας, τότε δεν μπορεί... τα ταμπούρλα αρχίζουν να σημάνουν κάποια νέα εποχή.

Συνήθως απαιτείται ένα στρώμα στάχτης για να διαχωριστεί ο παλιός από τον καινούριο πολιτισμό.
Συνήθως...

Κι αν...όχι αν! ΟΧΙ ΑΝ!

Η ελευθερία της γυναίκας επιστρέφει στο κουτί της Πανδώρας για να κοιμηθεί.

Έχουν βαλθεί να μας διαστρεβλώσουν την πραγματική ουσία της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας ντύνοντάς την απαξιωτικά με την σεξουαλική υποταγή στη δύναμη.
Βλέπεις παντού πετυχημένες γυναίκες, που οι περισσότερες κυκλοφορούν με τη μάσκα της Νέαιρας και της Φρύνης. Μα ο χρόνος θα τις μισήσει, θα κλειστούν χωρίς σεβασμό, γριές σε κάποιο σπίτι κενό από ζωοδόχες αναμνήσεις.

Έχει σημασία όμως;
Έχει διότι καλλιεργείται αυτό το πρότυπο για όλες μας πλέον:

Θα πρέπει να κορινθιαστείς για να προχωρήσεις στα διάφορα μέτωπα της πολιτικής, της κοινωνίας, της οικονομίας!

Το τέλος του παραμυθιού όμως, το κρύβουν εφτά κλειδαριές, περασμένες στο λαιμό ισάριθμων κέρβερων...

Γιατί άραγε;

ριπλέι

Στρόβιλος γύρω σου ο τελευταίος έρωτας

Τρελλαίνεσαι να ζεις κολλημένος

στο ριπλέι της αφής της...

στριφογυρίζεις ξανά και ξανά...

Με πρωτόγονη, μεθυστική μελωδία

και μπάσο που τρέμει

στον ρυθμό της καρδιάς,

που σου χαρακώνει το σώμα

μανιασμένη προσπάθεια ελευθερίας,

στον ουρανό να πετάξει,

με βροντές κι αστραπές

την κραυγή της να ενώσει!

Ζαλισμένος χορεύεις,

χωρίς καρδιά, χωρίς πνοή,

κι έχεις για φυλακτό σου

ένα φουλάρι μεταξένιο...

με σταγόνες από το άρωμά της,

με κομματάκια της ανάσας της,

με απόηχους των λυγμών της,

όλα

αναμνηστικά του "Σ΄αγαπώ" της...

Σας παραδίδω...

...την μωβ!
Σε ένα παιχνίδι που ονομάζεται "Βιογραφικό",

στο οποίο με κάλεσε ο Άρης (http://www.aristodimos.blogspot.com/)

::::::::

Ε, επειδή συνέχεια όλα αλλάζουν, δεν είναι και πάγιες οι απαντήσεις.

1. Όνομα: Πριν την εκκλησία, Μαρία-Χάρις. Στην εκκλησία Χαριτίνη. Το κρατήσαμε μέχρι που ένας παιδικός φίλος άρχισε να με φωνάζει Χάρις. Αν μου φωνάξετε ένα από τα δύο.θα γυρίσω, ποτέ όμως στο Χαρά/Χαρούλα...

2. Γενέθλια: 24/7 – Θεωρώ τους συγκεκριμένους αριθμούς αιτία για τον ανταγωνισμό που έχω με τον Χρόνο.

3. Ζώδιο: Λέων

4. Χρώμα μαλλιών: Καστανά

5. Χρώμα ματιών: Σκούρα πράσινα

6. Έχεις ερωτευτεί ποτέ? : Ευτυχώς, ναι.

7. Είδος μουσικής που ακούς: Από όλα τα είδη, ό,τι μου αρέσει.

8. Χαρακτήρας Disney/Warner Bross: Μια αδυναμία στον Ντόναλντ την έχω...

9. Ποιος φίλος/φίλη σου μένει πιο μακριά : Όλα τα παιδάκια που είναι στην Κύπρο ή στην Ελλάδα!

10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: «Ωχ, κιόλας; Τρέξε μικρούλη, το λεωφορείο!»

11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Ό,τι ξεχάσω στην τσάντα.

12. Τί έχεις στον τοίχο σου: Κηροπήγια, 2 Γκουστάβ Κλιμτ, 1 πορτραίτο του Πικασό πριν βρει το στυλ του, 1 στίχο κάποιου φίλου, 1 φλιτζάνι καφέ, 1 ρολόι, 1 γιγάντιο, υφασμάτινο κλαδί με λευκές ορχιδέες, 1 πεταλούδα...όλα επειδή δεν επιτρέπεται να βάψω τους τοίχους μου... κλαψ

13. Τί έχεις κάτω απ’ το κρεβάτι σου : πολλά παπούτσια, 1 μπάλα ποδοσφαίρου, 2 περιοδικά, α και 1 κάλτσα!

14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? : Θα σκεφτόμουνα ότι πρέπει να βρω καινούριο μωβ βάζο...ένα έχω!

15. Αγαπημένος αριθμός: 6 - από πάντα!

16. Αγαπημένο όνομα: Αλέξανδρος, Ορέστης, Αριάδνη. (προς το παρόν)

17. Τα χόμπι σου: εποχιακά πολλά. Σταθερά οι λέξεις που γράφτηκαν ή θα γραφτούν, το κολύμπι, το περπάτημα, η μουσική και το μαγείρεμα. Ένα εποχιακό που πρέπει να ξεκολλήσει είναι το facebooking! Δεν πρέπει να γίνει μόνιμο, ΒΟΗΘΕΙΑ!

18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα? : στο Λούβρο ή κάπου πεταμένη στο Αιγαίο...

19. Μια ευχή για το μέλλον: Να έρθει όπως το θέλουμε ή να επιστρέψει στο πακέτο του και να σκεφτεί γιατί δεν έγινε όπως το θέλουμε!

20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποια εποχή θα πήγαινες? : Στην αρχή του κόσμου, να λυθούν και οι απορίες σε επιστημονικό, κοινωνικό και θρησκευτικό επίπεδο. Και αν ισχύει η ιστορία με το μήλο, να δείξω στον Αδάμ και στην Εύα μια φράουλα ή ένα γκρεμό.

21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου: Αστειεύεσαι; Ξύπνα όποιον είναι στο σπίτι! και άσε τα πράγματα!

22. Αγαπημένο λουλούδι: Γιασεμί, μαργαρίτα, κρίνα...

23. Αγαπημένη σειρά: Friends, S1ngles,Υπέροχα Πλάσματα, θέλω να κυκλοφορήσει σε σειρά η Bridget Jones!

24. Αγαπημένη ταινία: The Life of David Gale

25. Αγαπημένο τραγούδι: είναι τόσα πολλά, που δεν χωράνε στην κορφή...πειράζει;

26. Aγαπημένο βιβλίο: Η Ανατροπή-μεταξύ άλλων

27. Αγαπημένο ζώο: Σκύλος και Δελφίνι

28. Αγαπημένο ρούχο: τζιν

29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ιδα: Αλκίνοος Ιωαννίδης,Διάφανα Κρίνα, Υπόγεια Ρεύματα, Faithless, Μάνος Λοϊζος... μουσικά το είδα, πειράζει;

30. Αγαπημένο χρώμα: μωβ – κόκκινο+μπλε

31. Αγαπημένο φαγητό: Ότι έχει μαγειρευτεί με σωστή χημεία και κέφι!

32. Με ποιον χαρακτήρα από cartoon (Disney, WB, comics) ταυτίζεσαι?: Αστερίξ και Hello Kitty!

33. Κακή συνήθεια: να αναβάλλω για αύριο ότι μπορούσα να κάνω χθες.

34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: η κοινωνική Χάρις

35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: η Χάρις που δεν λέει ποτέ όχι σε χάρες και μετά δεν έχει χρόνο για την ίδια... συγχίζομαι, δεν είναι ότι δεν μου αρέσει...και να θέλω να είμαι πάντα καλή με όλο τον κόσμο... (αύριο κάτι άλλο δεν θα μου αρέσει)

36. Συνηθισμένη ατάκα: Τέσπα, Anywayzzzz!!!

37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: να γίνω η Firestar αλλά βολεύομαι και με την ιδέα να κάνω ταξίδια και να γράφω τουριστικούς οδηγούς!

38. Μεγαλύτερος φόβος: ο ξαφνικός θάνατος αγαπημένων

39. Η καλύτερη pizza: έχει ζύμη με γέμιση μοτσαρέλα και δεν έχει ούτε αλλαντικά, ούτε ψάρια!... Προτιμώ να παραγγείλω κάτι άλλο :Ρ

40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι…: αγάπες με cartoon potential.

Στο παιχνίδι, ωραία θα ήταν να διαβούμε τα μυστικά περάσματα που πλάθει ο Δημητρένιος http://mystikaperasmata.blogspot.com/

να αράξουμε παρέα κάτω από τον Έρημο Κέδρο http://aremnv.blogspot.com/

και να απολαύσουμε τη σιωπή.... http://www.katapsc.blogspot.com/

Η φώτο είναι συλλεκτική ! :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

μοναξιά

Μέρες τώρα προσπαθεί να χαράξει την σκιά της. Ζωγραφίζει δεκάδες λέξεις: επίθετα δυνατά, ουσιαστικά με ψυχή, ρήματα σκοτεινά...Τίποτα.
Ό,τι κι αν έχει καταφέρει να γράψει με το μολύβι, φθήνει. Μοιάζει σαν πνοή σε παγωμένο γυαλί. Το ζεσταίνει, το θαμπώνει και μετά... φεύγει, εξαφανίζεται.
Ολοένα της λένε πως ζει απόμακρα, μοναχικά. Κανονικά θα έπρεπε να ξέρει πως μοιάζει αυτή η θεά, ποιά αύρα ντύνει το κορμί της, σε ποιά οκτάβα κινείται η φωνή της πιο άνετα...

Σίγουρα δεν είναι σε παύση, όπως νομίζουν πολλοί! Απεναντίας, γελάει δυνατά, κάποτε βαθειά κάποτε τσιριχτά!
Ίσως να εντοπίσει το χρώμα της... ή έστω, μια απόχρωση...
Νύχτα μαζεύει λίγο νερό της θάλασσας, από αυτό που γδέρνει τα βράχια.
Τρυπάει το δάκτυλο, μαζεύει λίγες σταγόνες αίμα.
Στο θαλασσινό νερό, διαλύει μαζί με το αίμα και λίγες σταγόνες ελαιόλαδο. Προσθέτει και πέταλα λευκά, από γιασεμί.
Επιτέλους, άρχισε να θυμίζει κάτι από χρώμα Μοναξιάς...

ίσως και το άρωμά της...

Γεωργός πατέρας ναυτικού.

Εξήντα χρόνια στο χωριό
Δεν ζήλεψες καμιά απ΄τις ομορφιές του κόσμου.
Αγαπούσες τους λόφους με τους μυρωδάτους θάμνους,
Δροσιζόσουν στα περβολάκια με το καθαρό νερό.
Το σπίτι σου δεν τ΄ άλλαζες με κανένα,
Η φαμέλια η κύρια σου έγνοια.
Να φροντίσεις τα καντήλια στην εκκλησιά,
Να έχεις καθαρή καρδιά,
Να φροντίζεις το βιος και την γη,
Υπομονή ο σπόρος να γίνει στάχυ,
Γλυκό χάδι για τις ντροπαλές ντομάτες,
Τρυφερή φωνή ν΄αναγιωθούν τα ζωντανά.
Μέρα και νύχτα εναλλάξ στην ίδια πάντα γειτονιά.

Και μιαν καλήν ημέραν,
Ο γιος σου ο μικρός έφυγε για τα ξένα.
Είκοσι χρόνια δίψας
Να φύγει απ΄το χωριό να γίνει ναυτικός.
Δεν μπορούσε άλλο στο νησί,
Η Χώρα του φαινότανε μικρή
Κι η Ελλάδα πολύ κοντινή.
Μπήκε στο καράβι λοιπόν,
Να γνωρίσει τον πλανήτη.

Στα γράμματα του
Γνώριζες του κόσμου τα λιμάνια
Ποταμίσια ευρωπαικά,
Του Καναδά παγάκια αλκοολικά.
Στο κάθε γραμματόσημο
Πλουμισμένη του ξένου τόπου
Η Ιστορία, οι άρχοντες, η μουσική...
Κρατούσες τις εικόνες,
Ταξίδευες στον κόσμο τους.
Μύριζες το ιώδιο από μακρινές
Πόλεις άγνωστες, θαλασσινές,
Σε ζεστές κι υγρές καμπύλες αφρικανικές,
Μ΄εξωτικό αλάτι,καυτερά ασιατικό.

Με την αγάπη σου
Έπεμπες την πατρικήν ευχή,
Να του κρατά στη μοναξιά παρέα,
Ζεστό παλτό για τον παγωμένο αέρα,
Συνείδησης βοήθεια,
Για το θολωμένο, νεανικό μυαλό.
Στον κάθε λιμανίσιο πειρασμό,
Στον κάθε αναστεναγμό των ωκεανών,
Ευλογημένη συνοδεία, η πατρική αγκαλιά.

- ακόμα κι όταν έφυγες εσύ

για πάντα

στον πιο εξωτικό προορισμό. -
...
Μένει της αντάμωσης η λαχτάρα βαριά..

Ανοχή

ΈΝα πινέλο,

5 χρώματα,

μουσική

κι

Ένα πανέρι

- όχι, δεν είναι πανέρι.

Μια πλαστική λεκάνη,

στο χρώμα του πηλού -

με ένα λόφο φρούτα:

ανάμικτα όλα,

χρώματα κι αρώματα,

ευτυχισμένα, βολεμένα.

Ακόμα κι όταν τρυπώνουν

μεταξύ τους,

ντομάτες

στα πρόθυρα του μαρασμού,

λίγο μετά από μία έκρηξη,

με υποψία μούχλας,

βουτηγμένες σε κόκκινα δάκρυα,

ξινισμένα.

- Είναι σφαιρική η κούπα,

ΟΧΙ ΛΑΘΟΣ,

έλλειψη!

και ενώ μοιάζει γεμάτη, φίσκα,

είναι στην ουσία

...κούφια -

κι όλο κάτι μου θυμίζει

μα δεν ξέρω τι.

ή ποιόν.

ή πως.

και γιατί.

Με την Ευμάρεια και την Αμάλθεια

καμία σχέση.

Ντροπή!

Αρνιέμαι να τη ζωγραφίσω!

Αρνιέμαι να την πω

φύση νεκρή.

Ίσως...χμ,

φύση σε κώμα;

ή Φύση

στα πρόθυρα

Λογικής;